„Ej, stary! Co słychać?” – pyta, wrzucając śrubę do swojej skrzynki z narzędziami.

„Sława to fałszywa egzystencja. Nie dzieje się w głowie” – kiwa głową, po czym puszcza naciągnięte szelki, które z plasknięciem uderzają go w pierś.

„Tak, tego też nienawidzą”. (Wskaż na siebie).

„No cóż... Ją kochali. Przelali na nią całą swoją miłość i zapomnieli o reszcie nas” – młody człowiek puszcza naciągnięte szelki, które z plasknięciem uderzają go w pierś.

„Mmm, ależ ona umiała grać! Rozegrała nas wszystkich! To była dla niej zwykła zabawa”.

„Mm, tak” – puszcza naciągnięte szelki, które z plasknięciem uderzają go w pierś.

Speedziarz nie do końca rozumie nagłej eskalacji emocji w tej dyskusji, mimo to się jednak zgadza.

„Ha!” – młody mężczyzna rozciąga swoją klatkę piersiową zrobioną z szelek. „Podoba mi się twoje pytanie, gliniarzu. Ona nie wiodła ludzkiego życia. Żyła jak ktoś, kto prowadzi grę. Życiem operatorki...”

„No dobra, skończyłem już o niej gadać”.

„Jak ci się podobają malowidła?” (Wskaż okno).

„Wcale” – stwierdza, zerkając na malowidło przez ramię. „Skurwielka rzuca mi wredne spojrzenie”.

„Chciałeś dostać się do kościoła, a teraz nie podoba ci się malowidło”.

„Nie wiedziałem, że tu jest” – stwierdza, rozciągając z trzaskiem mięśnie szyi. „Musimy się pozbyć tego malowidła. Zdemontować okno. Nie da się tańczyć, gdy gapi się na ciebie olbrzymia masowa morderczyni. Nie ma na coś takiego miejsca w klubie”.

„Wyluzuj, stary! Wyluzuj!” – krzyczy jego przyjaciel. „Nikt tu nie jest masowym mordercą – to jest dom miłości!”

„Masowa morderczyni na parkiecie!”

„To jej niewinność Dolores Dei, zważaj na słowa”.

„Bronisz jej, sługusie prawa” – stwierdza, rozciągając z trzaskiem mięśnie szyi. „Była masową morderczynią – co jest?”

„Ja też wyczuwam od niej naprawdę negatywne wibracje”.

„Nic dziwnego” – stwierdza, rozciągając z trzaskiem mięśnie szyi. „Musimy się pozbyć tego malowidła. Zdemontować okno. Nie da się tańczyć, gdy gapi się na ciebie olbrzymia masowa morderczyni. Nie ma na coś takiego miejsca w klubie”.

„Porozmawiajmy o czym innym, Noik”.

„Jasne” – odpowiada młody człowiek, wyłamując z trzaskiem swoje knykcie.

„W jakim stylu zbudowano ten kościół?”

„Gliniarz interesujący się architektoniczną krytyką” – stwierdza, tupiąc nogą w drewnianą podłogę. „W porządku. To ludowy dolorianizm, strażniku prawa. To jeden z nurtów wczesnej architektury doloriańskiej”.

„Tak, dość o architekturze”.

Kościół trzeszczy w odpowiedzi. Speedziarz jest zbyt zajęty przysłuchiwaniem się temu z podejrzliwym wyrazem twarzy, by coś odpowiedzieć.

„No dobrze. A jaka jest doloriańska architektura?”

„Totalna. Dolorianizm obejmuje wszystko od starożytnej betonowej katedry po szklany sześcian. To jest po prostu jego przaśna wersja – ludowa rzecz, wczesna masowa produkcja. Postawili tysiące takich kościołów. Wystarczy ci taka odpowiedź?”

„Jak wyglądałby doloriański budynek?”

„Jak tamta kobieta” – wskazuje skinieniem głowy okno z malowidłem. „Pionowy, smukły i biały – po prostu fałszywy obraz wspaniałości. Źródło systemu znajduje się wysoko na górze, a ty jesteś na dole. Naprawdę kręcił ich ten pion władzy”.

