Te same dwa podświetlone neonowo kształty – kobieta i mężczyzna. Z ust mężczyzny…

„Tak. Ja też”.

Nawykł wiedzieć, komu zaufać. Czuje się niekomfortowo.

„Oczywiście, że jej nie ufamy”.

„Sam nie wiem. W tych okolicznościach...” – urywa w połowie zdania.

...co to za różnica?

„Czy ona próbuje nam powiedzieć, że strzał oddano z wysepki?”

„Chyba że myśli, że sprawca stał na antenie dookolnej, bo tam zdaje się wskazywać nitka” – kiwa głową.

„Na wysepce są ruiny. Zatopiony fort morski. Widziałem go przez lornetkę na monety”.

„Pamiętam” – stwierdza, wyglądając przez okno na zatokę.

Porucznik wygląda przez okno na zatokę.

„Cuno. Myślę, że strzał mógł paść z wysepki”.

„Wysepka? Taka pokurczowata wyspa?” – zastanawia się chwilę. „Może masz rację. Ta kulka mogła być wystrzelona właśnie stamtąd...”

„Czy Klaasje próbuje nam powiedzieć, że strzał oddano na wysepce?”

„Świnio...” – chłopak przygląda się tobie z czymś, co przypomina podziw. „Chyba coś, kurwa, wywęszyłeś”.

„To też miejsce, które musimy jeszcze wykluczyć”. (Przejdź dalej).

„Fajne gówno – gówno absolutne. Cuno słucha. Masz jego uwagę” – kiwa głową z aprobatą, po czym dodaje: „To co teraz?”

„To się nie uda. Musi być jeszcze coś, co przegapiłem”.

„Nie zadziała? Wygląda na to, że unikasz prawdy, świnio...” – stwierdza i spogląda przez okno na wodę.

„Jak zamierzasz dostać się na wyspę? Cuno ma swoje sposoby, ale to nie dla takiej starej spasionej dupy jak ty”.

„Nie mam pojęcia. Nie mamy... łodzi?”

„W wiosce jest taka pani... ona...” – milknie, po czym zaczyna mamrotać: „Ee... Taa, są tam łódki... Idź tam. Zrób jakieś gówno i zdobądź jedną. Na wybrzeżu”.

„Lilienne, wybieraczka sieci we wsi. Smołuje swoją łódkę...”

„O...” – oczy chłopaka błądzą w tę i we w tę. „Wieś na wybrzeżu. Taa, tak zrób”.

„Może pomoże nam ktoś we wsi rybackiej?”

„Wygląda na to, powinniśmy udać się na tę wyspę”.

Chłopak mruży oczy, spoglądając w zimną dal nad wodą...

To bardzo słaby trop. Równie dobrze mógłbyś chodzić po całym Martinaise, zaglądać pod każdy kamień i rozmawiać z każdą osobą. Ale co innego ci pozostało?

Wyczuwa zagrożenie. Może jakąś zasadzkę? Nie powinieneś tego ignorować. Dzieciak czuje ulicę jak nikt.

Tam, za szarą wodą, wśród sypiącego się betonu, brzoza... Ruiny wieżyczki przeciwlotniczej, pamiętasz?

„W sumie to racja. Nie ruszajmy na tę wyspę”.

„Nie no, świnio. Teraz to totalnie musimy zajrzeć na tą wyspę” – stwierdza, unosząc pięść w powietrze. „Tylko spróbuj tam nie zajrzeć... Ale mam jedno pytanie”.

„Chyba się... nie boisz, co?”

„Wyspy?” – pyta, prychając. „Cuno nie boi się, kurwa, niczego, świnio”.

„Co innego pozostało?”

„Do roboty? Nic. Port zamknięty, wszyscy nie żyją. Ta scena jest martwa, świnio”.

„Cuno, ruszajmy na tę pieprzoną wyspę”.

„Taa, czemu, kurwa, nie?” – spluwa na podłogę. „Ale mam jedno pytanie...”

„Ruszam na wyspę. Wchodzisz w to?”

„Kurwa, jasne, że tak” – odpowiada i spluwa na podłogę.

„Pamiętam działko przeciwlotnicze. Jego ruiny... na wyspie”.

„Właśnie czegoś takiego by użył snajper” – stwierdza i mruży oczy. „Działka przeciwlotniczego”.

„Skąd wiedziała, jak to zrobić?”

„Cuno nie ma jebanego pojęcia” – stwierdza i spogląda na ciebie. „Musisz rozświnić to gówno. Po gliniarsku”.

„Na wysepce są ruiny. Zatopiony fort morski. Widziałem go przez lornetkę na monety”.

„Taa, Cuno widział to gówno. Pokręcone gówno. Cuno to nie obchodzi, ale pełno tam kryjówek”.

„To ponadto jedyny punkt, którego jeszcze nie wykluczyłem”. (Przejdź dalej).

„To także jedno z niewielu miejsc w Martinaise, w których nie byłem”. (Przejdź dalej).

„To też miejsce, które muszę jeszcze wykluczyć”. (Przejdź dalej).

„Czy ona próbuje mi powiedzieć, że strzał oddano na wysepce?”

Ewidentnie.

Skąd wiedziała, jak to zrobić?

Była tu tej nocy – pewnie dokładnie wiedziała, w którym miejscu znajdował się otwór po kuli.

„To też miejsce, które muszę jeszcze wykluczyć...” (Przejdź dalej).

Potężny powiew wiatru znad zatoki wprawia okno w drżenie.

To bardzo słaby trop, ale co innego ci pozostało?. Jedyna alternatywa to chodzić po całym Martinaise, zaglądać pod każdy kamień i rozmawiać z każdą osobą.

Niebezpieczeństwo? Kolejna pułapka?

Tam, za szarą wodą, wśród sypiącego się betonu, brzoza... Ruiny wieżyczki przeciwlotniczej, pamiętasz?

„Ruszam na wyspę”.

Oczywiście. To tam łączą się wszystkie wątki...

Ale jak się dostaniesz na tę wyspę?