„O, to znowu pan. Potrzebuje pan kości?”

„Co ma pan na myśli, mówiąc przeklęta?”

„Tak przeklęta jak moje życie”.

„Co pan na to, abym pana zaskoczyła? Proszę wrócić za osiem godzin z siedmioma reálami, a dam panu pańską przeklętą kość”.

„W sumie to muszę to jeszcze przemyśleć”. (Wycofaj się).

„Umowa stoi”. (Zamów kość).

„Świetnie! W takim razie do zobaczenia za osiem godzin” – bierze ze stołu mały notatnik i zapisuje w nim coś. „Mogę w czymś jeszcze pomóc?”

„Tak przeklęta jak ta galeria handlowa”.

„Abra-qad-abra, umarła niczym ten świat!”

„Proszę mi opowiedzieć o swojej najbardziej niesamowitej kości!”

„O gwieździe, która spadła z firmamentu? Te kości kosztują więcej niż siedem reáli. Jest pan pewny?”

„Może jednak nie. Przepraszam, ale to nie jest tego warte”.

„Tak, jestem gwiazdą. Supergwiazdą wręcz. My nie troszczymy się o pieniądze”.

„Tak, ma pan zdecydowanie odpowiednie nastawienie. Co pan powie na parę 100-ściennych kości? Zrobione z kości słoniowej inkrustowanej magnetytem – naturalnie występującym magnesem – by pasowały do pańskiej magnetycznej osobowości”.

Fragmenty magnetytu wykorzystywano w pierwszych magnetycznych kompasach. Stąd też jego inna nazwa: kamień kursowy.

To kamień przywódców.

„Za dziesięć reáli mogę przygotować te kości w osiem godzin”.

„Umowa stoi”. (Zamów zestaw kości).

„Świetnie! W takim razie do zobaczenia za osiem godzin” – bierze ze stołu mały notatnik i z zadowoloną miną coś w nim zapisuje. „Mogę w czymś jeszcze pomóc?”

„Muszę to jeszcze przemyśleć”. (Wycofaj się).

„Ale czy magnetyczne kości odpowiednio się toczą?”

„To prawda, magnetyczne kości zachowują się zdecydowanie inaczej. Gdy rzuca się je razem, magnetyczne pola wytwarzane przez inkrustacje wchodzą ze sobą w interakcję – toczące się kości przyciągają się i odpychają. Zupełnie jak wszystkie magnetyczne osobowości”.

„Chcę kość do Wirrâla. Fajową i prostą”.

„Tak, to klasyka. Standardowa kość do gry fabularnej, motywy roślinne. Przejdźmy do materiału. Większość moich klientów decyduje się na egzotyczne drewno – mogę polecić wschodniosemeneskie drzewo wężowe”.

„Za siedem reáli mogę wykonać to zamówienie w osiem godzin”.

„Jaka jest standardowa kość do gier fabularnych?”

„To dwudziestoczterościan – kostka, którą można uzyskać wyniki dla 2-, 3-, 4-, 6- i 12-ściennej kości za pomocą jednego rzutu. Technicznie rzecz biorąc, pozwala też uzyskać wyniki dla wielu innych kości, ale może to wymagać dodatkowych rzutów”.

„Muszę to przemyśleć”. (Wycofaj się).

„Umowa stoi”. (Zamów kość).

„Świetnie! W takim razie do zobaczenia za osiem godzin” – bierze ze stołu mały notatnik i zapisuje w nim coś. „Mogę w czymś jeszcze pomóc?”

„Mam więcej pytań co do tego budynku”.

„Słucham”.

„Mam więcej pytań związanych z interkomem”.

„Jestem całkiem pewna, że wciąż nie działa, ale jasne – co chce pan wiedzieć?”

„Salon Pinballowy East Delta. Czy to dzisiejsze Whirling?”

„Tak. Zdaje się, że tak. Salon z automatami do gier to porażka z zamierzchłych czasów – z okresu zanim się tutaj pojawiłam. Jego upadłość mnie właściwie nie dziwi”.

„Moja rada brzmi...” – unosi palec – „Nie opieraj swojego biznesu na przelotnej modzie – hipnotyzm, sekretne znaczenie kwiatów, tryktrak i przede wszystkim pinball”.

„Tak. Słyszałam, że był tam salon z automatami do gier. To porażka z zamierzchłych czasów – z okresu zanim się tutaj pojawiłam. Jego upadłość mnie właściwie nie dziwi”.

Wiesz... To jest coś, o czym mógłby chcieć wiedzieć kierownik baru.

„Moja rada brzmi...” – unosi palec – „Nie opieraj swojego biznesu na przelotnej modzie – hipnotyzm, sekretne znaczenie kwiatów, tryktrak i przede wszystkim pinball...”

Zachowaj to dla siebie.

„Mogę w czymś jeszcze panu pomóc?”

„To oznacza, że Whirling jest częścią Zgubionej Strefy Handlowej. Garte będzie zachwycony...”

„Nie znam tego Garte'a, ale coś mi mówi, że nie będzie”.

„Okazuje się, że... tajemnica Slipstream SCA może być nagraniem. Zadzwoniłem później jeszcze raz i usłyszałem dokładnie to samo”.

„Dlaczego Slipstream SCA miałoby ustawiać 100-letnie nagranie jako swoją wiadomość w domofonie? To nie ma sensu”.

„Nadal jestem przekonana, że to jakiś wyszukany żart”.

„Ja obstawiam elektryczną anomalię. Słyszałem o nich. Występują zwłaszcza w takich starych budynkach jak ten...” – stwierdza, rozglądając się.

„Czyli twierdzi pani, że ma pani tu dzwonek. Który to przycisk?”

„To ten bez opisu. Ostatni na liście. Jak już mówiłam, w tej chwili jest bezużyteczny, bo jeszcze nie działa”.

„Widziałem na dzwonku nazwę »Salon pinballowy East Delta«”.

„Zgadza się, to był salon z automatami do gier. To porażka z zamierzchłych czasów – z okresu zanim się tutaj pojawiłam. Jego upadłość mnie właściwie nie dziwi”.

„Moja rada brzmi...” – unosi palec – „Nie opieraj swojego biznesu na przelotnej modzie – hipnotyzm, sekretne znaczenie kwiatów, tryktrak i przede wszystkim pinball”.

„Popieram” – wtrąca się porucznik. „Pinball jest najgorszy”.

Jego niechęć do pinballa nie może być bardziej oczywista.

„Czyli mówi pani, że ten przycisk z pustą kartą należy do pani?”

„Zgadza się. Nawet nie dopisałam się do listy – jak już mówiłam, w tej chwili dzwonek jest bezużyteczny, bo jeszcze nie działa”.

„Mam jeszcze kilka pytań co do tego budynku”.

„Oczywiście, słucham”.

„Tak się zastanawiam. Czy Whirling-in-Rags to część tego samego kompleksu budynków?”

„Można tak powiedzieć. Oba budynki wzniesiono w tym samym czasie w ramach projektu centrum East Delta Commerce. To wyjaśnia, dlaczego można zadzwonić do Whirling z tutejszego domofonu – choć wątpię, by ktokolwiek na to odpowiedział”.