„Zawsze miło spotkać policjanta!”

„Tak, to doskonała metoda tworzenia fałszywego poczucia bezpieczeństwa. Sprzedają nam fikuśną technologię, a później przysyłają do nas swoich ekspertów, którzy udają, że nie są ekspertami...”

„Ale Seol zapewnia innym dostęp do swojej technologii”.

„Bardzo to niepokojące”.

„Wydaje się to całkiem nieszkodliwe”.

„Tak, ale proszę wziąć pod uwagę, że Seol jest sławny – czy raczej niesławny – z powodu swojej technologii szpiegowskiej. Czy nie wydaje się to panu... dogodne?”

„Brzmi to, jakby ich obecność przyczyniała się do dobrobytu i ekonomicznego rozwoju”.

„I pana zdaniem to problem?”

„Proszę wziąć pod uwagę, że Seol jest sławny – czy raczej niesławny – z powodu swojej technologii szpiegowskiej. Czy nie wydaje się to panu... dogodne?”

„Tak, jasne. Co pan mówił?”

„Mówiłem, że chociaż Seol pozostaje odcięty od świata, to seoliccy agenci powoli zdobywają coraz wyższe stanowiska w hierarchii władzy na innych isolach”.

„Tak jest, jestem niczym Dick Mullen. Tyle że lepszy, bo prawdziwy”.

Nagle otwiera szerzej oczy. „No tak, oczywiście. Więc, jak mówiłem...”

„Nie wiem, prawdę mówiąc, jak dobrym jestem detektywem...”

„Ci, którzy są najlepsi w tym, co robią, zawsze są najskromniejsi. Ale jak mówiłem...”

„Czuję, że próbuje mi się pan chyba przypochlebić”.

„Być może byłem zbyt zarozumiały, sugerując, że wiem cokolwiek na pana temat, chociaż dopiero co się spotkaliśmy. Przepraszam. Ale jak mówiłem...”

„Nie wiem, czy podoba mi się kierunek tej rozmowy, niemniej wysłucham pana”.

„Więc przejdźmy do rzeczy”.

Jego uśmiech, z pozoru mający zdradzać całkowitą otwartość, jest raczej grymasem doświadczonego sprzedawcy.

Czemu on się tak wierci? Przeanalizuj stan psychiczny Gary'ego.

Koszula, którą ma na sobie, wydaje się bardzo niewygodna. Popatrz na guziki – ledwo się trzymają. Jakby coś chciało wyrwać się spod spodu.

Jego potężna muskulatura?

Nie, to chuderlak. Spróbuj jeszcze raz.

Coś, co nosi pod spodem?

Tak. Na przykład element ceramicznego pancerza. Takiego, który klika, kiedy płytki się stykają. Jak perły albo szklane kulki. Zabranego z ciała na podwórzu koło jego domu.

„Widzę, że jest pan koneserem wysokiej klasy sprzętu bojowego”.

„Wiedziałem, że pan to odkryje” – stwierdza, wzdychając ciężko. „Przepraszam, że nie powiedziałem o tym od razu. Po prostu...” – wyjaśnia, rozpinając koszulę.

„Po prostu było mi wstyd tego, co zrobiłem. I nie chciałem, żeby pan o tym wiedział” – pod rozpiętą koszulą widać lśniącą, białą ceramikę – cienka warstwa zazębiających się płytek pokrywa jego wychudzony tors.

Nie wykrywamy fałszu, szanowny panie. Zbiera się, aby wyznać prawdę.

Ten wstyd jest zaskakująco szczery.

„Gary, co się dzieje?”

„Zabrałem napierśnik wisielca. Ja... Ja nie chciałem”.

„Cholera jasna, Gary...”

„Wiem”.

„Wstyd! Natychmiast oddaj panu napierśnik!” – kobieta rzuca ci łagodne, proszące spojrzenie.

„Gary nie chciał utrudniać wam śledztwa, on tylko... ma zakuty łeb i jest biedny jak mysz kościelna. Ale zawsze nam pomagał, zapewniał nocleg. I szedł za Morellem w bóg wie jakie ostępy...”

To wierny przyjaciel.

„Czemu mnie pan okłamał, Gary?”

„Bo byłem słaby” – odpowiada, wpatrując się gdzieś w dal. „Powinienem był przyznać się, gdy tylko pana zobaczyłem, ale...”

„To strachajło” – kobieta patrzy na Gary'ego z matczyną troską.

„GARY, DO DIASKA, CO JEST?! WPAKOWAŁEŚ SIĘ W COŚ?”

„Wyjaśnię wszystko później...” – nie ma dość siły, by odpowiedzieć krzykiem.

„Wie pan, kto zabił wisielca?”

„Od początku myślałem, że zrobił to Związek, ale... Na pewno nie będę tego więcej rozpowiadał. Daję słowo. Nic o tym nie wiem – i nie będę na ten temat więcej plotkował”.

To wszystko, co wie.

„Od początku myślałem, że zrobił to Związek... Jacyś związkowi twardziele. Zlinczowali go z powodu strajku. Ale wiedzą o tym prawie wszyscy w mieście. Chciałbym pomóc bardziej, ale...” – kręci głową.

„Proszę dać mi ten pancerz. Natychmiast”.

Znowu wzdycha, zwiesza głowę i rozpina koszulę do końca. Napierśnik pasujący do butów denata ukazuje się w pełnej okazałości. Po paru chwilach trafia w twoje ręce – czuć na nim jego pot.

Ale tak niesamowicie lekki. Jak worek bawełny.

Oto jest. Coś, co ochroni twoją doczesną powłokę. Załóż go i żyj.

„Czy to już wszystko, Gary?” (Zakończ).

„Tak. Absolutnie. Nigdy więcej czegoś takiego nie zrobię” – zapewnia. Rozgląda się wokół z ulgą. Jego usta wciąż drżą.

„Czemu tak naprawdę wrzucił pan te ubrania do śmieci?”

„Wszyscy zdejmowali z niego elementy pancerza, a ja się temu przyglądałem. Rozrzucili jego ubranie na dziedzińcu, wszystko śmierdziało...” – wbija wzrok w swoje stopy.

„Więc poszedłem tam, żeby wyrzucić swoje śmieci, i zacząłem sprzątać. Wszystkie te szmaty na ziemi, on wiszący na gałęzi i...” – przełyka ślinę. „Postąpiłem niehonorowo. Pomyślałem, że to obcy. Wszyscy mówili, że nie był stąd”.

„Został tylko napierśnik, więc ściągnąłem go z niego. Było wcześnie rano, nikt mnie nie widział. Zabrałem go. To był błąd. Gdybym wiedział, że przeze mnie będziecie mieli kłopoty, to nigdy bym nie...” – zaczynają mu drżeć usta. „Cholera...”

Wyczuwamy w tym szczerą skruchę, szanowny panie. Nie próbuje nikomu schlebiać.

„W porządku” – porucznik zapisuje coś w swoim notatniku. „To był niedomknięty wątek i pańskie wyjaśnienia właśnie go zamknęły”.

„Cholernie mi przykro, że nazwałem pana żółtym człowiekiem” – stwierdza cicho. „Seoliccy oficerowie dowodzili królewską marynarką wojenną. Większość z nich stanęło po stronie króla, gdy...” – kręci głową.

Byli do szpiku kości konserwatywni – nagle to do niego dociera.