Pojemnik na śmieci stoi wśród wiosennego śniegu.

Okrutny żart... Coś tam musi być...

Widzisz tylko pęknięty kubek z rasistowskim wizerunkiem żółtego człowieka tarzającego się w szafranie.

Wiedziałem. (Wycofaj się z głębin pojemnika na śmieci).

Kolekcjonuję!

Wielka szkoda, bo nic z tych rzeczy tu tak naprawdę nie ma. Są tylko resztki jedzenia i szeleszczące opakowania.

Gdzie? Nie widzę go.

Nieważne, spójrz na ten sznur wielkich archipelagoskich pereł wijących się wśród skórek od banana!

„Jesteśmy w samą porę” – stwierdza porucznik, zaglądając do środka. „Ten kontener nie był opróżniany od ponad tygodnia”.

Co to?

Tylko przeczucie. Ostrzeżenie od jakiejś nieokreślonej części ciebie.

„Może innym razem”. [Odejdź].

„Nie, nie. Musimy to sprawdzić teraz” – odpowiada i tak po prostu otwiera kontener.

Czy ja nie miałem przeczucia, że coś w środku jest?

Bo jest. Ale ci się to nie spodoba. Na czoło występuje ci pot; rękę wciąż trzymasz na pokrywie...

Tak, otwieraj go, żulicjancie – to twoja chwila chwały. Nurkuj w tym śmietniku i znajdź coś super!

Otwierasz zamkniętą metalową pokrywę, wykorzystując siłę swoich gołych rąk. Jest już otwarta. Nie zdołała oprzeć się twojej nadludzkiej sile.

Za jak silnego byś się nie uważał, nie jest to coś, co powinieneś próbować zrobić gołymi rękami.

To wciąż nie jest moment siły. Po prostu ci nie wychodzi... Łom jest gotowy do akcji, ale brak ci zdolności.

Moment siły jakoś nie nadciągnął. Wcisnąłeś łom pod pokrywę, ta jednak nie ustępuje.

CO SIĘ DZIEJE? Twoje tricepsy z całej siły starają się wygiąć metal, ale ten stawia opór... Aby go złamać, trzeba rzucić potężną klątwę. UŻYJ SŁÓW MOCY!

Kopnij pojemnik.

Niesatysfakcjonujące. Bolesne. Słyszysz brzęknięcie, lecz nie do końca dźwięczne. Pojemnik jest chyba pełny...

Pełny pychy. Zadowolony, szczęśliwy, że ci nie wyszło. Chichoczący śmietnik bawi się jak nigdy przedtem.

Poddaj się.

„Cuno to ci powie, że to nie zrobiło na nim wrażenia. Co to miało, kurwa, być?”

Nic nie mów.

„Typowe”.

„Pierdol się, Cuno”.

„Taa, wiem, ale co próbowałeś zrobić, świnio?”

„Próbowałem otworzyć śmietnik”.

„Nieprawda. Jakbyś chciał to zrobić, to byś wetknął tego szwanca...” – porusza rękami. „W tamte ucho czy coś. Ten mały pierścień z zamkiem. Potem wystarczy przekręcić to gówno, bo to słaby punkt”.

„A ty co? Jesteś teraz jego przydupasem, Cun? Nie słuchaj go, świnio. Dobrze ci szło”.

„Dobra, nie zdołam tego otworzyć”.

„Najdziwniejsze jest to, że nie musimy tego robić” – uśmiecha się. „Mamy klucz, pamiętasz? Kierownik dał nam klucz”.

„Nie, nie ma! Zgubił go, kurwa! Ta małpa klucz też zgubiła”.

„Nie może być”.

„Powinniśmy znaleźć jego giwerę i kogoś nią zabić”.

„Ale chciałem użyć łomu... Mam wrażenie, jakbym coś tracił, nie używając łomu”.

„To prawda. Łom jest poręczny i satysfakcjonujący” – kiwa głową bez śladu ironii. „Ale w wyważaniu nie najlepszy. Dlatego powinniśmy użyć klucza”.

Odpuść.

Ten śmietnik z ciebie kpi. Ma cię za słabeusza.

„Poprośmy kierownika o klucz. To najwyraźniej nie działa”.

Uwieś się na łomie całym ciężarem.

Łom ze skrzypnięciem wślizguje się pod pokrywę. Zawisasz na nim jak półgłówek, dysząc ciężko. To ewidentnie niewłaściwa technika, ale nic innego nie przychodzi ci do głowy.

„Co to jest, KURWA, za metal? Ja PIERDOLĘ!”

„Jakość metalu nie stanowi tu problemu. Z tego, co widzę, jest wystarczająco wytrzymały”.

Cieszy go twoja drobna porażka. Uważa ją za zabawną, upaja się wyrazem zapoconej wściekłości na twojej twarzy.

„Przestań zwalać winę na metal, prośku. Metal jest wporzo. To twoja ręka jest do dupy”.

Otwórz pokrywę ponownie.

Otwórz kłódkę kluczem.

Dobrze naoliwiony zamek otwiera się ze szczęknięciem. Powinno się teraz dać po prostu podnieść pokrywę...

Pojemnik na śmieci jest zamknięty. Na pokrywie zamontowano kłódkę opatrzoną napisem „Whirling-in-Rags”.

W środku coś jest. Niekoniecznie związanego ze sprawą, ale...

Śmietnik został w jakiś sposób otwarty. Jest cały twój, Harry. Kiedy wchodzisz do środka, spowija cię smród gnijącego jedzenia. To jest twoje miejsce...