„Dzień dobry panu!” – córka wybieraczki sieci macha ci ręką.

A jeśli nie chcę być przeklinającym człowiekiem? Jeśli chcę być gliniarzem bez brzydkich słów?

Bo to po prostu nie byłbyś ty. Przykro mi.

Nie będę przeklinał! Nie będę! Po prostu zamilknę, zobaczysz!

Proszę, nie utrudniaj tego sobie samemu. Przeklinanie jest w porządku. Może być wręcz zdrowe.

...

...

Kurwa. Chyba faktycznie jestem przeklinającym człowiekiem.

Tak. Sam widzisz.

To trwało ledwie trzy sekundy. Dziewczynka wciąż czeka na odpowiedź.

Co? Żadnych cwanych odpowiedzi ciała czy mózgu? Nic?

Dziewczynka przekrzywia głowę. „Obiecuje pan, że nie będzie pan więcej przeklinał?”

„Cokolwiek, co pomoże mi zniszczyć kapitalizm, abyś ty mogła odziedziczyć komunizm, o Dziewczę Rewolucji?”

„Kapi... Paki... Kapitu...” – stara się wymówić trudne słowo. Później kręci głową. „Nie”.

Porucznik wzdycha i klęka, aby spojrzeć dziewczynce w oczy. „Może ktoś, kogo znasz, zachowywał się ostatnio trochę inaczej?”

„Biedne Dziewczę Rewolucji. Cóż ci zrobiła burżuazja?”

Odwraca wypchaną owcę do siebie. „Co to znaczy, Jagnusiu?” – pyta, ale lalka nie odpowiada. Z tyłu wystaje jej wypełniacz.

„Nieważne. Widziałaś albo słyszałaś po prostu ostatnio coś dziwnego?”

„Dzień dobry panu!” – na sofie siedzi mała dziewczynka, ledwie cztero- lub pięcioletnia. Spogląda na ciebie z niekłamanym zaciekawieniem.

Trzyma w rękach małą wypchaną przytulankę. Od czasu do czasu robi z nią piruet.

„Yyy... Proszę pana, co pan robił w moim kominku?”

„Był tam straszyk! Próbowałem go złapać”.

„Aaa, no dobra!” – kiwa z powagą głową.

„Nic”.

„Aaa, no dobra!” – wymachuje w powietrzu swoim futrzastym zwierzątkiem.