„Chcesz... ee... porozmawiać o tym, co się właśnie wydarzyło?”

„Chcesz... ee... porozmawiać o tym, co się właśnie wydarzyło?”

„A o czym tu rozmawiać?”

„Zwykle jestem przeciwny rozmawianiu o czyichś uczuciach, zwłaszcza na służbie, ale mam wrażenie, że to wyjątkowy przypadek...”

„Więc, co według ciebie właśnie się wydarzyło?”

Możliwym jest, byś przekonał porucznika, że była to li tylko jedna z twych „nietypowych” metod. Czy jednak zdołasz przekonać i siebie?

Przekonaj sam siebie, że nie miałeś właśnie załamania nerwowego.

Uwierz w siebie, miłościwy panie! To był li tylko chytry podstęp.

„Nie przejmuj się, Kim, to był podstęp”. (Puść Kimowi oko).

„Tak. Sprytny podstęp. Rozumiem”.

„Tak. W końcu kto by się tak szczerze rozpłakał przy wszystkich?”

„No właśnie... Kto?”

„Czy mógłbyś powstrzymać się w przyszłości od zbyt wylewnego wyrażania emocji na służbie? Quasi-legalny status MOR-u oznacza, że musimy dbać o nasz wizerunek i okazywać siłę dwa razy bardziej niż jakakolwiek inna policja na świecie”.

„MOR-u?”

„To my. Milicja Obywatelska Revacholu. Policja”.

„Dobrze. Będę panował nad swoimi emocjami”.

„Dobrze. Panowanie nad emocjami brzmi dobrze”.

„Cieszę się, że to była tylko drobna awaria. Możemy wrócić do śledztwa?”

„Dam radę. I wybacz mi, Kim. Obiecuję, że to był ostatni raz”.

„W takim razie ruszajmy”.

„Koniec i tak jest już bliski. Więc mogę i doprowadzić to do końca...”

„Tak. To w końcu mój obowiązek”.

„To jasne. Supergwiazdy zawsze biorą się w garść”.

„Słabość jest siłą”.

„Nie podczas okazywania siły – wtedy słabość to po prostu słabość”.

„Brzmi mi to jak typowe dla maczo bzdety”.

„Możliwe, ale tak to wygląda w Revacholu i tego wszyscy – w Revacholu – od nas oczekują”.

Masz wrażenie, że obchodzi się z tobą bardzo delikatnie, bo wciąż masz całe mokre policzki.

„Dobrze, w takim razie nie jest siłą. Masz rację”.

„Dziękuję”.

„Nie rozumiesz. Ale zrozumiesz”.

Twemu pióru kłamstw kończy się atrament. Lepiej będzie po prostu zaprzeczyć prawdzie.

„Co? Przecież nic się nie stało!”

Porucznik wygląda na zaskoczonego. „Więc chcesz powiedzieć, że nie rozpłakałeś się przed chwilą i nie zerwałeś niemal z siebie koszuli?”

„Nigdy w życiu nie zdarzyło mi się rozpłakać...”

„Mhm”.

„Mógłbyś mnie torturować, porzucić, ba, nawet się ze mną rozwieść, a byłbym suchy niczym pustynia. Tak właśnie”. (Wytrzyj oczy).

„Tak, zdecydowanie nigdy nie widziałem cię zalanego łzami ani nie pożyczałem ci swojej chustki, abyś te łzy otarł”.

Hmmm, sądzę, mój panie, iż nazbyt wiele protestujesz.

Niejedna gwiazda radiowych melodramatów pozazdrościłaby takiego popisu.

„No dobrze. Wystarczy tego”.

„Miałem tylko drobną awarię. Już wszystko w porządku”.

„Szlochgazm”.

„Co takiego?”

„Szlochgazm jest wtedy, kiedy masz kompletne załamanie nerwowe, ale potem czujesz się trochę lepiej. Nie wiem, skąd znam to określenie. Możliwe, że właśnie je wymyśliłem”.

„Nic takiego”. [Odejdź].

Porucznik jedynie kiwa głową.

„To chyba dobry pomysł”.