„Dzień dobry panu!” – córka wybieraczki sieci macha ci ręką.

„Dzień dobry panu!” – córka wybieraczki sieci macha ci ręką.

„Znasz kogoś imieniem Ruby?”

„Ll... Luby... Rr... R-luuby” – nagle dziewczynka robi się poważna i nachyla się do ciebie, jakby miała zdradzić ci jakiś sekret.

„Mama powtarza, że jestem już duża, ale nie wie, że nie umiem mówić takiego podwójnego ly. Znaczy, no, czasem umiem, ale czasem... ll... rr... llrr*...”

„Dzieci” – stwierdza porucznik, kręcąc głową.

„Co to jest?” (Wskaż wiszącego u sufitu wypchanego ptaka).

„Kuropatwa!” – wykrzykuje z szerokim uśmiechem.

Może udobruchasz Garte'a, jeśli jakoś się zrehabilitujesz za zniszczenie tego wydrzyka?

„A mogę ją sobie wziąć?”

„Pewnie! Zresztą już pan ją wziął. I tak jej nie lubię. Wygląda, jakby była zła”.

Świetnie. Musisz tylko zdjąć zwierzę z sufitu i wracać do baru!

„Pewnie! Proszę ją sobie wziąć. I tak jej nie lubię. Wygląda, jakby była zła”.

„Mogę ją wziąć? Znam kogoś, kto bardzo lubi wypchane ptaki”.

„Pewnie! Zresztą już pan ją wziął. I tak jej nie lubię. Wygląda, jakby była zła”.

„Pewnie! Proszę ją sobie wziąć. I tak jej nie lubię. Wygląda, jakby była zła”.

„Tak, ale do czego służy?”

„Nie wiem”.

„Hm, no dobrze. Dziękuję”.

Kręci lalką w powietrzu, chichocząc radośnie.

Czy Garte, kierownik baru, nie próbował naprawić właśnie wypchanego ptaka?

Może udobruchasz Garte'a, jeśli zamienisz na innego ptaka tego wydrzyka, którego prawie na pewno zniszczyłeś właśnie ty?

„Co to?” (Pokaż jej wypchanego ptaka, którego zdjąłeś z sufitu).

„Te bliźniaki na zewnątrz to twoi bracia?”

„Taaak” – marszczy czoło. „Nie chcą się ze mną bawić. Są starsi i siedzą na dworze!”

„Wyglądają tak samo! Ha, ha, ha! Czasem ich nie rozróżniam”.

„Rzeczywiście są do siebie podobni”.

„Ha, ha, ha!” – śmieje się dalej. „Jagnuś ich rozróżnia” – wymachuje w powietrzu swoją puchatą zabawką.

„Są tacy sami, prawda? To samo powiedziałem”.

„Wyglądają i-den-tycznie!” – wymawia powoli trudne słowo, po czym chichocze radośnie.

„Gdzie są twoi rodzice?”

„Mama jest na zewnątrz, a o tacie to ja właściwie nic nie wiem” – posyła ci promienny uśmiech, jakby to było coś dobrego.

„Słyszałem, że ponoć dostałyście się do budynku Felda, dzieciaki?”

„Nieee, proszę pana!” – otwiera szeroko oczy, kręcąc głową. „Nawet Jagnusiowi nie podoba się ten pomysł” – przytula mocniej pluszową zabawkę.

„Nie chodzimy tam. Mama i ciocia myślą, że chodzimy, ale zbyt tam opiórnie”.

„Zaraz, chodzi ci o to, że jest tam upiornie, tak?”

„Mhm” – odpowiada, kiwając głową. „Bardzo, bardzo opiórnie”.

„Czemu jest tam »opiórnie«?”

„Baaardzo opiórnie!” – chwyta mocno swoją zabawkę i kręci głową. „Proszę tam nie iść”.

„Możesz mi powiedzieć coś jeszcze o tym budynku?”

„Wszystko tam stare i zniszczone” – kiwa głową. „»Nie-przez-pięczne«, mówi mama. A ja słucham mamy. Jagnuś też. I bracia też. Próbowali tam wejść, ale było strasznie i uciekli!”

„Co tam trzymasz?” (Wskaż zabawkę).

„To Jagnuś! Mój przyjaciel. Taki, no...” – unosi przytulankę do góry, żeby ci pokazać.

Jagnuś to wypchana owieczka, która – trzeba przyznać – pamięta lepsze czasy. Jeden z udających oczy guzików jest urwany, a futerko uległo w wielu miejscach rozdarciu.

„Jagnuś wygląda, jakby miał się zaraz rozpaść”.

„Taaak, Jagnuś już długo żyje” – wymachuje zabawką w powietrzu, „Był lew... rew...” – ma trudności z wypowiedzeniem słowa.

„Rebeliantem?”

„Nie, nieee, nie tak” – marszczy czoło, patrząc na zniszczoną zabawkę. „Wiesz, czym jesteś, Jagnusiu”.

„Zdaje się, że ma na myśli »rewolucjonistę«”.

„Taaak!” – wykrzykuje radośnie. „Jagnuś był rew-lo-cju... stą”.

„Rewolucjonistą?”

„Rewizjonistą?”

„Revacholczykiem?”

„Reakcjonistą?”

„Rewanżystą?”

„Jagnuś jest chyba mięciutki”.

„Tak. Bardzo mięciutki” – nagle przysuwa ci zwierzaka-przytulankę do twarzy.

„Nie zasługuję na to. Jestem łajzą”.

„Przyciśnij swój przeklęty policzek do Jagnusia, jasne?” – głos porucznika jest stanowczy – i zaskakująco burkliwy.

Przyciśnij do Jagnusia policzek.

„Miękki jest, co?” – ma rację, Jagnuś jest bardzo miękki. Dziewczynka pociera białym futerkiem o twój policzek, po czym kładzie sobie zwierzątko na kolanach i je głaszcze.