Kobieta obserwuje fale. Nagły powiew wiatru unosi jej ciemne włosy, po czym pozwala im…

„Mam nadzieję, że poprawiło ci to samopoczucie, detektywie” – stwierdza porucznik, przyglądając się odchodzącej kobiecie. „Wróćmy do naszych poszukiwań”.

(Przypatrz się słońcu). „Tak. Potężna reakcja termonuklearna licząca sobie pięć miliardów lat... Słońce jest bogiem”.

„Tak” – kiwa głową. „Do tego łaskawym. Kiedy po raz ostatni miał pan kogoś takiego po swojej stronie?”

„Nigdy”.

„No cóż... Teraz czuwa nad panem ten olbrzym. Więc... do diabła z okrutnymi bogami”. Uśmiecha się. „Wie pan...”

„Kiedy miałem przy sobie swoją miłość”.

„No cóż... Teraz czuwa nad panem ten olbrzym. Więc... do diabła z miłością”. Uśmiecha się. „Wie pan...”

„Może jakoś zaraz po dwudziestce?”

„No cóż... Teraz czuwa nad panem ten olbrzym. Więc... do diabła z młodością”. Uśmiecha się. „Wie pan...”

„Wciąż mam. Bo jestem prawy”.

„No cóż... Może to ten bóg sprawia, że wszystkie te atomy płoną tam wysoko w tym olbrzymie...” Uśmiecha się. „Wie pan...”

Co powiedzieć? Coś ciekawego? TO NIEMOŻLIWE.

„Czasem mam wrażenie, że nie mam zbyt dobrego mózgu”.

„Tak. Mózgi zazwyczaj nie są zbyt dobre, prawda? Wolę plecy, ręce, barki – płuca też” – uśmiecha się. „Wie pan...”

Proszę, to ważne!

Odwraca głowę, podzwaniając plastikowymi haczykami przy uszach. W głowie nie pojawia ci się nic godnego wypowiedzenia na głos.

Spokojnie. I tak było dobrze.

„To ze słońcem było bardzo ładne. Przykro mi, że nie mam nic do dodania...”

„Dziękuję. Tam, na tej innej planecie – na morzu – człowiek zaczyna postrzegać różne rzeczy w dziwnym świetle. Cieszę się, że mogłam się z panem tym podzielić” – uśmiecha się. „Wie pan...”

„Chciałaby pani teraz poławiać ryby?”

„Tak, jak zawsze... Lubię to. To jak wyprawa na inną planetę. Wodną planetę. Planetę z wodnymi zmartwieniami... i wodną radością”.

„Ma pani bardzo ciekawą melodię mowy”.

„Dziękuję. Jestem w połowie Ubi. Moja matka pochodziła z »Ubi Sunt?«. Słyszałam, że niezbyt słoneczne to miejsce, ale sama nigdy tam nie byłam...”

„To... kto pani zdaniem zabił wisielca?”

„Dobre pytanie. Stawiam na sznur”.

Myśli, że to była zagadka. Pewnie nawet nie wie, o co może chodzić. I tak jest najlepiej.

„Nie chce pani odwiedzić La Delty?”

„Ha! Wystarczy, że trafiają tam moje ryby. Każą sobie płacić pięćdziesiąt reáli za jednego wiosennego dorsza...”

Na tarasie Les Fruits de Fond, modnej wśród ludzi interesu restauracji w centrum La Delty, nad talerzami z ostrygami rozlega się stukot szklanek. Ktoś nie umie zdecydować, co zamówić. Ktoś poleca ceviche. Ktoś osłania oczy przed słońcem, próbując dojrzeć, co się dzieje po drugiej stronie zatoki...

„Można to wyjaśnić. Na gruncie polityki. Bo widzi pani...” (Rozpocznij długą, pełną pasji polityczną tyradę).

„Tak, tak – to polityka” – przerywa ci. „Darujmy sobie to wiecowe przemówienie. Jeszcze się okaże, że się ze sobą nie zgadzamy”.

Widzisz? Ona nie chce się nie zgadzać. To dobry znak. Zadbaj o to.

„Bo nie jest człowiekiem. Ludzie zdradzają”.

„Czyżby? Niektórzy tak, ale...” – wzrusza ramionami. „Mam wrażenie, że powinien pan po prostu lepiej dobierać sobie sojuszników”.

To prawda, nie powinieneś kochać ruin ni piekła. Ani gasnącego zapachu moreli.

„Cóż, coś musi być po naszej stronie”.

Kiwa głową. „Pewnie nie byłoby nas tu, gdyby to coś nie było po naszej stronie...”

Zostalibyście spopieleni. Albo i gorzej.

Słońce nie zawsze jest takie wspaniałe. Pomyśl o ludach żyjących w pustynnym klimacie z nieliczną roślinnością i bez wody do picia.

„Wie pani, moje dawne wcielenie nazywało siebie mianem »Tequila Sunset«. Ciekawe czemu”.

„To revacholskie powiedzenie” – odpowiada, mrużąc oczy. „Oznacza zapicie się na śmierć”.

„Znalazłem niedawno ciało mężczyzny. On zdecydowanie miał moment godny miana »Tequila Sunset«”.

„A pan? Zatrzyma pan to imię?”

„Myślę, że ostatnimi czasy zupełnie zadowala mnie »Harrier Du Bois«”.

„W porządku, funkcjonariuszu Du Bois...” – kiwa głową, po czym odwraca się ku rozświetlonemu słońcem morzu.

„To tutaj to zupełnie nowa wersja mnie. Będzie potrzebowała nowego imienia”.

„Nie mogę doczekać się, by je usłyszeć” – uśmiecha się pod nosem i odwraca ku oświetlonemu słońcem morzu.

„Kogo ja oszukuję? Jakiego imienia bym nie wybrał, zapiję się pewnie na śmierć”.

„W porządku...” – wzrusza ramionami i odwraca się ku oświetlonemu słońcem morzu.

Nie jest zbytnio pod wrażeniem, ale też nie zaskoczyło jej to.

„W zasadzie mogę. Nie mam za bardzo żadnego innego”.

„Jestem Harry. Nie potrzebuję innych imion”.

„W porządku, Harry...” – uśmiecha się i odwraca ku rozświetlonemu słońcem morzu.

„Wolę korzystać tylko z inicjałów. To brzmi bardziej tajemniczo. Proszę mi mówić H. D. B.!”

„W porządku, H. D. B...” – uśmiecha się i odwraca ku rozświetlonemu słońcem morzu.

„Tak jest! Tequila Sunset na zawsze!”

„Ostatnio korzystam z nazwiska »detektyw Costeau«”.

„W porządku, detektywie Costeau” – chichocze i odwraca się ku rozświetlonemu słońcem morzu.

„Och”.

„W rzeczy samej”.