„Gary, wie pan może, jak cofnąć czas?”

„Gary, wie pan może, jak cofnąć czas?”

„Czy wiem, jak cofnąć czas...?” – zerka na ciebie z ukosa. „To podchwytliwe pytanie?”

„Wciąż drążysz ten temat?” – pyta porucznik, obrzucając cię zmęczonym spojrzeniem.

„O co chodzi? To niewystarczający materiał do odesłania twoim seolickim panom?”

„Nie zamierzam zaszczycać tego pytania odpowiedzią” – stwierdza porucznik zimnym i oficjalnym tonem, otwierając swój notatnik. „Pośpiesz się, prowadzimy śledztwo w sprawie morderstwa”.

„Pośpiesz się?” – wzrusza ramionami. „Pyta mnie pan o podróż w czasie. Czy to jakiś podstęp?”

„Nie mam w zwyczaju żartować na temat czasu, panie Gary”. (Obrzuć go badawczym spojrzeniem).

„Hmm...” – drapie się po głowie. „Nie wiem, co panu powiedzieć. Znaczy... Oczywiście istnieją teorie na ten temat...”

Im bardziej odjechane, tym lepiej.

„O jakich teoriach mowa?”

„No cóż... Istnieje bardzo interesująca kryptyda zwana Semper Maa. I pewne plemię starożytnych kiptów, które praktykowało »palcowe karcenie«, chociaż szczerze mówiąc, nie wiem, jak bardzo przekonująca wyda się panu ta teoria...”

„Krążą też pogłoski...” – zerka kątem oka na porucznika – „...że Seolici mają technologię, która pozwala im przemierzać czas jak korytarz – do tyłu i do przodu”.

Porucznik przestał na moment pisać w swoim notatniku. Trwało to ułamek sekundy, lecz zdążyłeś to zauważyć.

„A coś z szarotą? Jakieś powiązane teorie?”

„Związane z szarotą...” – powtarza i milknie w zamyśleniu. „Interesujący pomysł, ale nic nie przychodzi mi do głowy”.

„Nie wiem, czy można to uznać za realistyczne opcje”. (Zakończ).

„Nie wiem, co panu powiedzieć. Wszystkie moje informacje wziąłem prosto z audycji »Polowanie na prawdę«. Jeśli nie jest pan w stanie uwierzyć radiowemu programowi o nazwie »Polowanie na prawdę«, to komu jest pan w stanie uwierzyć?”

Każdemu, dla kogo utrzymywanie się nie jest związane z wymyślaniem i propagowaniem absurdalnych tajemnic?

„Polowanie na prawdę” to popularna audycja radiowa. Jej ekscentryczni gospodarze co tydzień pochylają się nad szeregiem tematów, od kryptyd przez teorie spiskowe po wojny etniczne i „historycznego” człowieka z Hjelmdallu. To taki radiowy odpowiednik pseudonaukowego czasopisma „Paradoks B” z Graadu.

Gość okazał się ślepym zaułkiem. Potwierdza to pomruk niezadowolenia w twoim brzuchu. Ale twardzi nie dają się złamać, a prawdziwi rojaliści szukają dalej. Vaillance, brüder. Najciemniej jest zawsze przed świtem.

„Czym jest to »palcowe karcenie«?”

„Cóż...” – zerka na porucznika. „Zasadniczo jest to rytuał żałobny praktykowany przez pewne starożytne semeńskie plemiona. Tradycyjnie po śmierci przywódcy wioski pogrążeni w żałobie odcinali sobie fragment palca...”

„To, co czyni ten rytuał naprawdę wstrząsającym, jest fakt, że odgryzali też fragmenty palców swoich dzieci. Nawet najmniejszych” – stwierdza, marszcząc czoło. „Niech pan to sobie tylko wyobrazi”.

Tak, wyobraź to sobie!

Mała chatka wypełniona krzykami cierpienia i przerażenia. Opuszczona głowa gniotącej staw dziecka matki. Odgłosy żucia, krzyki, agonia. Po chwili – ciche chrupnięcie, a następnie szloch.

Potworny ból...

Przypominam: opowieści o ucinaniu palców to powszechnie występujący wątek w rasistowskich opowieściach pseudohistorycznych niemający żadnego potwierdzenia w odkryciach archeologów...

„Wie pan co? To mi wystarczy”.

