I znów przyłapujesz się na patrzeniu w to duże, stare okno...

I znów przyłapujesz się na patrzeniu w to duże, stare okno...

„Tam coś jest”.

„Taaa, twoja stara”.

To nie był za dobry dowcip o starej, ale pomieszczenie mimo to rozbrzmiewa śmiechem. Coś w tych żartach po prostu jest.

Wyjrzyj za okno.

Do jednej z gałęzi przywiązana jest żółta, spłowiała już wstążka. Maleńka kolorowa plamka w mroku zarośli. Zwisa z niej brązowy klucz.

Ktoś ukrył klucz w krzaku i przewiązał go żółtą wstążką, żeby było go łatwiej znaleźć.

Do zasuwki jest dość blisko. Można by ją otworzyć i go po prostu wziąć. To na pewno nie jest przypadek.

„Ktoś ukrył klucz w krzaku”. (Wskaż na okno).

„Hę?” – wielkolud ogląda się za siebie.

„Potrzebuję, żebyście podali mi ten klucz”.

„A ja potrzebuję, żeby grubasowi amputowali nogi, bo ten smród jest nie do zniesienia. Nie zawsze dostajemy to, czego chcemy”.

„Niech cię diabli, Dennis. Wiesz, że nic na to nie poradzę!” – płaczliwy głos kontrastuje mocno z jego posturą.

„Przykro mi, zjebie! Na pomoc tych kolesi nie licz. Wygląda na to, że czeka cię buszowanie w krzakach. Głóg ma zajebiście ostre kolce!”

„Będę się super bawił, jak cię tak będę oglądał w tych krzaczorach...”

Starszy mężczyzna wstaje z hałasem, otwiera okno, zdejmuje klucz z gałęzi głogu i przesuwa go po blacie w twoją stronę.

Weź klucz.

Klucz jest mosiężny. Widnieje na nim napis „Zapasowy do warsztatu”. Mężczyzna zamyka okno i siada w milczeniu.

„Daj spokój, stary. Tak się tylko zgrywaliśmy! Co złego w...?”

„Mam dość słuchania waszego pierdolenia”.

(Spójrz na trzymany w dłoni klucz). „Ciekawe, jakie drzwi otwiera”.

„To klucz do niebieskich drzwi w kuchni. Ze znalezionej w środku notatki wynikało, że klucz do warsztatu jest za oknem. To jest ten klucz” – odpowiada, zapisując coś w swoim niebieskim notatniku.

„To klucz do niebieskich drzwi w kuchni. Była tam notatka, którą przeoczyłeś. Zapisano w niej, że klucz do warsztatu jest za oknem. To jest ten klucz” – odpowiada, zapisując coś w swoim niebieskim notatniku.

„To może być klucz do drzwi w kuchni – tych niebieskich” – stwierdza, przyglądając się kluczowi w twojej ręce. „Jest na nim napis »Zapasowy do warsztatu« – może jest tam warsztat?”

Warto spróbować.

„Na dachu były zablokowane drzwi, w których nie było zamka – może na dole są takie, które mają zamek?” – rozgląda się. „Powinniśmy przeszukać kuchnię”.

„Co, kurwa, ma z tym wszystkim wspólnego kuchnia?” – mężczyzna z tatuażami nie bardzo rozumie.

„Jak już tam będziecie, to przygotujcie grubasowi jakąś przekąskę” – mówi, szczerząc zęby. „Słyszycie, jak mu burczy w brzuchu?”

Słyszysz. I to dość przerażające.

„To nie jest nawet śmieszne, Dennis”.

Kuchnia – jedyna część budynku, której jeszcze dokładnie nie przeszukałeś. Warto spróbować!

„Jest na nim napis... »Zapasowy do warsztatu«” – stwierdza, przyglądając się kluczowi w twojej ręce. „W kuchni zauważyłem wczoraj drzwi – bardzo niebieskie drzwi. Może prowadzą do warsztatu?”

„To stary budynek – kto wie?” – wzrusza ramionami.

Ruch ramion jest nieszczery. Jest zaintrygowany, nawet jeśli to tylko chwilowe.

„To stary budynek – kto wie?” – wzrusza ramionami.

„To stary budynek – kto wie?” – wzrusza ramionami.

Ruch ramion jest nieszczery. Jest zaintrygowany, nawet jeśli to tylko chwilowe.

Kuchnia – jedyna część budynku, której jeszcze dokładnie nie przeszukałeś.

„To stary budynek – kto wie?” – wzrusza ramionami.

[Odejdź].

„Dziękuję”. (Kiwnij starszemu mężczyźnie głową).

„Wykończ się – wynagródź mi to, gliniarzu. Wciąż mogę na tym zarobić”.

Kiedy mężczyzna mówi, wokół panuje cisza – oni się go boją. Taki właśnie rodzaj szacunku w nich wzbudza.

„Nie dziękuj” – mówi mężczyzna, wyciągając paczkę tytoniu do żucia. „Tak naprawdę to sram na ten twój klucz”.

„Może to ma jakiś związek z wejściem Ruby na dach?”

„Twoja teoria z tajnym przejściem?” – kręci głową. „Chwytasz się brzytwy, glino. Po co miałaby odkładać ten klucz, gdyby należał do niej?”

„Kilka słów mądrości starego Titusa: nie wszystko jest ze sobą powiązane. Klucze po prostu leżą w różnych miejscach. To niepoukładany świat”.

Nie ma w tym agresji. To szczera rada.

„Czy ktoś wie, czemu ten klucz wisiał tuż obok okna sali Związku?”

„Nie wiedziałem nawet, że tam był...” – mężczyzna przygląda się kluczowi w twojej ręce, a później rozgląda się wokół. „Chłopaki?”

„Pojęcia nie mam”.

„Pierwsze widzę. Ktoś go musiał tam ukryć, zanim sobie upatrzyliśmy tę miejscówkę”.

„Może to tak Ruby dostała się tamtej nocy na dach? Dzięki temu kluczowi”.

„Szalona teoria, gliniarzu. Najgorsze jest to, że mi się podoba. Była w tej sali wiele razy. To dałoby jej dostęp do przejścia przez warsztat”.

„Szefie, nie chcę jej bronić, ale...” – urywa.

„Mów, Glen”.

„Po co go odkładała? Jak już go wzięła?”

„Patrzcie tylko na Glenny'ego i jego dziewczynę!”

„To dobra uwaga, Kosior. Za dużo się nie zgadza, żeby zwalić to na Ruby. Uważaj, gdy ją znajdziesz, glino – bądź sprawiedliwy. Daj jej szansę na obronę”.

Mówi to bez agresji. W dobrej wierze.