„Zacznijmy od początku”.

„Zacznijmy od początku”.

„Upokorzyłeś mnie. Nie obchodzą mnie twoje polityczne przekonania, ale odmalowałeś mnie tym samym pędzlem. I to publicznie”.

„Zostałem zniesławiony w audycji na żywo. Nigdy mi się to jeszcze nie przydarzyło. I nie przydarzy się już nigdy więcej”.

„Jeśli ośmielisz się zrobić coś takiego ponownie – choćby odrobinę zbliżonego do tego upokorzenia – to dopilnuję, abyś poniósł konsekwencje. To było odrażające”.

To boli. I powinno boleć. Przeproś i spróbuj to naprawić.

Nic nie mów.

„Zakończmy tę sprawę” – odpowiada porucznik, kręcąc głową. „Chcę mieć to już za sobą”.

„Bliźniacy bez wątpienia słuchali Naspeedowanych FM” – oznajmia, wciąż walcząc z gniewem. „Wciąż nie wiem jak, skoro nie mają radia – ale na pewno tego słuchali”.

„Poczekaj, Kim. Nie zamierzasz powiedzieć czegoś o spotkaniu ze swoimi radiowymi bohaterami?”

„Nie”.

Wszystko zostało już w tym temacie powiedziane.

„Ale nie jesteśmy ani trochę bliżej wyjaśnienia jak tego słuchali, nieprawdaż?”

„Nie, nie jesteśmy” – odpowiada. Porucznik spogląda na wybrzeże, na którym w oddali znajduje się rybacka wioska.

„Znaczy, dziwny głos w mojej głowie kazał mi pogadać z dzieciakami. Może to się jakoś wiąże?”

„Nie sądzę, aby głosy w twojej głowie miały z tym jakiś związek”.

„Ale to nie brzmiało jak jedna z moich myśli. Raczej jak jakaś kobieta”.

Porucznik obrzuca cię długim spojrzeniem.

Szczera troska o drugiego funkcjonariusza. Uważa, że potrzebujesz pomocy, i żałuje, że nie wie, jak może ci jej udzielić.

„Nie wiem, jak na to odpowiedzieć, ani co chciałbyś ode mnie usłyszeć. Przykro mi”.

„Zapytaliśmy dzieci, gdzie były, kiedy usłyszały głos?” – pyta. Wiatr przybiera na sile i zdmuchuje kosmyk jego włosów. Porucznik poprawia go dłonią.

„Nie zapytałem. Przepraszam”.

„Nie musisz przepraszać. Po prostu chciałem powiedzieć, że warto byłoby je o to zapytać”.

„I detektywie...” – odwraca się do ciebie i uśmiecha się. „Dziękuję. To było interesujące”.

„Nie”.

„Moglibyśmy zapytać chłopców, gdzie byli, gdy to się wydarzyło”.

„Krytykujesz mnie, Kim?”

Wzdycha. „Nie. Po prostu pomyślałem, że warto byłoby je o to zapytać”.

„Pewnie nie. Wybacz, Kim”.

„No to chyba utknęliśmy”.

Porucznik przestaje obserwować wybrzeże i skupia swoją uwagę na tobie.

„Niekoniecznie. Dowidzieliśmy się czegoś. Nie wiem czego. Ale czegoś”.

„Trochę to straszne. Ale co to... znaczy?” (Zmruż oczy w zamyśleniu).

„Nie wiem, co to oznacza” – odpowiada. Porucznik spogląda na wybrzeże, na którym w oddali znajduje się rybacka wioska.

„Powiedziałem tylko, co kazało mi serce. Nie mogę przeprosić za namiętność”.

„Niczym mnie już nie zaskoczysz, oficerze” – odpowiada porucznik, przeszywając cię wzrokiem. „Zakończmy tę sprawę. Chcę mieć to już za sobą”.

„Zjebałem sprawę. Przepraszam. Mogę ci to jakoś wynagrodzić?”

„Nie, oficerze. Nie da się cofnąć czasu. Po prostu zakończmy tę sprawę”.

Droga do wyzdrowienia będzie długa. Nie zbaczaj z niej. Kiedyś dotrzesz do celu.

„Bliźniacy bez wątpienia słuchali Naspeedowanych FM. Wciąż nie wiem jak, skoro nie mają radia – ale na pewno tego słuchali”.