Kobieta nie patrzy na nic. Oczy ma zamknięte. Jej usta się poruszają.

„No jasne, że nie. Boiadeiro wraca z Zachodnich Równin inny zupełnie. I jednej nocy, jak se spacerują z ukochaną wzdłuż rzeki Magritte, ona błaga go, żeby dał spokój z jeżdżeniem i został z nią...”

Boiadeiro (w skrócie boia) to poganiacz krów z okolic górnego biegu Magritte, wielkich stepów Meski Północnej. To twardy indywidualista i odkrywca.

„Wyglądasz mi na kobietę, która wie co nieco o narkotykach”.

„A narkotyki to mi na co, prawniaku? Co widzę, co czuję, Wielki Adwersarz... Prochy to tam nic”.

„Dobrze. Spytam cię może o coś innego”.

„Przez te wszystkie przejazdy przez szarotę?”

Rzuca ci gniewne spojrzenie. „Psze bardzo, jaki mądry xerife”.

Tak naprawdę nie sądzi, żebyś był szczególnie mądry.

Może gdyby pomyślała, że jesteś... skorumpowany?

„Chciałem spytać, czy byłabyś zainteresowana przemyceniem narkotyków?”

„I czemu ja miałabym chcieć to robić?”

„Nie wiem. Dla emocji związanych z kryminalnym trybem życia?”

„Prawniaku... Co ty, na boga, wygadujesz?”

„Dobra. Zapytam inaczej. Czy przemycasz narkotyki przez terminal B?”

Kiedy wzrusza ramionami, strzelają jej obojczyki. „Może. Ale pewnie nie. Mnie tam wszystko jedno i tak”.

„Mówiłaś wcześniej, że nie wiesz, jaki wozisz ładunek. Mogą to być narkotyki?”

„Tylko w tym miesiącu sześć razy jechałam z Saramirizy do Graadu na U41-A. Jak ty sądzisz, prawniaku, co wozi się z Saramirizy do Graadu?”

„Nie wiem, dlatego cię pytam”.

„Diamenty, prawniaku. To jasne” – uśmiecha się szeroko.

Jasna cholera. Zmuś ją do odpowiedzi.

„Robisz sobie ze mnie żarty? Lepiej zacznij mnie słuchać”.

„W życiu bym se żartów nie robiła z prawdziwego prawniaka, xerife”.

„Nie odpowiada pani za to, co klient umieszcza na pani ciężarówce tak długo, jak długo ładunek jest zapieczętowany. Policjanci to wiedzą” – porucznik rzuca ci surowe spojrzenie.

Daj jej spokój.

„Nie pytałem cię o diamenty, nieprawdaż? Nie obchodzą mnie”.

„Diamenty to dobra rzecz jest, prawniaku. Spróbuj może kiedyś. Będziesz ładny jak Eva Deshoras”.

„Gdybyś miała zgadywać, to kto twoim zdaniem przemyca tu narkotyki?”

„A to łatwe. To chudzielec, co myśli, że jest poetą. Nie ufaj poetom lepiej...” – mówi, mrużąc oczy i obserwując plac. „Poza tym nikogo poza nim stąd nie widzę”.

Zgadza się. Nikogo z pozostałych stąd nie widać.

„No dobra, skoro nie jesteś zamieszana w przemyt narkotyków, to czemu wciąż tu czekasz?” (Zakończ).

„A gdzie mam być? Tu nie jest źle. Mogę muzyki posłuchać czy mew. Popatrzeć na kolory i kształty świata. Cały ten zgiełk jest dla mnie oczyszczający...”

„Albo mogę się rozluźnić i niech mnie umysł niesie, gdzie sobie tam chce. Na wielkie równiny...”

„Chyba możemy ruszać dalej, tak?” – pyta, zamykając swój notatnik, aby podkreślić swoje słowa.

„Narkotyki?”

„Nie, prawniaku. Diamenty” – uśmiecha się szeroko.

„Jak możesz nie wiedzieć, co przewozisz we własnej ciężarówce?”

„Dobrze. Zmieńmy temat”.

„Dobrze. O narkotyki nie dbam. Jakieś małe cząsteczki. Niewarte nic” – spogląda tęsknie na zdjęcie.

„Dla chwały republiki świata. Wyzwolenia ducha i ciała”.

„Dla handlu, esencji życia isoli”.

„Co ty właściwie dokładnie przewozisz?”

„Twoją mãe, prawniaku. I co?”

„Przysłał mnie Evrart”. (Połóż palec na nosie i stuknij dwa razy).

„A Evrart to, kurwa, kto?”

„Szef Związku?”

„Ach. I co mnie ten szefu Związku obchodzi? Nie jest Gabrielem, nie jest Frankonegro. Nie jest nawet Hermenegildą Ręką”.

„Nie o to mi dokładnie chodziło”.

„To o co ci chodziło?”

Taki sposób przesłuchiwania do niczego nie prowadzi! Postaraj się bardziej!

„Adwersarz...?”

„Tak. Bo jest protagonista” – wskazuje gestem skrzyżowanie. „I jest adversário. I ja jestem po jego stronie. Z tego przejazdu się nie wraca”.

Szarota. Brzmi to jak najlepszy narkotyk.

Te określenia są jakieś znajome. Wielki Adwersarz, Wielki Niepokój.

Zupełnie mi się to wszystko nie podoba. Brzmi to jak okropny narkotyk. Najgorszy ze wszystkich.

„Gdzie mógłbym czegoś podobnego doświadczyć?”

„Jak nie wiesz, to... pfff!” – macha ręką w geście lekceważenia.

Dobra. Załatwmy ci licencję do jazdy w szarocie i czas porządnie zaćpać!

„Chyba wiem, co się z tobą dzieje”.

„A mianowicie?” – pyta, wtykając pozbawionego filtra papierosa w lufkę i sięgając po zapałki.

„Jesteś szarotoprzewoźniczką. Przewozisz towary przez szarotę”.