„No dobrze...” – rzuca ci sceptyczne spojrzenia. „Zrobiłem, co mogłem, żeby pana…

Ten ruch wyraża niejaką niepewność, nieprawdaż? Wygładzanie materiału, jakby w poszukiwaniu jakiegoś potwierdzenia...

„Porozmawiajmy o innej kryptydzie”.

„W porządku” – pozostaje czujny.

„Lawendowy cień?”

„Tak. Wiem, że to brzmi, jakbyśmy najedli się wesołych grzybków, ale widziałem ruch i kolor. Nie jest to mimo wszystko potwierdzona obserwacja kryptydy. Na uznanie takiego świadectwa składa się wiele rzeczy, a moje nie spełniało wszystkich wymogów”.

„Wierzbowego człowieka. To długa historia, nie zaciekawiłaby laika”.

Wierzbowi ludzie mieliby być nudni? Ani trochę.

„Czym są wierzbowi ludzie?”

„Porozmawiajmy o innej kryptydzie”.

„Naprawdę wątpię, czy będzie to dla pana zrozumiałe”.

„Dość już zatem opowieści. Zmieńmy temat”.

„Koniecznie...” – kaszle i wyciera usta.

„Wiem o największej kryptydzie – Olbrzymie z Koko Nur”.

„Jestem pod wrażeniem pańskiej wiedzy” – nie widać, żeby był pod jakimkolwiek wrażeniem. „Ale czy widział go pan na własne oczy?”

(Skłam). „Tak”.

„Niezwykłe! Kiedy?”

„Nie do końca to pamiętam...”

„Tak jak myślałem. Tak naprawdę nigdy go pan nie widział. Nie wyobrażam sobie zresztą, jak mogłoby do tego dojść. Pustynne obszary Samarskilt od ośmiu lat pogrążone są w wojnie domowej”.

„Boję się, że takie bezmyślne barbarzyństwo mogło zupełnie wyplenić to nieuchwytne stworzenie. Ostatnio obserwacje wielkiej światłości zdarzają się bardzo rzadko. Podczas gdy kiedyś widywano ją co rusz...”

Tak. Miraże dostrzega się bardzo często. To pospolite zjawisko, którego ludzie nie mają czasu zgłaszać, kiedy wokół toczy się wojna.

Nie jest jasne, co to ma wspólnego z tym, czy ty go widziałeś, o co pytał wcześniej. Bronił tylko swoich przekonań.

„Skłamałem. Tak naprawdę go nie widziałem. Chciałem się tylko popisać”.

„Tak jak myślałem. Tak naprawdę nigdy go pan nie widział. W ogóle nie wyobrażam sobie, jak mogłoby do tego dojść. Pustynne obszary Samarskilt od ośmiu lat pogrążone są w wojnie domowej”.

„A pan go widział?”

„Nie, nie miałem okazji odwiedzić Koko Nur. I pewnie nigdy mieć nie będę. Pustynne obszary Samarskilt od ośmiu lat pogrążone są w małej wojnie domowej”.

(Prawda). „Nie”.

„Oczywiście, że nie” – wydaje się usatysfakcjonowany.

Z laikiem? Wciąż musisz udowadniać mu swoją wartość. Co oznacza, że to do ciebie należy podsuwanie mu kryptyd. A wtedy może udzieli odpowiedzi.

Omiata cię pełnym sceptycyzmu wzrokiem. „No dobrze, o jakie kryptydy chodzi? Zwykle omawiam te tematy ze specjalistami, więc nie wiem...”

„...o czym mielibyśmy rozmawiać my?” – chce powiedzieć, ale się powstrzymuje. W końcu zaoferowałeś pomoc.

Musisz spytać go o konkretne kryptydy. Takie, o których powiedzieli ci Lena albo jego przyjaciel Gary. Ot tak nic ci nie powie.

„...o czym mielibyśmy rozmawiać my?” – chce powiedzieć, ale się powstrzymuje.

Musisz spytać go o konkretne kryptydy. Takie, o których powiedzieli ci Lena albo jego przyjaciel Gary. Ot tak nic ci nie powie.

Gary przypatruje się wam obojętnie, pewny istnienia płonących nosorożców.