Kobieta obserwuje fale. Nagły powiew wiatru unosi jej ciemne włosy, po czym pozwala im…

Kobieta obserwuje fale. Nagły powiew wiatru unosi jej ciemne włosy, po czym pozwala im opaść, potarganym i dzikim. Kobieta odgarnia dłonią z oczu kilka niesfornych kosmyków i dopiero wtedy zauważa, że nadchodzisz.

„Przyszedł pan. Jest późno i pada deszcz. Woda jest...” – wystawia ręce i pozwala, by krople spadały na jej dłonie. „Zimna. Lodowato zimna”.

„Powinien pan wiedzieć, że nie jest pierwszym facetem, który zabrał dziewczynę na Kraniec. Miejscowi przychodzą tu baraszkować. Ale żeby było jasne – dzisiaj do niczego tutaj nie dojdzie, pączusiu” – oznajmia i ponownie spogląda na morze.

Myślami wciąż jest gdzie indziej. Duma nad odległościami na wodzie i nad samą wodą.

Za rdzawą wodą wznosi się La Delta, dzielnica finansowa. Widniejące w mglistej oddali wieże są niczym zaprzeczenie biedy panującej po tej stronie zatoki.

„Kim, jesteśmy na to gotowi?”

Zachowujący taktowny dystans porucznik wyjmuje swój notatnik, demonstrując zupełny brak zainteresowania twoją „randką”.

Nie daj się zwieść. Pilnuje cię i dba o to, żebyś nie zachowywał się nieprofesjonalnie.

(Spójrz na nią). „Wydaje się pani zaskoczona, że dotarłem”.

Chichocze. „Mężczyźni zaglądający do kieliszka nie są znani z dotrzymywania obietnic”.

„Za nic w świecie bym tego nie przegapił”.

„Za nic w świecie?” – pyta, śmiejąc się. „Mężczyźni lubią rzucać takie wielkie słowa, jakby miały one jakieś znaczenie”.

„Po prostu podziwiajmy kawałek świata, który mamy akurat przed sobą, dobrze?” – kiwa w twoim kierunku głową, a w jej oczach pojawia się figlarny błysk.

„Nadchodzi” – stwierdza i odwraca się ku morzu. Pod jej spojrzeniem niebo zdaje się wypogadzać.

Na tyle szybko, żeby wydawało się, że pogoda słucha jej poleceń.

„Wie pani, ja też mam wyjątkowe umiejętności. Nad-przy-ro-dzo-ne”.

„Chwila... Myśli pan, że to moja sprawka? Nie, ja po prostu dorastałam nad morzem. Wiem, w którą stronę wieje wiatr”.

„A co do »nadprzyrodzonych umiejętności« – naprawdę chętnie bym o nich kiedyś posłuchała, ale czy w tej chwili nie moglibyśmy po prostu cieszyć się widokiem?”

Powinieneś coś powiedzieć. Cokolwiek. Może to o Tequili Sunset?

Nie! Nie gadaj nic o swojej ponurej przeszłości.

Blask słońca, który odbija się od fal i okien drapaczy chmur usytuowanych po drugiej stronie zatoki, jest olśniewający. Twój umysł na moment się oczyszcza, kiedy chłoniesz to piękno wszystkimi zmysłami. Nie tylko szklane wieżowce, jakże krucho wyglądające w przejrzystym powietrzu, czy wpadającą do zatoki rzekę Esperance...

„Czy to nie dziwne?” – przerywa nagle milczenie. „Że to wszechpotężne słońce jest dla nas tak szczodre? Wiesz, najlepszą porą, by wypłynąć na połów, jest zazwyczaj czas przed zachodem słońca, gdy woda jest cieplejsza...”

Blask słońca pada też na budynki i wojenne ruiny po stronie półwyspu. Stara morska forteca odcina się szarością, jakby niewrażliwa na wszechobecne światło. Wyrywa cię z zadumy...

Słońce nie pomaga umarłym i tym, którzy zaginęli bez nadziei w labiryntach własnych umysłów.

Albo ludziom żyjącym w pustynnym klimacie z nieliczną roślinnością i bez wody do picia.

„Dlatego nazwała pani swoją łódź »Słońce«?”

„Och, nazwałam ją tak trochę z powodu dumy, trochę z powodu przesądów...”

