„O, pan funkcjonariusz, moje uszanowanie” – zakrywa usta, z trudem powstrzymując atak…

„O, pan funkcjonariusz, moje uszanowanie” – zakrywa usta, z trudem powstrzymując atak kaszlu.

„No już, już, najdroższy” – delikatnie dotyka ręki swojego męża. „Nie mów tyle. I napij się jeszcze herbaty”.

Opracuj alternatywną hipotezę co do zaginionej szarańczy.

Nie ma tu żadnej tajemnicy. Widziałeś Miasto Szarańczy i jej spiralne błotne wieże. Pozostało tylko porozmawiać z jego budowniczym...

„Jestem raczej pewien, że to Cuno zabrał szarańczę. Zbudował jej w swojej szopie całe miasto”.

„A co to, u diaska, jest Cuno? I dlaczego buduje miasto owadów?”

Przez twarz kobiety przebiega cień zmartwienia. „Morellu, mój drogi, za długo już jesteś stary. Dzieci uwielbiają dręczyć owady. Bawi je to niemal tak, jak dręczenie starszych ludzi...”

„Rozejrzę się i sprawdzę, czy nie wie czegoś o sprawie martyneska dzieciarnia”.

„Chuligani – moi ulubieni” – nie brzmi wcale, jakby naprawdę ich lubił.

„Och, byłeś dla nas taki kochany. Daj nam, proszę, znać, cokolwiek odkryjesz. Mam przeczucie, że jesteśmy już bardzo blisko!”

„Widzę, że nie potrzebujecie więcej pomocy” – stwierdza mężczyzna, zwracając się do swoich towarzyszy. „Widzimy się dzisiejszej nocy u mnie i zagramy w »Zwierzchnictwo«. Mam dość tych wypadów w teren”.

Ten tutaj to spryciarz. Może i szanuje prawo, ale przede wszystkim chce pozostać niezauważony. Kiedy stąd odejdziesz, nie będziesz miał już okazji z nim porozmawiać.

Nie był jak dotąd szczególnie wylewny. Wciąż może coś ukrywać. Jeśli sobie pójdzie, będzie za późno, żeby spytać.

„Naprawdę, Gary?” – głos kobiety zaczyna nagle lekko drżeć. „Dochodzimy tu do czegoś. Chętnie zagrałabym w »Zwierzchnictwo«, ale...”

„Wybacz, Leno, ale do niczego nie dochodzicie – to były jakieś dzieciaki. Znam te kręcące się tu mutanty – wystarczy zostawić coś bez nadzoru, a na pewno to ukradną. Nawet jeśli tym czymś są owady” – wyjaśnia, wpatrując się w swoją herbatę.

„Morell, dobrze się bawiłem, naprawdę. Ale muszę się wykąpać i mam dostawy do zrealizowania. Wypiję tę herbatę i uciekam”.

„Nie, nie. Nie masz za co przepraszać, Gary. Twoja pomoc była nieoceniona. Trzeba będzie jednak przełożyć tę dzisiejszą partyjkę »Zwierzchnictwa« – musimy to dokończyć”.

Nie zdradza w mowie emocji, ale ono gdzieś tam drzemie. Rozczarowanie.

Pierwszy podwładny, który wyłamuje się z rozkazów, to zawsze cios dla przywódcy. Sprawa jest poważniejsza, niż Morell daje po sobie poznać.

Jak skończysz tę rozmowę, będziesz miał ostatnią szansę na rozmowę z Garym.

Rozważ sposób, w jaki naruszona została pusta pułapka – jakby ktoś nią potrząsnął. Prawdopodobnie zrobił to jakiś młody człowiek o dłoniach wystarczająco małych, by zmieściły się w jej wnętrzu.

Powinieneś spytać tego rudowłosego chłopaka. Cuna.

„Mam przeczucie, że szarańczę mogły wykraść miejscowe dzieciaki”.

„Zrobiłby to jakiś dzieciak? Po co dzieciom owady?”

Ale czyje to dłonie?

Spoglądasz na swoje dłonie, nie mają ci one jednak nic do powiedzenia.

„A może jakaś inna kryptyda zabrała owady?”

„Inna kryptyda?” – badacz marszczy swoje obszerne czoło.

„Och, skarbeńku. Może lepiej skup się w swojej pracy detektywistycznej na ludziach”.

„Mam taką myśl: a jeśli szarańcza zjadła sama siebie?”

