„A coś nie tak z moim stylem?”

„A coś nie tak z moim stylem?”

„Zacznijmy od tego, że masz na sobie dokładnie te same ubrania, które miałeś, kiedy cię poznałem...” – stwierdza, zatykając sobie nos.

„Wąchałeś tę kurtkę? Mam wrażenie, że zdechł w niej jakiś nędzny uliczny zwierzak”.

W ciągu tych ostatnich kilku dni wyhodowałeś sobie ładną skorupkę.

Porucznik ma rację. Jesteś uosobieniem kwaśnej stęchlizny rozkładu, która zmusza ludzi do wyjścia z pokoju.

„To styl disco, Kim”.

„Jeśli przez »disco« masz na myśli coś »nieporadnego i smutnego«, to muszę przyznać, że twój styl to ekstremalne disco”.

„Znasz powiedzenie »szata czyni człowieka«? Strój dobrany odpowiednio do sytuacji może ją całkowicie zmienić”.

„Nie będzie mi ktoś ubrany jak megapinglarz dawał porad co do stylu”.

„No cóż. Ten »megapinglarz« wie, jak zacerować klapę marynarki i wyśrodkować szlic” – odpowiada porucznik, unosząc brew.

A więc dlatego ubranie tak dobrze na nim leży...

„Więc jeśli chcesz budzić się u boku kogoś innego niż butelka po Czerwonym Komandosie, to powinieneś zacząć robić notatki”.

„W każdym razie, powinniśmy chyba wracać do śledztwa. Ruszajmy”.

„Nie będzie mi ktoś ubrany jak emerytowany zawodnik TipTop dawał porad co do stylu”.

„Ten »emerytowany zawodnik TipTop« wie, jak zacerować klapę marynarki i wyśrodkować szlic” – odpowiada porucznik, unosząc brew.

„W porządku”. (Kiwnij głową). „Dobrze ubrany z ciebie facet. Moglibyśmy być kompanami w stylówie”.

„Nie zapędzajmy się, detektywie...”

Ciepły uśmiech.

„Tak, może faktycznie powinienem trochę wywietrzyć te ciuchy”.

„Najlepiej wywietrz je w śmietniku, gdzie ich miejsce...”

Myślałeś, że jakoś to maskujesz, ale teraz wiesz już, że wszyscy to czuli.

Widząc cię na skraju łez, porucznik uświadamia sobie, że być może był nieco zbyt bezpośredni w kwestii twojego ubioru...

„No już, już... Nie rozpaczajmy, detektywie. Znasz przysłowie »szata czyni człowieka«? Musimy tylko znaleźć ci nowy styl. Ta kurtka, którą zdobyłeś, to niezły początek”.

„Cóż, ubrania z logo FALN sprawiają, że wyglądasz jak rowerowy kurier. Do kompletu brakuje ci tylko koszuli”.

Porucznik ma rację. Nadaje ci to rozmachu godnego rowerowego kuriera – śmiałka i szefa miejskich ulic!

„Nie do końca o taki efekt mi chodziło”.

„W takim razie chyba powinieneś zmienić swój strój...”

„I co się stanie, jak znajdę koszulę?”

„Kto wie?” – porucznik wzrusza ramionami. „Być może coś cudownego”.

„Naprawdę? Tak myślisz?”

„Jeśli mam być brutalnie szczery, to jesteś ubrany jak krwiożerczy najemnik”.

Zgadza się. W swoim ceramicznym pancerzu jesteś bezpieczny. Jakąkolwiek zadałbyś szkodę światu, on nie będzie mógł zadać jej tobie.

„Mam to na sobie na wypadek strzelaniny”.

Porucznik wzdycha. „Być może zgrywanie supernajemnika jest przyjemne, ale chyba powinieneś zadać sobie pytanie, czy pomaga ci to w śledztwie...”

„Nie do końca o taki efekt mi chodziło”.

„W takim razie chyba powinieneś zmienić swój strój...”

„Po prostu wyglądasz bardziej jak wysokich lotów biznesmen niż funkcjonariusz policji”.

Zgadza się. Jesteś rozjemcą-przedsiębiorcą, który przybył, by zburzyć tradycję służb porządkowych sloganami i planami prywatyzacyjnymi.

„No jasne. Nigdy nie wiadomo, kiedy będę musiał przedstawić komuś propozycję biznesową”.

„Dobry boże. Tylko nie zaczynaj mówić jak ci ludzie...”

„Och, myślałem po prostu, że zawodowcy powinni się tak ubierać”.

„Nie ma w tym nic złego, per se. To po prostu... lekka przesada...”

„Nie do końca o taki efekt mi chodziło”.

„W takim razie chyba powinieneś zmienić swój strój...”

„Zacznijmy od tego, że jesteś ubrany jak stary faszysta. Czy to aby na pewno jest na miejscu?”

Masz na sobie strój porządku i hierarchii. Nie masz z czego się tłumaczyć.

Poza wszystkimi zbrodniami wojennymi, jakich dopuścili się ci, którzy takie stroje nosili. Ale co tam parę aktów okrucieństwa, skoro wygląda się przy tym czadowo?

„Nie do końca o taki efekt mi chodziło”.

„W takim razie chyba powinieneś zmienić swój strój...”

„Nie obchodzi mnie ich polityka. Ważne że wygląda to czadowo”.

Porucznik wzdycha. „Czy takie właśnie wrażenie chcesz robić na ludziach?”

„No, tak, chcę, żeby wszyscy wiedzieli, że zamierzam bronić tradycyjnych wartości i zdeptać komunistów”.

„Jeśli mam być brutalnie szczery, to jesteś ubrany jak menel. I śmierdzisz jak menel”.

W ciągu tych ostatnich kilku dni wyhodowałeś sobie ładną skorupkę.

Porucznik ma rację. Jesteś uosobieniem kwaśnej stęchlizny rozkładu, która skłania szanujących się ludzi do marszczenia nosów. Pierdem zmuszającym do wyjścia z pokoju...

„Ale dzięki tym rękawiczkom ciepło mi w ręce. Popatrz”. (Pokaż mu rękawiczki).

Porucznik wzdycha.

„Jestem żulicjantem, Kim, czego się po mnie spodziewasz?”

„Nie do końca o taki efekt mi chodziło”.

„W takim razie chyba powinieneś zmienić swój strój...”