I trochę dla spójności koncepcyjnej – w końcu jest żółta i w ogóle...

„Nie wiem, czy ludy pustyni są zadowolone z nadmiaru słońca”.

„To jest zwykłe czepialstwo” – stwierdza z uśmiechem. „Ale tak, przyznaję – pustynni ludzie mogą się z tym czasem nie zgadzać”.

Po prostu ciesz się widokiem. (Kontynuuj).

Powietrze czuć solą, słychać krzyki mew i wydrzyków. Czujesz szorstkość piasku, widzisz zielone kawałki potłuczonych butelek. Twój wzrok powraca jednak stale do olśniewających, odbijających się gdzieniegdzie złocistych snopów światła...

„Daje nam wiosnę, lato... Jest zawsze po naszej stronie, niezależnie od tego, co robimy i kim jesteśmy. Z absolutnie żadnego powodu. Nie przypomina żadnej innej potężnej istoty – na pewno żadnej potężnej organizacji ani rządu. Jak to możliwe?”

„Słońce nie jest raczej organizacją”.

„Prawda” – na jej ustach pojawia się uśmieszek. „I przeżyje je wszystkie”.

Może rzuć kilkoma ogólnikami, zanim powiesz coś górnolotnego? Popracuj trochę nad swoją czadowością.

„Ma pani haczyki do łowienia ryb w uszach”.

„Te?” – pyta i obraca głowę, co wprawia haczyki w ruch. „To nie są prawdziwe haczyki do łowienia ryb. To kolczyki w takim kształcie. Dał mi je pijak o imieniu Rosemary. Zatrzymałam je”.

Ma rację. Są w większej części z plastiku. Tandetny prezent, który można kupić w byle kwiaciarni czy kiosku.

Porucznik ostentacyjnie zerka na swój zegarek i potupuje stopą.

Wiatr targa jej włosy, gdy spogląda na skąpane w słońcu wybrzeże po drugiej stronie zatoki.

„Było mi bardzo miło. Dziękuję”. (Zakończ randkę).

„Nie było najgorzej” – odpowiada z uśmiechem. „Niech pan wraca do swoich zajęć. Bliźniacy zdążyli już pewnie znaleźć minę lądową...”

Kiedy odchodzi, zrywa się wiatr, a światło słoneczne zdaje się przygasać. W oddali wznosi się zrujnowana sylweta wież działu rozwoju Feld Electrical. Wygląda, jakby cię wzywała.

Powiedz coś o słońcu.

No to już. Dwie różne metody na zamknięcie tego w stylowy sposób.

„Jedyną wadą słońca jest to, że ogrzewa zarówno nas, jak i naszych wrogów”.

„To prawda. Ale... Dla naszych wrogów też jesteśmy wrogami, prawda? Słońce świeci na nas wszystkich. Na gliniarzy i komuchów, zabójców i świętych. Wie pan...”

„Wkrótce zacznie wiać i muszę już iść, ale...” – wyjmuje z pochwy swój miecz. W jego ostrzu odbija się ciemnopomarańczowe światło słońca.

„Niech pan to weźmie. Słońce jest dobre, ale niczego nie przebija. Ja już go nie potrzebuję”.

„Na pewno nie potrzebuje pani tego miecza?” (Spójrz na niego).

„Tak. Mężczyźni są tutaj zbyt pijani, by stanowili dla mnie zagrożenie”.

Porucznik spogląda na miecz z nieufnością.

Nie zabieraj go na strzelaninę – myśli. Pamiętaj, że służy tylko do celów ceremonialnych.

„Myśli pani, że możemy to kiedyś powtórzyć?”

„Wątpię” – odpowiada ze smutnym uśmiechem. „Ale dziękuję za towarzystwo”.

Nic więcej u niej nie wywalczysz. Żeby doszło do czegoś więcej, musiałbyś nie pić co najmniej od roku.

„Dziękuję pani za ten wspólny spacer”. (Zakończ).

„Żegnam” – kiwa w twoim kierunku głową i odwraca się, by odejść.

Kiedy odchodzi, zrywa się wiatr, a światło słoneczne zdaje się przygasać. W oddali wznosi się zrujnowana sylweta wież działu rozwoju Feld Electrical. Wygląda, jakby cię wzywała.