„Autokanibalistyczna szarańcza? Szanuję takie niekonwencjonalne rozumowanie, panie funkcjonariuszu, ale kryptydy to chyba nie jest pana dziedzina”.

„To nic, kochanie. Większość hipotez okazuje się fałszywa”.

„No dobrze. Przemyślałem to i nie jestem wcale pewien, czy to straszyk zabrał tę szarańczę”.

„Proszę pozwolić, panie funkcjonariuszu, że my się tym zajmiemy” – badacz marszczy swoje obszerne czoło.

„Tak, skarbeńku, dość już czasu ci zabraliśmy”.

Masz swoje podejrzenia, lecz zbyt mętne, aby sformułować z nich rozsądne wyjaśnienie.

„Szukam podejrzanej. Widzieliście tu kogoś, kto wyglądał, jakby uciekał?”

„Niestety nie, panie funkcjonariuszu. Od wielu dni jestem zbyt zajęty buszowaniem w trzcinie, szukaniem oznak bytności owada. Jeśli mam być szczery, kwestie dotyczące ssaków zajmują mnie jakby mniej”.

Porucznik zapisuje coś szybko w swoim notatniku, po czym daje ci znać, abyś kontynuował.

„Proszę powiedzieć mi o tym straszyku, którego pan szuka”.

„Hmm! No więc po pierwsze, cholernie trudno go znaleźć – dlatego brodzimy po kolana w błocie wśród trzcin, rozkładając pułapki”.

„Jakich wyspecjalizowanych technik używa straszyk, żeby się ukryć?”

„Wedle mojej hipotezy straszyk wypracował pewne elektrochemiczne mechanizmy obronne, które pozwalają mu zaburzać postrzeganie zwierząt – zakłócać rozpoznawanie kształtów, oszukiwać korę wzrokową”.

„Nie potrafię jednak wyjaśnić, jak działają te mechanizmy – a tym bardziej, jak wyewoluowały – bez zbadania żywego osobnika”.

Tak, to zdecydowanie ma sens. Zaczynasz podejrzewać, że jest w tym straszyku coś paranaturalnego.

Owad widmo, powiedział? Ci ludzie szukają ducha.

„Czemu tak interesuje pana ten patyczak? Nie ma żadnych budzących większą sensację stworzeń?”

„Typowe podejście amatora” – kwituje twoją uwagę krzywym uśmiechem. „Owady są zwierzętami znacznie bardziej zaawansowanymi w swych zachowaniach, niż przypuszczają osoby niebiegłe w dziedzinie zoologii”.

„Choćby przelotne spojrzenie na insulindiańskiego straszyka stanowiłoby piękne ukoronowanie mojej – każdej – kryptozoologicznej kariery. Ale studiować go i jego mechanizmy obronne, zrozumieć, jak zdołał się ukrywać z taką skutecznością...” – kręci głową.

Byłoby uosobieniem chwały.

„Czego się pan dotąd o nim dowiedział?” (Kontynuuj).

„Bardzo niewiele, co stwierdzam z przykrością. Nikt dotąd nie złapał żadnego osobnika, więc bazujemy wyłącznie na bezpośrednich i pośrednich relacjach”.

„Czyli nikt go nigdy nie znalazł?”

„Jeszcze nie” – unosi palec wskazujący. „Dlatego to nadal kryptyda”.

„Ekhem...” – wtrąca się porucznik. „Tak z ciekawości... Skoro nie ma dowodu na istnienie tego stworzenia, to skąd pan wie, że ono jest prawdziwe?”

„Wiem, że jest” – odpowiada kryptozoolog tak szorstko, że sam wydaje się tym zaskoczony...

Nie ulega wątpliwości, że jego obsesja na punkcie straszyka napędzana jest czymś więcej niż tylko pragnieniem rozwoju wiedzy naukowej.

„Chcę przez to powiedzieć” – zapanowuje nad swoim głosem – „że słyszałem wystarczająco wiele bezpośrednich relacji, by nie mieć wątpliwości – insulindiański straszyk to coś więcej niż fantastyczne wymysły”.

Jakie to by było uczucie – uchwycić trwale coś, co, zdałoby się, jest tuż obok ciebie? Albo tuż za tobą? Jak ślad pary wodnej, który wiosennym rankiem pozostawił w powietrzu twój oddech, kiedy byłeś dzieckiem? Oto czego szuka ten człowiek. Ducha.

„Skąd pomysł, że straszyk jest tu, w Martinaise?”