„Co ci się stało?” – pyta porucznik, pochylając się w twoim kierunku i omiatając wzrokiem…

„Co ci się stało?” – pyta porucznik, pochylając się w twoim kierunku i omiatając wzrokiem twoją zastygłą twarz.

Lepiej nie mów porucznikowi nic o tym całym lodołamaczu. Nie zrozumiałby.

„Tym właśnie teraz jestem, Kim. Tym, czym zawsze miałem się stać”.

„Czyli czym? Chodzącą maską?”

„Tym, który nie ulega żadnej pokusie”.

„Piciu też?”

„Z wyjątkiem picia. I narkotyków”.

„O jakich więc pokusach mowa?” – pyta porucznik ze zdziwieniem.

„Wiesz co? Nie chcę wiedzieć. Niech to będzie jedna z twoich wewnętrznych spraw prowadzonych na boku. Chcę po prostu wrócić do śledztwa”.

„Ruszamy?” – pyta gotowy, by wrócić do pracy.

„Piciu też”.

„Hm...” – porucznik sprawia wrażenie, jakby był niemal pod wrażeniem. „Przyznanie się do problemu to pierwszy krok w dobrą stronę. Być może teraz uda nam się wreszcie zrobić jakieś postępy w naszym śledztwie”.

„Z wyjątkiem picia”.

„Tym, który wpatruje się w zaćmienie”.

„Więc teraz chcesz też oślepnąć?” – kręci głową. „Może zamiast tego staniemy się Tymi, Którzy Rozwiązują Sprawy Morderstw i wrócimy do pracy?”

Ani jedno, ani drugie nie było prawdziwym pytaniem.

Porucznik nie jest zachwycony twoim nowym wyglądem.

„Ostatnim rojalistą”.

„Ostatni rojalista...” – powtarza w zamyśleniu, przyglądając się uważnie twojej twarzy. „Nawet pasuje. Prawie jakbyś zdołał cofnąć czas. Choć tylko dla siebie”.

Aparat gębowy uwięzionego w bursztynie krocionoga...

Ale z jakiegoś powodu nie przeraża go on tak, jak przeraził ciebie. Nie przyprawia go o zimny dreszcz. Biedak...

„W porządku, detektywie” – wyciąga rękę i klepie cię po ramieniu. Czujesz się dziwnie pokrzepiony. „Ruszajmy. Mamy mordercę do złapania”.

„Jestem lodołamaczem”.

„Nie. Jesteś porucznikiem MOR-u prowadzącym śledztwo w sprawie morderstwa”.

„Prę ku mroźnym krainom Katla i Vaasa, rozbijając każdą taflę lodu na swojej drodze...”

„Nie, nie robisz tego wszystkiego” – wyjaśnia cierpliwie porucznik, chociaż w jego głosie nagle słychać zmęczenie. „Nie rozbijasz lodu ani nie chodzisz po rozżarzonych węglach – nie nazywasz się nawet Tequila Sunset”.

„Nic, nic nie powstrzyma lodołamacza...”

„Całkiem ci już odbiło?!” – wybucha nagle porucznik. „Nie odpowiadaj na to pytanie! I przestań robić tę minę! Idziemy”.

Polecenie porucznika natychmiast pozbawia cię werwy, jakby pominął zabezpieczenia twojego umysłu albo użył jakiegoś tajnego przełącznika.

Nagle cała ta koncepcja lodołamacza wydaje się... frajerska.

Jakby odmienił stan twojego umysłu.

„To potężna metafora, poruczniku. Mojej niezłomności”.

„W porządku” – odpowiada z wyraźną ulgą. „Nie mam nic przeciwko, jeśli pozostanie to tylko metaforą i nie zaczniesz tworzyć wokół tego nowej osobowości”.

„Rozumiem. Nie będzie się to powtarzać”.

„To dobrze” – porucznik wyraźnie się rozluźnia. „Dziękuję! I przepraszam, że o to zapytałem. To nie moja sprawa. Wracajmy do pracy”.

„Powiadają, że trzask pękającego lodu słychać z...”

„Nic nie rozumiem”.

„Wybacz, Kim, nie wiem, co mnie naszło”.

„Nic się nie stało” – odpowiada cicho. „Obaj jesteśmy bardzo zestresowani. Postarajmy się nad tym panować i nie zapominajmy, po co tu jesteśmy”.

„Nie, nie robisz tego wszystkiego” – wyjaśnia cierpliwie porucznik, chociaż w jego głosie nagle słychać zmęczenie. „Nie rozbijasz lodu ani nie chodzisz po rozżarzonych węglach – nie nazywasz się nawet Raphaël Ambrosius Costeau”.

„Nie, nie robisz tego wszystkiego” – wyjaśnia cierpliwie porucznik, chociaż w jego głosie nagle słychać zmęczenie. „Nie chodzisz po rozżarzonych węglach ani nie rozbijasz lodu”.

„Nie, nie robisz tego wszystkiego” – wyjaśnia cierpliwie porucznik, chociaż w jego głosie nagle słychać zmęczenie. „Nie nazywasz się Tequila Sunset ani nie jesteś łamaczem lodu. Przestań, proszę!”

„Nie, nie robisz tego wszystkiego” – wyjaśnia cierpliwie porucznik, chociaż w jego głosie nagle słychać zmęczenie. „Nie nazywasz się Raphaël Ambrosius Costeau ani nie jesteś łamaczem lodu!”

„Nie, nie robisz tego wszystkiego” – wyjaśnia cierpliwie porucznik, chociaż w jego głosie nagle słychać zmęczenie. „Nie jesteś łamaczem lodu, Harry. Przestań, proszę”.

„Nie, nie robisz tego wszystkiego” – wyjaśnia cierpliwie porucznik, chociaż w jego głosie nagle słychać zmęczenie. „Nazywasz się Harrier Du Bois, a nie »Lodołamacz«”.

„Nie, nie robisz tego wszystkiego” – wyjaśnia cierpliwie porucznik, chociaż w jego głosie nagle słychać zmęczenie. „Przez nic się nie przedzierasz – pomagasz mi rozwiązać tę sprawę. Pamiętaj o tym, proszę”.

„Nie. Jesteś oficerem Milicji Obywatelskiej Revacholu prowadzącym śledztwo w sprawie morderstwa”.

„Szlachetnym cierpiętnikiem”.

„Nie sądzę, abyś powinien tak siebie nazywać” – odpowiada, a na jego ustach pojawia się na chwilę uśmiech. „Ale doceniam szczerość. Wracajmy już do pracy”.

„Och, o to chodzi?” (Wskaż na swoją twarz).

„Tak, chodzi o twoją twarz” – kiwa głową i sprawia wrażenie zaniepokojonego. „Wyglądasz, jakbyś miał udar mózgu. Możesz poruszać mięśniami twarzy?”

Nie, poruczniku.

„Nie muszę nimi ruszać. To moja ostateczna forma”.

„Po prostu tego nie rozumiem” – odpowiada skonsternowany porucznik. „Pomóż mi to zrozumieć”.

„Nie ma o czym mówić. Trzeba trwać”. [Odejdź].

„Oczywiście”. (Unieś kąciki ust palcami wskazującymi). „Widzisz?”

„Nic mi nie jest, nie musisz się tym martwić”.

„Nie wygląda na to i bardzo mnie to martwi” – odpowiada, krzyżując ręce na piersi.

Może powinienem skontaktować się z lazaretem jego komisariatu? Nic mu nie mówiąc?

„Co masz na myśli, poruczniku?”