„Zawsze miło spotkać policjanta!”

„Zawsze miło spotkać policjanta!”

„Znaczy...” – odwraca się w kierunku Kima. „Policjantów”.

„Wie pan coś o mężczyźnie powieszonym na podwórzu na tyłach Whirling-in-Rags?”

„Powiedziałem już wszystko – zabrałem tylko napierśnik, nic więcej. Daję słowo. Nie wiem nic więcej”.

To prawda, szanowny panie. Człek ten nie wiedział po prostu, w co się pakuje.

„Powiedziałem już panu wszystko, co wiem. Naprawdę mi przykro z powodu tego kubka, ale nie mam z tym nic wspólnego” – sprawia wrażenie, jakby chciał wyskoczyć z własnego ubrania.

Nie jest mu zbyt wygodnie w jego własnej skórze. Wydaje mi się to dziwne.

Kręcenie się z niewygody nie czyni z niego jeszcze zabójcy. Chodzi o coś innego.

„Och, więc to dlatego MOR pojawił się w Martinaise? Świetnie” – kiwa głową ze szczerą aprobatą. „Dobrze słyszeć, że ktoś wreszcie się tym zajmuje”.

„Więc wie pan coś o tym?”

„Nie, nie” – kręci stanowczo głową, po czym poprawia krawat. „Nic. On był jakimś najemnikiem, ale wszyscy tutaj to wiedzą... Po prostu cieszę się, że policja zajęła się tą sprawą, to wszystko”.

Nie czuje się zbyt wygodnie w swoim ubraniu, nieprawdaż? Dziwne...

Nie zabił go ani nic takiego, ale coś tu jest nadal nie tak.

„W porządku”.

„Może mógłbym pomóc panu w jakiś inny sposób? Staram się nie wtrącać w takie sprawy. Jestem porządnym człowiekiem”.

„Więc wie pan coś o tym?”

„Gary, wie pan może, jak cofnąć czas?”

„Mówił pan, że opowie mi pan o Seolitach, kiedy w pobliżu nie będzie Kima. Nie ma go”.

„Nie chcę o tym rozmawiać... Popełniłem błąd, poruszając ten temat. Nie powinienem był mówić tych rzeczy o pańskim partnerze...”

„Większość Seolitów może być gówniana, ale ci w Revacholu zawsze byli wobec niego lojalni – i wobec monarchii także. Ja...” – przerywa.

„Tak będzie lepiej, złotko. Dajmy temu spokój”.

Mężczyzna po prostu kiwa głową, a jego długie blond włosy opadają na ramiona.

„Tak, panie władzo. Bardzo się cieszę, że mamy okazję porozmawiać na ten temat szczerze, jak mężczyzna z mężczyzną”.

„Słucham”.

„No cóż, Seolici to bardzo sprytni ludzie. Sprytni i skryci. Większość uważa, że odizolowali się na swoim lądzie, ponieważ gardzą obracaniem się w naszym towarzystwie...”

„Nie twierdzę, że pan też tak myśli. Sprawia pan wrażenie bardzo przenikliwej osoby. Musi pan taki być jako detektyw”.

„Dziękuję panu. Nieczęsto MOR spotyka się z uznaniem, na jakie zasługuje”.

„Wielka szkoda. Co byśmy wszyscy poczęli bez służb porządkowych. Ale jak mówiłem...”

„Chociaż Seol pozostaje odcięty od świata, to seoliccy agenci powoli zdobywają coraz wyższe stanowiska w hierarchii władzy na innych isolach”.

„Przybywają jako mający dobre zamiary imigranci. Czasem jako studenci – uczą się gry na naszych skrzypcach i wiolonczelach. Ale częściej są pracownikami technicznymi przemysłu cybernetycznego i tym podobnych zaawansowanych branży”.

Seol znany jest z technologicznego zaawansowania, choć nie do końca wiadomo, jaki dokładnie jest zakres tego postępu.

„Niebezpieczne wydaje mi się zatrudnianie imigrantów w branżach wpływających na technologię przetwarzania informacji”.

„Zgadza się. Proszę wziąć pod uwagę, że Seol jest sławny – czy raczej niesławny – z powodu swojej technologii szpiegowskiej. Czy nie wydaje się to panu... dogodne?”

