Noik
Kim Kitsuragi
Ty
Dreszcze
Wewnętrzne imperium
Esprit de corps
Percepcja (słuch)
Retoryka
Zręczne palce
Logika
Savoir faire
Ciało jako narzędziePercepcja (wzrok)
Elektrochemia
Empatia
Wytrzymałość
Konceptualizacja
Okręt Wojenny Koalicji „Łucznik”
Władczość
Czas reakcji
Siła woli
Programistka Soona
Encyklopedia
Próg bólu
Koordynacja oko-ręka
Półmroczność
Opanowanie
Dramaturgia
Przekonywanie„Ale to uczucie jest tylko iluzją spowodowaną dystansem. Rzeczywistość nie zmienia się tylko dlatego, że postanawiasz zamknąć na coś oczy”.
„Detektywie, każdy z nas odgrywa swoją rolę. Moja polega na rozwiązywaniu spraw kryminalnych. Nie łudzę się, że moja rola jest szczególnie ważna dla porządku rzeczy...”
„Pogodziłem się z tym, ponieważ to moja rola. Twoja również, detektywie – niezależnie od tego czy to akceptujesz, czy nie!”
Ostatnie słowa porucznika giną niemalże wśród ryku głównych wirników aerostatu...
„Ognisty, tu okręt wojenny Koalicji Łucznik. Poinstruowano nas, abyśmy przekazali ci, że Laurel dotarł do twojej lokalizacji. Potwierdź odbiór”.
„Funkcjonariuszu Sunset, tu okręt wojenny Koalicji Łucznik. Poinstruowano nas, abyśmy przekazali ci, że Laurel dotarł do twojej lokalizacji. Potwierdź odbiór”.
„Detektywie Costeau, tu okręt wojenny Koalicji Łucznik. Poinstruowano nas, abyśmy przekazali ci, że Laurel dotarł do twojej lokalizacji. Potwierdź odbiór”.
„Poruczniku Du Bois, tu okręt wojenny Koalicji Łucznik. Poinstruowano nas, abyśmy przekazali ci, że Laurel dotarł do twojej lokalizacji. Potwierdź odbiór”.
No nie mówcie! Jak oni mają usłyszeć twoje potwierdzenie wśród wycia ich własnych wirników?
„Łucznik, potwierdzam. Tu Tequila Sunset”.
„Łucznik, potwierdzam. Tu detektyw Costeau”.
„Łucznik, potwierdzam. Tu porucznik du Bois”.
„Dziękuję. Komitet Odpowiedzialności za Revachol autoryzował nas, abyśmy zaoferowały ci natychmiastową ekstrakcję. Czy wyrażasz na nią zgodę?”
„Przyjęłyśmy. Laurel rozpoczął procedurę ekstrakcji. Prosimy czekać...”
„Marianne hat mir erzählt, dass Oskar nicht mehr derselbe ist, seit er auf einem Luftschiff... zurückgekommen ist...”
„Na to już za późno, Ognisty. W tej chwili liczy się tylko jedno pytanie: jesteś gotowy czy nie?”
„Na to już za późno, funkcjonariuszu. W tej chwili liczy się tylko jedno pytanie: jesteś gotowy czy nie?”
„Na to już za późno, detektywie. W tej chwili liczy się tylko jedno pytanie: jesteś gotowy czy nie?”
„Na to już za późno, poruczniku. W tej chwili liczy się tylko jedno pytanie: jesteś gotowy czy nie?”
„Możesz powtórzyć, Ognisty? Co masz na myśli, mówiąc »nie mogę«? Czy istnieją jakieś przeszkody?”
„Możesz powtórzyć, funkcjonariuszu? Co masz na myśli, mówiąc »nie mogę«? Czy istnieją jakieś przeszkody?”
„Możesz powtórzyć, detektywie? Co masz na myśli, mówiąc »nie mogę«? Czy istnieją jakieś przeszkody?”
„Możesz powtórzyć, poruczniku? Co masz na myśli, mówiąc »nie mogę«? Czy istnieją jakieś przeszkody?”
„Musimy powiedzieć, że to bardzo rozczarowujące, funkcjonariuszu...”
„Musimy powiedzieć, że to bardzo rozczarowujące, detektywie...”
„Musimy powiedzieć, że to bardzo rozczarowujące, poruczniku...”
„Nie jesteśmy w stanie powiedzieć, jakie będą konsekwencje twojej odmowy przyjęcia odpowiedzialności. Dla twojego dobra modlimy się, aby udało się nam wszystkim je znieść”.
„A teraz zmienimy nasze częstotliwości. To nasza ostatnia rozmowa. To połączenie zostanie przerwane za cztery... trzy...”
„Przykro mi, Eleno”.
„Nie jesteśmy w stanie powiedzieć, jakie będą konsekwencje twojej odmowy przyjęcia odpowiedzialności. Dla twojego dobra modlimy się, aby udało się nam wszystkim je znieść”.
Rondo, Północne Martinaise, dzień. Po drugiej stronie placu dwie mewy biją się o resztkę kurzego skrzydełka.
Rondo, Północne Martinaise, noc. Światła uliczne sprawiają w jakiś sposób, że jest tu jeszcze bardziej samotnie. Słyszysz, jak na pobliskim podwórzu ktoś zwraca zawartość żołądka.
To ten sam plac, na który patrzyłeś już przez wiele dni. Co chciałbyś tu zobaczyć takiego, czego jeszcze nie widziałeś?
Czego by nie sądziła o Koalicji, nie da się ukryć, że przyzwałeś aerostat siłą własnego głosu. Nie sądziła, że przyjdzie jej być świadkiem czegoś podobnego...
Porucznik spogląda w twoim kierunku. Otwiera usta, jakby chciał coś powiedzieć, ale po chwili zmienia zdanie.
Wśród przypisów alejek na stronicach miasta, między elektrycznymi przewodami coś krąży – szept – nie jesteś jednak w stanie zrozumieć słów. Jakby były wiadomością przeznaczoną dla kogoś innego...
Porucznik nie patrzy na ciebie ani na olbrzymi aerostat unoszący się mniej niż 20 metrów nad nim. Zdaje się skupiać na wiązce kabli podłączonej do wzmacniacza.
Jest rozdarty. Według jego światopoglądu nie ma nic bardziej lamerskiego od Koalicji, a jednak przyzwanie aerostatu głosem to jedna z najbardziej wypasionych rzeczy, jakie można sobie wyobrazić...
„Myślę, że jest odwrotnie, Kim. Może tylko na dystans da ujrzeć rzeczy takimi, jakie naprawdę są”.
„Nie wiem, dokąd zaprowadzi nas ta sprawa, detektywie, ale w pewnym sensie nie ma to znaczenia. Nasza praca polega na podążaniu tropem wskazywanym przez dowody bez względu na konsekwencje...”
„Czasami czuję się uwięziony. Jak w jakiejś chorej grze, której nie jestem w stanie wygrać i w którą nie chcę już dłużej grać, Kim!”
„Czy ja cię dobrze zrozumiałem, detektywie? Twierdzisz, że jedyną »normalną i rozsądną« możliwością, którą możesz wybrać, jest porzucenie swojej pracy i życia, aby odlecieć gdzieś na pokładzie okrętu wojennego Moralinternu?”
„Nie znam twojej historii, detektywie, ale mogę powiedzieć z dużą pewnością, że to, przed czym uciekasz, nie zniknie tylko dlatego, że porzuciłeś swoje dawne życie...”