„O, to znowu pan. Potrzebuje pan kości?”

„Oczywiście, że nie. Niedźwiedź był przerażający. Nikt nie chce lodów pilnowanych przez wrogiego drapieżnika ze szczytu łańcucha pokarmowego. Na domiar złego lodówka nie działała zbyt dobrze, przez co połowa lodów była zdeformowana i częściowo roztopiona”.

„Ostatecznie Revacholskie Miasto Lodów przegrało wojnę cenową ze swoim rywalem – Glacé 5000. Glacé 5000 sprzedawało karmelowe kanapki lodowe po zaledwie pięć centów sztuka. I to z normalnych lodówek”.

„Zabiłem niedźwiedzia”. (Odpiąłeś go od prądu).

„Co pan zrobił?” – pyta, przysuwając obrotowe krzesło o cal w twoim kierunku, bo nie jest pewna, czy dobrze cię usłyszała.

„Zamordowałem go. Własnymi rękami posłałem go na tamten świat. Jest teraz moim trofeum”.

„Poważnie? Zepsuł go pan? Szkoda. To była przerażająca bestia, ale lubiłam ją”.

„Wypychacz, który go wykonał, twierdził, że to była jego bestia z wizji. Że spotkał tę bestię z wizji podczas odlotu po desykantach. Nazwał go »Megatherionem«”.

Brzmi czadowo.

Strasznie... ale czadowo.

Czemu wszyscy biorą tu narkotyki? Nawet wypychacz zwierząt?!

„Co to jest bestia z wizji?”

„Wyimaginowana bestia, która prowadzi cię przez życie...”

„...przeważnie namawiając do brania narkotyków”.

Może ta mądra i szlachetna bestia może pokierować cię ku tej amfetaminie, której tak pożądasz.

Okropny krawat zaciska ci się wokół szyi, dziwnie podniecony... Ale tym razem nie wydaje ci się to szczególnie fajowe.

„Nie zażywam narkotyków”.

„Bardzo dobrze – nie powinien pan” – producentka kości kiwa głową. „W końcu jest pan stróżem prawa...”

„Tak czy siak, teraz zna już pan historię upadłego lodowego imperium” – kończąc opowieść, sprawia wrażenie niemal smutnej.

Temperatura spadła wraz z nadejściem nocy. Na szybach widzisz malunki mrozu.

„Interesuje pana coś jeszcze? Może kolejny upadły biznes? Działam tu od dawna...”

„Tak czy siak, teraz zna już pan historię upadłego lodowego imperium” – kończąc opowieść, sprawia wrażenie niemal smutnej. W popołudniowym powietrzu unoszą się drobinki kurzu. Kobieta śledzi je wzrokiem.

Małe migoczące iskierki pod oknem...

Na zewnątrz jest jasno. Nisko zawieszone chmury rozpraszają światło. Zawsze istnieje groźba spadnięcia śniegu.

„Tak czy siak, teraz zna już pan historię upadłego lodowego imperium” – kończąc opowieść, sprawia wrażenie niemal smutnej. W świetle poranka unoszą się drobinki kurzu. Kobieta śledzi je wzrokiem.

„Hej, czy sądzi pani, że ta bestia z wizji mogłaby mnie pokierować ku amfetaminie?”

„Nie, panie władzo. Powinien pan trzymać się z dala od narkotyków i bestii z wizji...”

„Zażywam narkotyki. Mam swoją własną bestię z wizji”.

„Naprawdę?” – producentka kości unosi brew. „No cóż, życzę powodzenia w utrzymywaniu tego pod kontrolą...”

„Nie mam nic do powiedzenia na temat narkotyków”.

„To zrozumiałe – nie powinien pan ich zażywać” – producentka kości kiwa głową. „W końcu jest pan stróżem prawa...”

(Złap swój krawat i wymrucz). „Nie... teraz... bestio!”

„Słucham?”

„Nie ma pani czasem wrażenia, że pani bestia z wizji próbuje szantażem wycisnąć z pani wszelką zabawę?”

„Nie, panie władzo. Ja nie mam bestii z wizji”.

„Normalni ludzie ich nie mają. Tylko przesiąknięci narkotykami szaleńcy tacy jak ten wypychacz”.

„Oczywiście, nie mają. Ja jestem normalnym człowiekiem i nie mam bestii z wizji”.

„Oczywiście” – odpowiada producentka kości, ale nie wygląda na do końca przekonaną.

„To było pytanie hipotetyczne”.

„A okropne krawaty? Czy normalni ludzie mają okropne krawaty?”

„Krawaty?” – pyta i spogląda na kawałek materiału w kolorze uryny wiszący na twojej szyi. „Czasem chyba mają, panie władzo... Ale nie rozumiem, jaki to ma związek z naszą rozmową”.

„Nic!” (Kaszlnij i puść krawat).

Mądra i szlachetna bestia kierująca cię ku krainie, gdzie ulice brukowane są... narkotykami!

„Megatherion?”

„Megatherion” – producentka kości kiwa głową. „Megadzika bestia”.

„Co to jest megadzika bestia?”

„Fajowo, ale nie chcę już słuchać o niedźwiedziach. Zmieńmy temat”.

„Och, w zupełności rozumiem”.

„Musiałem zabić niedźwiedzia, aby się nim stać”.

„Widzę” – kiwa głową, wskazując twoje wojenne barwy – „smugi”.

„Te smugi pozwalają mi pozostać człowiekiem”.

„Ten niedźwiedź był potężnym ssakiem. Wypychacz, który go wykonał, twierdził, że to była jego bestia z wizji. Że spotkał tę bestię z wizji podczas odlotu po desykantach. Nazwał go »Megatherionem«”.

„Niedźwiedź stawił nie lada opór”.

„Rozumiem” – kiwa głową, mierząc cię wzrokiem z góry na dół.

„Wypychacz, który go wykonał, twierdził, że to była jego bestia z wizji. Że spotkał tę bestię z wizji podczas odlotu po desykantach. Nazwał go »Megatherionem«”.

„Odpiąłem lodówkę od prądu, żeby pomóc Revacholskiemu Miastu Lodów zminimalizować straty”.

„No tak, oczywiście, że zostawili ją podłączoną do zasilania. Nawet po śmierci ten niedźwiedź wciąż przynosił im straty”.

„Jestem pewien, że niedźwiedź robił, co mógł”.

„Możliwe. Za to wypychacz, który stworzył tego niedźwiedzia, najwyraźniej nie. W sensie, że nie dał z siebie wszystkiego”.

„Jak to?”

„Twierdził, że ten niedźwiedź był jego bestią z wizji. Że spotkał tę bestię z wizji podczas odlotu po desykantach. Nazwał go »Megatherionem«”.