Seol rzeczywiście znany jest z zaawansowanej mikrotechnologii i sprzedawania jej zagranicznym rządom. Kijion Eendracht, właściciel Eendracht Airworks, jest Seolitą...

To dość logiczne, że technologicznie zaawansowany naród produkujący na szeroką skalę owoce mikrotechnologii ma za klientów zagraniczne rządy. Niczego to samo w sobie nie dowodzi.

„Chyba wiem, do czego pan zmierza...”

„Tak. Sprzedają nam fikuśną technologię, a później przysyłają do nas swoich ekspertów, którzy udają, że nie są ekspertami...”

„Grają na swoich skrzypcach i wiolonczelach. »Och, uwielbiamy waszą muzykę!« – zdają się mówić. Albo pracują w niezwiązanych z technologią branżach, na przykład w służbach porządkowych, gdzie mają dostęp do wielu wrażliwych informacji...”

„...i wykorzystują swoją zaawansowaną technologię do szantażowania, oszukiwania i manipulowania, aby zmienić wysoko postawionych przedstawicieli władzy i korporacji w seolickich agentów”.

Czy to możliwe, żeby ktoś podsłuchiwał tę rozmowę? Czy wśród trzcin są pluskwy? Nie tylko owady, ale i seolickie, podsłuchowe? A może niektóre prawdziwe pluskwy mają założone sztuczne pluskwy?...

„Nie kupuję tej teorii”.

Obrusza się. „Tak jak większość ludzi do czasu... aż będzie za późno. Ostrzegłem pana. Może pan z tym ostrzeżeniem zrobić, co pan uważa”.

Jest tobą rozczarowany i nie widzi sensu w dalszej dyskusji.

„Gary, czuję, że budzi pan mojego wewnętrznego rasistę”.

„Panie władzo, proszę mi uwierzyć, to Seolici są rasistami. Uważają się za lepszych od nas wszystkich – i są przekonani, że daje im to prawo do pociągania sznurków we władzach całego świata”.

„Więc proszę mieć na oku tego swojego partnera” – pozwala, by zapadła wieloznaczna cisza, po czym podsumowuje swój wywód słowami: „Nasza rozmowa dobiegła końca. Dalsza dyskusja na ten temat nie jest bezpieczna”.

„Musimy położyć temu kres. Co mogę zrobić?”

Przychyla się do ciebie tak blisko, że czujesz jego letni oddech na swojej szczęce. „Niech pan po prostu robi swoje jako funkcjonariusz MOR-u”.

„I proszę mieć na oku tego swojego partnera” – pozwala, by zapadła wieloznaczna cisza, po czym podsumowuje swój wywód słowami: „Dobrze się z panem rozmawiało”.

„Nie wiem, co myśleć o tym, że Seolici wszystko o mnie wiedzą...”

„To przerażające, prawda?” – pyta, marszcząc brwi. „Ale musimy robić swoje, panie władzo. Nadejdzie dzień, w którym będziemy silniejsi...”

„Tymczasem proszę mieć na oku tego swojego partnera” – pozwala, by zapadła wieloznaczna cisza, po czym podsumowuje swój wywód słowami: „Dobrze się z panem rozmawiało”.

„Robi pan z igły widły. Seolici mają lepsze rzeczy do roboty”.

„Lepsze od przejęcia po cichu władzy nad całym światem? Jasne, niech pan to sobie powtarza” – stwierdza, rozglądając się dyskretnie. „Nasza rozmowa dobiegła końca. Dalsza dyskusja na ten temat nie jest bezpieczna”.

Jest tobą rozczarowany i nie widzi sensu w dalszej dyskusji.

„To ogrom nowych informacji. Będę to musiał przemyśleć, skonsultować się z partnerem...”

„Proszę być ostrożnym!” – woła, gestykulując żywo. „Nie może pan zdradzić, że wie o seolickim spisku. Strach pomyśleć, co on może panu zrobić...”

„Nie do końca rozumiem, co pan sugeruje, ale proszę mówić dalej”.

„Widzi pan... Sprzedają nam fikuśną technologię, a później przysyłają do nas swoich ekspertów, którzy udają, że nie są ekspertami...”

„To logiczne. Seol znany jest z wysoko rozwiniętej technologii, eksportuje zaś to, co przynosi mu największe zyski”.