„Lubili popisywać się dużymi, skomplikowanymi strukturami, łukami i iglicami. Pokazywali nimi ludziom, gdzie jest ich miejsce. Malowali też wszystko na biało. No wiesz, dziewictwo. I małżeństwo. Cnota i tyrania”.

„O ile widzę, kościół nie jest pomalowany na biało”.

„To jasne, że był biały na zewnątrz”. Spogląda przez małe okienko w mrok: „Zanim morze zabrało ze ścian całą farbę”.

Rok po roku, płatek po płatku – najpierw biały jak śnieg, potem pokryty zielonym mchem...

Wiatr powoli zdzierający farbę... Kiedy się rozglądasz, czujesz dreszcze.

Był zapewne biało-złoty z jasnoczerwonymi motywami kwiatów. Jakaś część ciebie, która w zasadzie powinna była przepaść wskutek uszkodzeń mózgu, wie, że ten styl to ubijski dolorianizm.

Nie chcę zabrzmieć jak jakiś gość od sztuki.

To czemu masz tu, w głowie, całą tę kulturową analizę?

„Istnieje coś takiego jak ubijski dolorianizm, czy właśnie to sobie wymyśliłem?”

„Masz dobre oko, artystyczny glino” – krzyżuje ręce na piersi. „Na pierwszych łodziach przybyli tutaj pasterze z wysp Ubi Sunt?. Budynek, w którym stoimy, to ich kwiecista wersja dolorianizmu”.

Ubi znani są ze swojego zamiłowania do socjalizmu i owiec. Pochodzą z otoczonej szarotą, leżącej nieopodal wybrzeży Wesperu wyspy zwanej „Ubi Sunt?”. To jedyne miejsce na świecie mające w nazwie znak zapytania. Sytuacja nie jest tam dobra – to kraina ubóstwa i entroponetycznej zapaści.

Ubi znani są ze swojego zamiłowania do socjalizmu i owiec. Pochodzą z wyspy zwanej „Ubi Sunt?”, jedynego miejsca na świecie mającego w nazwie znak zapytania. Jest jeszcze inny jej ważny aspekt, który powinieneś pamiętać, ale przychodzą ci do głowy tylko owce.

„Racja” – krzyżuje ręce na piersi i kiwa głową. „Na pierwszych łodziach przybyli tutaj pasterze z wysp Ubi Sunt?. Budynek, w którym stoimy, to ich wersja dolorianizmu...”

„Hej, małżeństwo to świetna rzecz. Święta”.

„Masz prawo do swojego błędnego zdania” – stwierdza, przyglądając się uważnie pobliskiemu filarowi.

„Małżeństwo to syf, tak”.

„Jasne” – bierze śrubę ze skrzynki z narzędziami i pluje na nią, po czym zabiera się za jej polerowanie.

„Nie jestem zwykłym gliną, lecz artystycznym gliną”.

„Hardki hardkor” – kiwa głową z uznaniem.

„Chciałem jeszcze raz porozmawiać o tym miejscu”.

„Trup, do którego wstąpił duch. O czym tu jeszcze rozmawiać?”

Znajdź odpowiednie miejsce dla anteny radiowej nadającej fale megadługie.

Zamknij oczy. Rozwiń swoją mentalną mapę Martinaise. Jest poranek. Stoisz na placu przed Whirling-in-Rags.

Wiatr toczy pustym pojemnikiem po spękanych płytkach. Z północy dobiega cię złośliwy śmiech dwójki dzieci...

Odwróć twarz ku zatoce.

Twoje oczy przesuwają się ku zachodowi. Widzisz ławkę i kilka powykręcanych, żałosnych drzewek. Dalej jest tylko woda...

Znów ten głos, tym razem bardziej ponaglający: „Jacha!”

Chwila. Ten głos nie należy do człowieka. I nie mówi „jacha”, tylko „i-haaaa!”.

Gdzieś zza twoich pleców ktoś cichym, upiornym szeptem mówi: „Jacha”.

Odwróć twarz ku rondu.

Odwracasz się. Poranne słońce oślepia swoim blaskiem. Przykładasz dłoń do czoła i nagle pojawia się przed tobą wielki cień. Wysoka, niczym znieruchomiała w powietrzu, bestia.

„Pomnik jeźdźca”.