„O, to znowu pan. Potrzebuje pan kości?”

„To pan zażyczył sobie przeklętej kości” – przypomina ci.

„W takim razie zatrzymam tę kość”.

„Życzę szczęścia, panie władzo” – odpowiada z szelmowskim uśmieszkiem na ustach, po czym wraca do pracy.

„Mógłbym dostać normalną wersję tej kości? Taką, która nie daje zawsze tego samego rezultatu?”

„Nie, nie mam drugiej kości. Ta będzie musiała panu wystarczyć”.

„Dopóki żyjemy, ma znaczenie”.

„Tak, można szukać w tym chwilowego pocieszenia”.

„Mógłbym dostać normalną wersję tej kości? Taką, która nie daje zawsze tego samego rezultatu?”

„Tak czy inaczej, dziękuję za kostkę”.

„Dopóki istnieje człowiek, istnieje też znaczenie”.

„Tak, ale jak ludzkość przetrwa?”

„Niech pan nie odpowiada na to pytanie. Znaczenie jest tym, czego po nim oczekujemy. Taka jest jego natura”.

„Będę o tym pamiętał. Dziękuję za kość”.

„Co za ulga”.

„Prawda? Jest coś wyzwalającego w wiedzy, że jesteśmy tylko my – ludzie. Że nie ma żadnych wszechpotężnych mocy, które prowadzą nas, obserwują i osądzają”.

„Przygnębiające”.

„Dziękuję. Zatrzymam ją”.

„To megaczadowe, ale czy mógłbym dostać taką, która faktycznie działa?”

„Przykro mi, ale nie mam jeszcze jednej. To pan zażyczył sobie przeklętej kości”.

„Nie, jest pani złowrogą istotą. Tworzącą kości czarownicą”.

„Więc teraz jestem też wiedźmą. W sumie pasuje to do litanii oskarżeń o wszystko co najgorsze”.

„A więc przyznaje się pani?”

„Jasne!” – śmieje się. „Czy istota może wyjaśnić teraz, jak działa pańska przeklęta kość?”

„Tak, wojenne malowanie chroni mnie przed złem”. (Wskaż swoją twarz).

„O, czyli teraz jestem też zła – wspaniale”.

„Tak, lepiej wiedzieć, jak działa zło”.

„Nie, nie chcę wiedzieć. To zbyt niebezpieczne”.

„Szkoda – i tak panu powiem”.

„Niekonsekwencji zarzucić mi nie można”.

„Fantastycznie. Czy wiedźmowa istota może wyjaśnić teraz, jak działa przeklęta kość?”

„Nie boję się. Po prostu nie mam ochoty jej rzucać”.

„Poznałem już potworności takie jak szarota i nie zamierzam więcej ryzykować”.

„Ma pan rację” – odpowiada, poważniejąc. „Szarota jest rzeczywiście przerażająca. Ale nie przeklęłam kości. Nie wierzę w klątwy”.

„Czarna magia zdecydowanie istnieje”.

„Zapewniam, że nie w tej kostce. Ona nie jest przeklęta. Powiem panu, jak działa”.

Rzuć przeklętą kością.

Rzucasz kulę na podłogę i po chwili jedna z zapisanych na jej powierzchni fraz znajduje się na szczycie: „bóg jest obojętny”.

Spogląda na wynik. „Dobrze. Proszę rzucić jeszcze raz, detektywie”.

Rzuć kością jeszcze raz.

Wynik jest dokładnie ten sam – kość oznajmia, że bóg jest obojętny.

„Nie chcę więcej rzucać”.

„Dlaczego?” – pyta Neha i zaczyna się śmiać. „Chyba się pan nie przestraszył?”

„Nie jestem wiedźmą, a ta kość nie jest przeklęta” – zapewnia cię. „Żyjemy w racjonalnym świecie – czarna magia nie istnieje”.

„To nie jest kość”.

„Oto pańska bursztynowa kość” – producentka kości otwiera szufladę swojego warsztatowego stołu i wręcza ci kostkę w kolorze ciemnego karmelu.

Spójrz na nią.

W bursztynie dostrzegasz uwięzionego małego owada. To jak zaglądanie do małego zaginionego świata…

„Dobrze. Chciałbym zamówić u pani kostkę”.

„Przykro mi, ale w tej chwili mam bardzo dużo zamówień, więc mogę wykonać tylko jedną kość na klienta”.

„Oczywiście” – kiwa głową. Tym się właśnie zajmuje. „Proszę powiedzieć, co pana interesuje”.

„Potrzebuję jeszcze chwili, żeby to przemyśleć”.

„Nie ma powodu do pośpiechu. Proszę się rozejrzeć, może coś pana zainspiruje” – zachęca, wskazując skinieniem głowy półki zastawione cennymi kamieniami.

„Zna pani świat Wirrâla Oderwanego? Chciałbym kość specjalnie do niego”.

„A tak, »Forteca Katastrof«” – kiwa lekko głową. „Wielka szkoda, że nigdy nie ukończyli swojej gry...”

„Kość do tej wersji Wirrâla jest wariacją standardowej kostki do gier fabularnych, ale zamiast wzorów roślinnych wykorzystuje motywy lodu i śmierci. I utraty, oczywiście”.

Lód... śmierć... utrata... Brzmi to jak ty.

„Proponuję kość ze szczęki aligatora zalaną w czarnej żywicy. Kość gada jest biała jak lód i martwa jak... no cóż... śmierć” – uśmiecha się. „Za siedem reáli mogę wykonać to zamówienie w osiem godzin”.

„Hm. Może powinienem zamówić jakąś inną”. (Wycofaj się).

„Może ma pan jakieś inne pomysły na kość?”

„Umowa stoi”. (Zamów kość).