„Nasz lokator – pan policjant. Mam nadzieję, że szum fal nie przeszkadzał panu w…

Przekonaj ją, żeby podpisała dokument Evrarta.

Logika i rozsądek nie przemówią do tej starej nietoperzycy. Lepiej zastosuj bezwstydną manipulację emocjonalną. Jaka jest największa słabość każdej babci?

Ale czy wydaje ci się to dobre?

Zagraj kartą babci, a na pewno się uda. Ostatnia szansa na zmianę zdania.

„Co się stanie z dziećmi?”

„Jak to, co się stanie? Każde dziecko kiedyś dorośnie, oczywiście...”

„Wychowałam swoje dzieci w tej wsi i dobrze sobie radzą”.

„Nie skończyły tak, jak ci umierający alkoholicy?” (Wskaż pijaków).

„Nie! To dobre dzieci. Wychowałam je jak trzeba” – w jej głosie słychać opór.

„Są tu obecnie?”

„Nie...” – odpowiada staruszka, a jej zamglony wzrok wędruje na bok. „Wyprowadzili się do Faubourgu za pracą”.

„A co pani zdaniem będą robić dzieciaki Lilienne, kiedy dorosną?”

„No cóż, pewnie dorosną i też wyjadą”.

Masz ją na haczyku. Teraz tylko ściągnij żyłkę.

„A potem co?”

„Wtedy...” – staruszka wypuszcza powietrze. Wpatruje się w ziemię i nie jest w stanie dokończyć myśli.

Masz ją! Teraz tylko dokręć śrubę...

Poczekaj. Niech sama dojdzie do odpowiedniego wniosku.

Nic nie mów.

„Nie wierzę, że centrum młodzieżowe tego grubasa cokolwiek zmieni. Ale czy mam jakiś inny wybór? W końcu Rząd Koalicyjny nie przybędzie nam z ratunkiem...”

„Poza tym i tak nie pożyję tu zbyt długo. Nie z tą wilgocią w kościach” – stwierdza, wpatrując się w swoje kolana. „Jeśli chcą zaryzykować, to kimże jestem, aby ich powstrzymywać?”

„Musi pani myśleć przede wszystkim o dzieciach”.

„Tak, to prawda... to prawda...” – przytakuje, a na jej twarzy pojawia się smutek. „Ale jak to zrobić?”

„Podpisze pani te papiery? Tu, na tej falowanej linii. Dla dobra dzieci?” (Daj jej dokumenty).

„Dobrze” – mamrocze. Wyjmuje długopis z kieszeni swojego fartucha, podpisuje się na przerywanej linii i oddaje ci dokumenty.

„Niech pan dopilnuje, żeby nas nie oszukali. Może i jestem na wpół ślepa, ale mam dobrą pamięć do zdrajców”.

Porucznik rzuca na ciebie okiem i wzdycha. „Wyślijmy te dokumenty”.

Nie jest niezadowolony z ciebie, lecz z siebie.

„Na dobry początek może pani podpisać te papiery, tu, na tej falowanej linii. Mam tu długopis”. (Daj jej dokumenty).

Niechętnie bierze długopis z twojej ręki, podpisuje się na przerywanej linii i oddaje ci wszystko.

„Na dobry początek może pani podpisać te papiery. Mam tu długopis”. (Daj jej dokumenty).

„Podpisze pani te papiery? Dla dobra dzieci?” (Daj jej dokumenty).

Kiwnij głową.

„Mówił pan coś?” – pyta, przyglądając ci się zmrużonymi oczami.

Pokręć głową.

„Proszę pani, tu naprawdę nie jest tak, jak kiedyś. To zapadła, obsrana dziura”.

„Nie wyrażaj się, młody człowieku. Ta wieś trzyma się lepiej niż niektórzy ludzie” – nawet z bielmem na oczach przejrzała cię na wylot.

W mordę, to nie było miłe.

„Ale to nie oznacza, że nie ma pan racji” – wzdycha. „Ta wieś nie jest już taka jak kiedyś, nawet ja to widzę...”

„Musi być pani z nich bardzo dumna”.

„Tak, to dobre dzieci. Wychowałam je jak trzeba” – w jej głosie słychać dumę.

Znajdę inny sposób. (Nie proś jej o podpis).

Cholera, prawie się udało. Co to było? Jakiś wyrzut sumienia?

W końcu ją złamiesz, jak ocean kształtuje brzeg swoimi falami. Kamyk po kamyku. Bądź tylko wytrwały.

„Isobel, musi pani zrozumieć, że okolicy ten projekt budowlany jest potrzebny”.

„Słyszałam już tę gadkę nieraz. »Zbudujemy to... Zbudujemy tamto... Nowe miejsca pracy... Nowa krew...«” – stwierdza, kręcąc głową z pogardą. „Jakoś tak się składa, że ludzie, którzy tu mieszkają, zawsze na tym cierpią”.

„Evrart dał mi pięć reáli, pani mógłby spokojnie dać piętnaście. Albo nawet pięćdziesiąt?”

„W dzieciństwie ktoś upuścił pana na głowę? Człowiek nie wyżyje długo za nędzne grosze...”

„Niech się pan nie wysila. Ta umowa nie dojdzie do skutku. A teraz wybaczy pan, ale mam całe wiadro szmat do wyprania. To moja praca. Może powinien pan zająć się swoją?”

„Naprawdę powinniśmy skupić się na prawdziwych tropach...” – stwierdza porucznik, rozglądając się nieswojo. „Negocjowanie umów deweloperskich to nie jest nasze główne zajęcie”.

Wiesz, może też być inny sposób. Tylko musiałbyś się wybrać w jakieś ustronne i dyskretne miejsce... Jak twoja chata.

Słucham, chytra rączko? Co planujesz?

Podrobić podpisy, to jasne. Czy to nie oczywiste?

Nie będę niczego podrabiał. To niehonorowe. I nielegalne.

Och, tak... oczywiście. Nielegalne też! To nieważne!

Cnota, jaką się wykazujesz nawet przy najtrudniejszych moralnych dylematach, świadczy o czystości serca i duszy. Wkrótce stanie na twoją cześć łuk tryumfalny.

Nie. Nie chcę uciekać się do fałszerstwa.

Ty tu decydujesz, szefie.

Dobra. W takim razie czas na fałszerstwo.

Będzie dobrze, obiecuję.