„Och...” – wygląda na zaskoczonego. „No cóż, to żenujące, ale naprawdę nie jestem pewny, co jeszcze mógłbym panu powiedzieć...”

„Och...” – wygląda na zaskoczonego. „No cóż, warto chyba jeszcze rozważyć ściśle tajną seolicką technologię”.

„Och...” – wygląda na zaskoczonego. „No cóż, warto chyba jeszcze rozważyć Semper Maa”.

„Nie ma problemu, panie władzo. Do rozważenia jest jeszcze Semper Maa oraz zaawansowana seolicka technologia”.

„Gary, umieszcza mi pan w głowie różne wizje i bardzo mi się to nie podoba”.

„Hej, niech mnie pan nie obwinia” – stwierdza, unosząc dłonie. „Rozmawiamy o barbarzyńskich ludziach i barbarzyńskich czasach. Mroczna magia”.

Prawdę mówiąc, brzmi to wszystko jak scenki z jakiejś starej powieści fantastycznej, bardziej owoc rozgorączkowanej wyobraźni autora niż rzeczywistość.

„Co to wszystko ma w ogóle wspólnego z cofaniem czasu, panie Gary?”

„Dochodzę do tego. Ten rytuał wywodzi się z semeńskim liczeniu na palcach. Każdy segment palca reprezentuje jedną godzinę, więc na jednej dłoni liczyli do dwunastu – pomijając kciuk, oczywiście”.

Toż to absolutny nonsens.

„Odcinając jeden segment swoich palców, usuwali ze swojego życia powiązaną z nim godzinę – a przynajmniej w to właśnie wierzyli”.

„Czyli twierdzi pan, że jeśli utnę sobie obie ręce, będę mógł wrócić do dnia wczorajszego?”

„Nie, nie...” – śmieje się nerwowo. „Istnieje rozbieżność między tym, jak te semeńskie plemiona liczą, a tym, jak odmierzają czas”.

„Jak już wyjaśniałem, liczą do 12 na palcach jednej dłoni, ale dzielą dzień na 15 części. Ale to temat na zupełnie inną rozmowę...”

Na którą nie masz ani odrobiny czasu. Skończmy już z tymi idiotyzmami.

„Gary, za czas, jaki mi pan mi zmarnował, jest pan mi winien co najmniej palec albo dwa”.

„Nie pomogłoby mi to nawet, gdyby było choć trochę wiarygodne”.

„No to chyba muszę szukać dalej...”

„Nie, nie...” – śmieje się nerwowo. „Istnieje rozbieżność między tym, jak te kipty liczą, a tym, jak odmierzają czas”.

„Nic z tego nie jest pomocne, panie Gary”.

„No nie wiem, brzmi mi to jak wymysł”.

„Hej, sam mnie pan o to pytał” – stwierdza, unosząc dłonie. „Rozmawiamy o barbarzyńskich ludziach i barbarzyńskich czasach. Mroczna magia”.

Wątki z literatury fantastycznej splecione ze zwykłymi uprzedzeniami rasowymi. Właśnie to jest desygnatem określenia „pseudohistoria”.

„Zasadniczo jest to rytuał żałobny praktykowany przez pewne stare plemiona kiptów. Tradycyjnie po śmierci przywódcy wioski pogrążeni w żałobie odcinali sobie fragment palca...”

„Najbardziej chore w tym rytuale jest to, że odgryzali też fragmenty palców swoich dzieci. Nawet najmniejszych” – stwierdza, marszcząc czoło. „Niech pan to sobie tylko wyobrazi”.

„Proszę mi opowiedzieć o tej kryptydzie. Semper Maa”.

„Właściwie kryptydy. To tak zwane »zwierzę kolonijne«, które wygląda jak duże, pojedyncze ciało, choć w rzeczywistości jest grupą malutkich, współpracujących ze sobą organizmów”.

A co jeśli ty wyglądasz tylko jak duże, pojedyncze ciało, choć w rzeczywistości jesteś grupą malutkich, współpracujących ze sobą organizmów?

A daj spokój, marzycielu! Nie sądzisz, że byśmy o tym wiedzieli?

Gdyby to było prawdą, organizmy te by ze sobą nie współpracowały.

To dlatego, że niektóre z nich nie dbają po prostu o najlepszy interes swojej kolonii.

Hej, a może gdybyście od czasu do czasu łyknęli sobie coś na rozluźnienie, byłyby bardziej zmotywowane?