No, teraz to się wpakowałeś. Zobaczmy, czy zdołasz się jakoś z tego wygrzebać.

No, teraz to się wpakowałeś. Zobaczmy, czy zdołasz się jakoś z tego wygrzebać.

„Spokojnie, ćwiczyłem tylko tę chwalebną i szacowną technikę zwaną kłamstwem”.

„Jest to jakaś ulga. Uważaj tylko, abyś nie sięgał po tę »technikę« zbyt często. Kłamstwa bywają przydatne na krótką metę, lecz po pewnym czasie zazwyczaj odbijają się czkawką”.

Wiemy, czym jest kłamstwo, szanowny panie. I to nie brzmiało jak jedno z nich. Postanowił ci uwierzyć. Przynajmniej na razie.

„I jeszcze jedno – jak widziałeś, tego typu nastawienie jest dość powszechne w Martinaise. Więc spodziewam się, że dojdzie do tego ponownie. I ponownie...”

„Odbywałem tego typu rozmowy wystarczającą liczbę razy. Od teraz będę trzymał się od tego z daleka. To, jak chcesz na nie reagować, jest twoją sprawą. Ale bądź ostrożny. Ruszajmy” – kończy.

„Nie chcę za bardzo o tym rozmawiać”. [Odejdź].

Porucznik przygląda ci się w milczeniu, ale nie jesteś w stanie stwierdzić, czy cię osądza. „Najwyraźniej masz swoje powody”.

„Pozwól, że powiem coś jeszcze. Jak widziałeś, tego typu nastawienie jest dość powszechne w Martinaise. Więc spodziewam się, że dojdzie do tego ponownie. I ponownie...”

„Odbywałem tego typu rozmowy wystarczającą liczbę razy. Od teraz będę trzymał się od tego z daleka. To, jak chcesz na nie reagować, jest twoją sprawą. A teraz zajmijmy się naszym zadaniem” – kończy.

„Próbowałem tylko dać mu do zrozumienia, że rozumiem jego żale i nie oceniam go po tym, że je ma”.

Porucznik mruży oczy. „Więc nie uznajesz jego poglądów za... powiedzmy... niegodne funkcjonariusza policji?”

Dobrze... Teraz przerodzi nam się to chyba w dyskusję.

„Tu nie chodzi o mnie. Jako funkcjonariusze nie osiągamy nic, okazując mu swoją moralną wyższość”.

„Nasza pozycja w Revacholu i tak jest niepewna – wielu uważa nas za wymierzających sprawiedliwość samozwańców. Nie mogę dopuścić, aby myśleli, że jesteśmy też rasistami”.

„Masz rację. Nie chciałem narobić kłopotów. Przepraszam”.

„Przeprosiny przyjęte, detektywie” – porucznik rozluźnia się. Sprawia wrażenie, jakby zrzucił z barków ogromny ciężar.

„Dobrze to wiedzieć. Nie chcę, aby w trakcie tego ważnego śledztwa dochodziło między nami do jakichkolwiek zbędnych tarć”.

„No, właściwie to...”

Poczekaj no chwilę. Jesteś pewien, że chcesz w to brnąć? Nawet jeśli odniesiesz sukces, to odniesiesz porażkę.

O czym ty mówisz? Przecież mam rację.

Jesteś tego pewien?

Może i nie. To był głupi pomysł.

Nareszcie rozsądnie myślisz.

Tak.

O rany, naprawdę się w to pchamy.

„To podstawy biologii”.

Porucznik milczy, oczekując na twoje dalsze słowa.

„Wybieranie przez społeczeństwo najbardziej pożądanych cech jest bardzo racjonalne. Tak działa natura”.

„A co według ciebie powinno dziać się z tymi, którzy mają niepożądane cechy?”

„Chwila, czy ja się nagle staję jakimś rasistą z trupią główką?!”

„Nie wiem, co masz na myśli, mówiąc o trupiej główce, ale na pewno wygląda na to, że stajesz się rasistą, oficerze”.

„Nie mam nic przeciwko nim, ale ciąży na nas odpowiedzialność za przyszłe pokolenia”.

„Wspaniale” – mówi, po czym milknie. Trudno odczytać wyraz jego twarzy, ale z pewnością nie wygląda na szczęśliwego. Po chwili odzywa się znowu...

(Wzrusz ramionami). „Niech zajmie się nimi natura”.

„No cóż...” – stwierdza po chwili, której potrzebował, by pozbierać myśli. „Twoje poglądy na tę kwestię są teraz jasne...” Zapada kolejna chwila ciszy.

„Każdy uważa się za lepszego od innych ludzi. Niektórzy są po prostu w tej kwestii wyjątkowo nieokrzesani”.

„Jest różnica między mówieniem czegoś nieokrzesanego a byciem ideologicznym rasistą”.

W porządku. Myślisz, że da się z tego wybrnąć.

„To nie znaczy, że nie mają żadnych praw. Jeśli są sprawcami zbrodni, to ich karzemy, jeśli są ofiarami, to im pomagamy. Tylko tyle i aż tyle”.

Porucznik pogrąża się w milczeniu, wpatrzony w swoje buty. Nie wyjawia, czy zgadza się, czy nie, z twoim punktem widzenia. Nie jest jasne, co to oznacza dla łączącej was relacji. Po chwili odzywa się...

No i się zaczęło. Skup się na mieszaniu ras. To jest najlepsze.

„Posłuchaj. Co się dzieje, kiedy dochodzi do mieszania ras?”

„Zamierzam przerwać tę rozmowę” – wykonuje nagły gest ręką. Pokazuje otwartą dłoń. „Jesteśmy w Martinaise. Ludzie mają tu pewne poglądy. Znajdziesz wielu obywateli, którzy się z tobą zgodzą. Jeśli chodzi o mnie...”

Właściwie to chyba nie chcę.

„Wstrzymaj się. Wiem, co chcesz powiedzieć. Nie rób tego. Poza tym tego typu nastawienie jest dość powszechne w Martinaise. Więc spodziewam się, że dojdzie do tego ponownie. I ponownie”.

„Oczywiście, że uznaję. Ale nie jest tak do końca za nie odpowiedzialny. Ja nie pojawiłem się w tym świecie tak dawno, a już jestem produktem mojego otoczenia”.

„W Martinaise wychowały się dziesiątki tysięcy osób, które jakimś cudem nie stały się rasistami wykrzykującymi na przypadkowych przechodniów teksty typu »cho no tu, zbieraczu szafranu«”.

„Może on ma trochę racji”.

„A jaka to niby racja?”