I znów przyłapujesz się na patrzeniu w to duże, stare okno...

„Pozwolicie mi się przecisnąć, żebym mógł to wziąć?”

„No nie wiem...” – mężczyzna z tatuażami ziewa i rozsiada się wygodniej na ławce. „Mnie tutaj wygodnie. Nie wiem, czy jakieś przeciskanie się jest mi tu potrzebne”.

„Przykro mi, zjebie! Wygląda na to, że czeka cię buszowanie w krzakach. Powodzenia – głóg ma zajebiście ostre kolce!”

„Titus, czy mógłbyś mi, proszę, podać ten klucz?”

„Nie jestem twoim woźnym, glino” – stwierdza i wygląda przez okno. „Nie wiem nawet, o czym mówisz. Nic tam nie ma”.

„Skoro mówi, że tam jest, to tam jest” – porucznik zdejmuje swoje okulary, aby je przetrzeć, po czym znowu je nakłada.

Nic, jak zwykle. Jesteś już nieomal pewien, że na jednej z gałęzi może być gniazdo wróbli.

Tak. Gniazdo pospolitego domowego wróbla. Passer domesticus.

Nie zniechęcaj się. Musi być jakiś powód, dla którego tyle razy wyjrzałeś przez to okno.

Nic, jak wcześniej. Tylko czarne gałęzie.

„A co teraz wyprawia ten zdziwaczały glina, co? Witryny ogląda?”

„Chyba próbuje znaleźć na nas coś w naszej sali. Takie mają metody, Kosior. Słyszałeś, że na gliniarzy mówią czasem świnie?”

„O w mordę, nie, nie słyszałem”.

„No. Bo się lubią babrać w błocie” – mężczyzna z tatuażami spogląda na ciebie znacząco.

Próbuje się tylko wymądrzać. Nie ma pojęcia, czego szukasz. Ty sam zresztą też nie.

Nic. Tylko czarne sploty niczym włosy starej kobiety. Nieruchome. Wiatr na podwórzu nie dociera do głogu, tak jak do okna nie dociera światło.

[Odwróć wzrok].

Wyjrzyj za okno.

Nic. Choć wiesz, że powinieneś coś zobaczyć, to nie widzisz. Nie licząc przypominających splątane włosy, nieruchomych gałęzi. Wiatr na podwórzu nie dociera do głogu. Może spróbuj jeszcze raz nieco później?

To jeszcze nie ten czas. Musisz wiedzieć o dziewczynie... Wróć, jak dowiesz się więcej.

Zmruż oczy.

Jest tam mały przesuwany panel do wietrzenia. Wiosną nie ma po co go otwierać – na zewnątrz jest wciąż zbyt zimno.

Nie jesteś tego tak do końca pewien. Z jakiegoś powodu po prostu wiesz – tam, za szkłem, coś jest.

Nie da się zajrzeć do sali Związku z zewnątrz, z podwórza. Głóg jest zbyt gęsty.

Za plecami robotników – okno podsufitowe. Gałęzie głogu drapią szybę niczym kościste paluchy.

Mężczyźni rozmawiają, ale ty gotów jesteś przysiąc, że słyszysz raczej, jak te czarne, szarpane wiatrem kończyny stukają o okno.

Widzisz dwa, może trzy krzaki zrośnięte w kępę zarośli. Trwało to jakieś 50 lat. Taki żywopłot potrzebuje nieco czasu.