„Powiedziałem ci już wszystko, co wiem” – rozgląda się nerwowo. „Czy możesz już więcej ze…

O nie, nie jest zbyt zadowolony.

Pamiętaj, brüder, mówisz trudne rzeczy. Döbre rzeczy. Większość ludzi nie ma na to odwagi.

Ale ten facet ma. Jest jak mur, Obrońca Krain Wieczora. Może wiedzieć, jak cofnąć czas...

„Dobra. Co jeszcze wymyśliłeś?”

„Ostatnio my, Okcydentczycy, doświadczamy niefortunnej tendencji spadkowej: gdy członkowie rasy panów przestają wierzyć w swoją wrodzoną wyższość, przestają też walczyć o zasoby”.

„Tak? I jaki jest z tym problem?”

„Problem? Cholerne kipty nieźle sobie ostatnio poczynają! To samo z meskitami. I z całą resztą inwazyjnych gatunków mnożących się jak króliki. Są o krok od kulturowego zwycięstwa”.

Kulturowego zwycięstwa? To czym ono jest?

„Aha...”

„To prawda” – kontynuuje. „Musisz też uświadomić sobie zagrożenia płynące z mieszania ras. Kto wie, co się może stać, gdy ludzie nie będą trzymać się miejsca, w którym się rodzą. Może powstać jakaś nowa podrasa z nieznanymi cechami stanowiąca dodatkową konkurencję. Właśnie dlatego musimy kontrolować potomstwo”.

Przez twoje jelito cienkie przebiega nagła wibracja. Niczym brzęczek.

Wzywa cię do działania! Ten człowiek jest po twojej stronie.

Nic nie mów.

„Chwila, czym jest to kulturowe zwycięstwo?”

„To jest to, co robią kipty na Boogie Street – tuż pod naszymi nosami. I inni też, w radiu. Słyszałeś ostatnio jakiś chanson? Albo jakieś motety czy liedery? Nie. Dominacja kulturowa to ich plan na zwycięstwo. Sami to przyznają”.

„Dobra. I?”

„To dotyczy ciebie, policjancie, więc lepiej zachowaj czujność. Kipty nieźle sobie ostatnio poczynają! To samo z meskitami. I z całą resztą inwazyjnych gatunków mnożących się jak króliki. Są o krok od kulturowego zwycięstwa”.

„Tak, widać od razu, że jesteś doskonałym przykładem tego lepszego wzorca”.

„Otwórz oczy. Nie zauważyłeś ostatnio niczego niepokojącego? Niefortunnej tendencji spadkowej, na przykład? Gdy członkowie rasy panów przestają wierzyć w swoją wrodzoną wyższość, przestają też walczyć o zasoby”.

Rasa to prostackie kryterium klasyfikacji społecznej oparte na łatwych do zaobserwowania cechach, przeczuciach i pseudonauce.

„Szczerze mówiąc, nie pamiętam za bardzo, co to znaczy. Wyjaśnij, proszę”.

„Właściwie to porozmawiajmy o czym innym”.

„Jak chcesz, funkcjonariuszu. Ukrywaj głowę w piasku, jeśli tak ci wygodniej” – stwierdza i spluwa na ziemię.

„A, czyli jesteś po prostu rasistą. Ma to sens”.

„Nie jestem tylko rasistą. Słuchaj, czytałem książki” – podkreśla swoje słowa ręką z papierosem. „Teoria ras została udowodniona naukowo, nawet jeśli niektórzy nie chcą przyjąć tego do wiadomości”.

„To nie owce chowają głowy, tylko strusie. Pomyliłeś metafory”.

„Nieważne. Wracaj na wykład do swojego uniwerku, pinglarzu”.

„Próbuję cofnąć czas. Możesz mi pomóc, brüder?”

„Wiem, że nie mówisz mi prawdy. Gadaj, gdzie jest kierowczyni?”

Uśmiecha się. „Nie wiem, o czym mówisz”.

„To czemu się uśmiechasz?”

„Słuchaj, pojebie. Nie boję się ciebie. Gliny nie rządzą w Zachodnim Revacholu. Nie rządzicie w Martinaise. Macie gówno do powiedzenia”.

„A kto niby ma? Ty?”

„Nie” – odpowiada porucznik, odwracając się w kierunku kierowcy. „On ma na myśli La Puta Madre”.

Legendarny – i nie w dobrym tego słowa znaczeniu – boss mafijny z Jamrock. Stoi na czele najpotężniejszego zapewne przestępczego gangu w Zachodnim Revacholu.

Zdaje się, że porucznik ma jakiś plan. Pozwól mu działać.

Kierowca ciężarówki przez chwilę milczy, po czym spluwa na chodnik. „Taa, jego”.

„Co ty robisz, Kim? Daj mi się tym zająć”.

Porucznik patrzy na ciebie sceptycznie, ale nie sprzeciwia się.

„Nic ci nie powiem”.

Czy nie mówienie niczego nie jest mówieniem czegoś? A może właśnie rozwaliło ci to mózg?

„Kim jest kierowczyni? Nie będziesz miał żadnych problemów”.

„Nie mam problemów – i nie muszę ci nic mówić. A teraz odpieprz się”.

Porucznik spogląda na ciebie. „Jak zamierzasz to załatwić?”

Mężczyzna wyrzuca niemal wypalonego papierosa tkwiącego między palcami jego dłoni, po czym z pewnym siebie spojrzeniem sięga po następnego.

„Tak, powiesz. Albo pójdziemy na komisariat”.

„Nie. I nigdzie się stąd nie ruszę – nie zabierzesz mnie tam. A teraz spieprzaj”.

„Czyli coś mówisz”.

„Co?”

„Nieważne. Odpowiedz na pytanie”.

„Skoro nie wiesz, to ode mnie się nie dowiesz”.

„To podwójne zaprzeczenie. Nie mówienie niczego oznacza mówienie czegoś”.

„Tu go masz, detektywie”.

„Może byś się odpieprzył? Nic ci nie powiem”.

„Chcesz, żebym pojechał z tobą na grubo?”

„Co? Tu, na ulicy? Nic mi nie zrobisz” – kręci głową. „A teraz odpieprz się”.

„Jestem twoim bratem, pamiętasz?”

„Takiego wała. Kto jest twoim partnerem? Wielorasowy kolorowy koleś? I dlaczego nie aresztowałeś Siilenga? Odpieprz się, nic ci nie powiem”.

„Kim jest La Puta...”

„W takim razie zakładam, że nie są ci obcy jego peoni?”