„O, to znowu pan. Potrzebuje pan kości?”

„Świetnie! W takim razie do zobaczenia za osiem godzin” – bierze ze stołu mały notatnik i zapisuje w nim coś. „Mogę w czymś jeszcze pomóc?”

„Czemu musi pani zalewać je żywicą?”

„Niezabezpieczona kość jest porowata i podatna na uszkodzenia. Ale wystarczy zalać ją czymś twardym jak żywica i voilà – materiał idealny”.

„Jaka jest standardowa kość do gier fabularnych?”

„To dwudziestoczterościan – kostka, którą można uzyskać wyniki dla 2-, 3-, 4-, 6- i 12-ściennej kości za pomocą jednego rzutu. Technicznie rzecz biorąc, pozwala też uzyskać wyniki dla wielu innych kości, ale może to wymagać dodatkowych rzutów”.

Wspaniała rzecz. Bardzo sprytna.

„Poproszę najzwyklejszą kostkę. Taką normalną”.

„»Zwykła« kość? Jestem producentką nietypowych kości – nie tworzę zwykłych kostek”.

„Co w takim razie pani robi?”

„Wielościenne kości. Kości, które mają więcej niż cztery ściany. Ośmiościany, trapezoedry, dwunastościany... Ale również walce i bączki”.

„Niech pan popuści wodze wyobraźni”.

„Szukam czegoś, co pomoże mi w pracy”.

„Zdaje się, że mam coś w sam raz dla pana” – otwiera górną szufladę swojego stołu warsztatowego i wyjmuje z niej coś. W jej dłoni spoczywają dwa wielościany, czerwony i niebieski.

Kolory policyjne.

„To dlatego, że jestem policjantem, tak?”

„Niezbyt oryginalne, wiem” – uśmiecha się niemal przepraszająco. „Ale czasem oczywisty wybór bywa najlepszy”.

„Niech pan łapie!” – kobieta rzuca w twoim kierunku kostki. „To prezent ode mnie”.

Piękna kobieta rzuca ci prezent? Cokolwiek zrobisz, nie zastanawiaj się za długo.

Złap kości!

Pan Bajerancik! Łapiesz kości jedną ręką w powietrzu niczym jakaś gwiazda filmowa.

Nic nie mów. Zachowuj się, jakbyś robił to już tysiące razy.

„Kto by się spodziewał?” – producentka kości obdarza cię ciepłym uśmiechem. „Czerwoną wykonałam z krwawnika inkrustowanego lapis lazuli, a niebieską z tych samych materiałów tylko na odwrót. Proszę potraktować te kostki jak talizman na szczęście...”

Uśmiechnęła się do ciebie. Uśmiechnęła się! Naprawdę jesteś Panem Bajerancikiem!

„W Martinaise szczęście się panu na pewno przyda” – stwierdza, zamykając szufladę. „Mogę w czymś jeszcze pomóc?”

Puść producentce oko.

„Kto by się spodziewał?” – producentka kości puszcza do ciebie oko. „Czerwoną wykonałam z krwawnika inkrustowanego lapis lazuli, a niebieską z tych samych materiałów tylko na odwrót. Moim zdaniem te kostki to pański talizman na szczęście...”

Też ci puściła oko! Uwierzysz? Naprawdę jesteś Panem Spryciarzem!

Za dużo się zastanawiasz. Twoje ręce nie potrafią się skoordynować – kości upadają na podłogę i toczą się w przeciwnych kierunkach jak perły z zerwanej nitki. Niebieska znika w otworze znajdującym się pośrodku pomieszczenia...

„Zmarnowała się jak pańska kariera” – żartuje producentka kości, śledząc wzrokiem ocalały wielościan. Po chwili spogląda ci w oczy. „Przepraszam, panie władzo. Ten komentarz był niepotrzebny”.

„Nie mam w zwyczaju aportować”.

„Oczywiście” – odpowiada, próbując się uśmiechnąć.

Podnieś czerwoną kostkę.

„Wykonałam ją z krwawnika inkrustowanego lapis lazuli. Druga była wykonana z tych samych materiałów, ale na odwrót. To był zestaw. Ale już nie jest”.

„Wielka szkoda. Mogły przynieść panu szczęście – w Martinaise bardzo by się to panu przydało” – stwierdza, zamykając szufladę swojego stołu.

Czy ona się nad tobą lituje? Boże, ona się nad tobą lituje.

„Mogę w czymś jeszcze pomóc?”

Zostaw kość na podłodze.

Stawy jej palców strzelają głośno z powodu nerwowego nawyku zabawy dłońmi. Ciche mamrotanie dobiegające ze słuchawek nie ustaje.

Właśnie tak. Sam zadbasz o swoje szczęście.

„Nie jestem psem”.

„Widzę”.

„A już na pewno nie jestem niczyją suką”.

Producentka kości kaszle i znowu bawi się swoim pierścionkiem. Nie odzywa się ani słowem.

Pozwól im upaść na ziemię.

Dwa malutkie fragmenty rzeźbionego kamienia upadają na podłogę i toczą się w przeciwnych kierunkach jak perły z zerwanej nitki. Niebieska znika w otworze znajdującym się pośrodku pomieszczenia...

„Eee, nie rozumiem...”

„Jest pan funkcjonariuszem policji, prawda? Niech pan łapie!” – kobieta rzuca w twoim kierunku kostki. „To prezent ode mnie”

„Niestety, nie wiem właściwie, jaką chcę kostkę...”

„Co pan powie na kość z bursztynu?” – proponuje.

„Bursztynu? Złota dla biedaków?”

Kobieta wybucha śmiechem. „Kto panu powiedział, że bursztyn jest tani? To naprawdę piękny kamień ceniony od starożytnych czasów”.

„Za siedem reáli przygotuję panu 13-ścienną kość z kawałka bursztynu z zatopionym owadem. To świetny wybór dla tych, którzy nie są w stanie zapomnieć o swojej przeszłości”.

„Brzmi to jak ja”.

„Miałam takie przeczucie” – uśmiecha się, ale nie dodaje nic więcej.

„Umowa stoi”. (Zamów kość).

„Świetnie! W takim razie do zobaczenia za osiem godzin” – bierze ze stołu mały notatnik i zapisuje w nim coś. „Mogę w czymś jeszcze pomóc?”

„Muszę to przemyśleć”. (Wycofaj się).

„Nie, bursztyn brzmi zbyt nudziarsko”.

„W porządku. W takim razie, może jakaś inna kość?”

„Ma pani jakąś przeklętą kość?”