To notatnik, który znalazłeś w śmietniku – kapucha kartek zwisających z podkładki…

Nie jest zły. Smrodliwa kupa papieru w twojej dłoni sprawia po prostu, że martwi się o swoje własne notatki.

Wiem, wiem. Sylvie już mi powiedziała, że wrzuciłem go do toalety.

Skoro wiedziałeś, że był maczany w kiblu, zanim trafił na śmietnik, to czemu go wąchasz?

Jestem policjantem. To policyjna praca. Po prostu idę za tropem, tak?

Torturowanie własnego nosa – i to bez powodu! – nie jest istotne dla twojego śledztwa, kolego.

Robi się dziwnie i wrogo. Przepraszam, nosie. Przejdźmy po prostu dalej.

Twój nos odczuwa mieszankę wdzięczności i gniewu.

Jesteś na mnie zły, nosie?

Tak, okazuje się, że twój nos nie lubi samolubnego i dosłownego wąchania gówien. Quelle, kurwa, niespodzianka. No już, dość. Notatnik idzie na dół, z dala od twojej twarzy.

Była do wyboru taka możliwość, więc...

...więc chciałeś doświadczyć wspólnej artystycznej impresji na temat smrodu kiblowo-śmieciowego? Poznać ich dzieło? No dobra, stary.

Może, yyy... Może to mój fetysz? No więc? Pomyślałeś o tym, nosie?

Śmieciowo-kiblowy smród nie jest twoim fetyszem i dobrze o tym wiesz. Twojemu nosowi się to, kurwa, nie podoba.

Której dokładnie toalety?

Pamiętasz, że trzeba by poety, żeby opisał smród w toalecie na piętrze?

Czy poeta użyłby zwrotu artysta dodał też do tej kompozycji wyraźnie wyczuwalny cytrusowy zapach płynu do mycia toalet?

Och, ależ jak najbardziej! A także różnych innych. Taka kostka do toalet jest używana w Whirling-in-Rags – może to właśnie tam notatnik został wrzucony do toalety? Przez ciebie.

Nie bardzo.

To może powinieneś bardziej uważać? W każdym razie twój nos próbuje ci powiedzieć, że notatnik został wrzucony do toalety w Whirling-in-Rags, przez ciebie. Kostka do toalet w twoim pokoju ma dokładnie ten sam zapach.

Której? Nie jesteś pewien, czy tę konkretną już wąchałeś. Jest nawet gorzej – gnębi cię przeczucie, że ją przegapiłeś.

Otwórz ukrytą przegródkę w podkładce.

Hmm. Brzegi podkładki wydają się być nieco przesunięte wobec siebie. Jak szuflada, która spadła z szyn. Gdybyś powoli wygiął plastik na kolanie...

Plastik wskakuje na swoje miejsce. Teraz powinno się dać... No wiesz...

Chwila. Z jakiegoś powodu nie chcę.

Na co ty czekasz? Po prostu...

Bo wiesz, do czego to prowadzi.

To nie brzmi jak coś, co może być przyjemne.

Otwórz przegródkę.

Dwa panele bez oporu ani jakiegokolwiek odgłosu przesuwają się względem siebie. Przegródka jest otwarta.

Weź odcinki biletów.

Dwie narysowane kredkami ośmiornice uśmiechają się, sięgając ku sobie mackami. To bilety wstępu do ZOO we Wschodnim Revacholu. Zapewniają też wejście do akwarium, za które zwykle trzeba dopłacać.

Zabij się, kurwa, dupku.

Te słowa po prostu... z jakiegoś powodu przeszły ci przez głowę.

Do kogo były skierowane?

A jak myślisz?

Do ciebie.

Mrugnij.

Widzisz dwa odcinki biletów i ręcznie wykonaną pocztówkę.

Weź kartkę. (Przejdź dalej).

Wpatrujesz się w kartkę, próbując zmusić swoją rękę do ruchu. Bezskutecznie. To za wiele. Nie powtarzajmy tego.

O, w żadnym razie. Nie bez oficjalnego policyjnego wsparcia. Po prostu nie da się jej otworzyć. Twoje dłonie odmawiają współpracy.

Gdzieś w lazarecie komisariatu porucznik detektyw Kitsuragi obraca się na bok i mówi: auć. Ból ran jest potężny.

Hmmm. To jakbyś miał automatyczną strukturę samoobrony w ręce, która nie pozwala ci zrobić sobie z mózgu sałatki listami od dawnych kochanek.

To ja. Ja nie pozwalam jego ręce się poruszyć. Nie będziemy tak więcej robić. Nie przeczytamy tych słów. Zginęli ludzie. Facet musi pracować, a nie katować sobie serce czymś, co nigdy nie wróci.

Porucznik odchrząkuje. „To chyba nie jest dobry moment na przeglądanie swoich rzeczy osobistych” – mówi. „Chodźmy lepiej”.

Do kawałka tektury przyklejony został cienki, woskowany papier. Kiedy bierzesz pocztówkę do ręki, wydaje ona z siebie odgłos przypominający szelest liści. Widzisz fioletowe kwiatki, roślinne wzory, ślady kleju.

Otwórz ją.

We wnętrzu karty widzisz linie znajomego charakteru pisma – zamaszyste, pisane kobiecą ręką okrągłe litery.

Młoda kobieta przed trzydziestką. Widać dbałość, wysiłek i uśmiech, jak ci się zdaje, choć nie jest to coś, co można wyczytać z czyjegoś charakteru pisma.

„Harry” – oto pierwsze słowo. Czytasz już jego treść. „Chciałam napisać ci list, żebyś mógł go przeczytać po przebudzeniu. Może poczujesz się szczęśliwy”.

Wyrzuć to. Proszę.

Ale poczuję się szczęśliwy...

Litościwy wiatr powiewa nad Zatoką Revacholską, wznosząc pył u twoich stóp i porywając w dal gazety. Czujesz, jak wyrywa ci kartkę z rąk...

PUŚĆ JĄ.

Pozwól kartce odlecieć z wiatrem.

Nie! Nie wyrzucaj, to jak torebka po dragach! Na torebce zawsze jest trochę pyłu! Haju nie daje, ale to przynajmniej jakiś sposób na to, żebyście byli razem...

Pozwól kartce odlecieć z wiatrem.

Wiatr ot tak wyciąga ci ją spomiędzy palców. Zmarznięte odpuszczają. Woskowy papier szeleści cichym i niskim szeptem... a po chwili nagły podmuch unosi kartkę ku mżącemu, szaremu niebu nad tobą. Daleko od ciebie...

Mały skrawek papieru tańczy na niebie nad Martinaise i falami powoli rozbijającymi się o brzeg. Nad zniszczonymi przez wojnę domami i nowymi batiments nouveau. Nad tobą patrzącym w szare niebo spod mokrych i tłustych włosów...

I nad odległymi ulicami i 8/81, a nawet nad starym targiem rybnym i kościołem. Jego materialne istnienie przepadło. Wielkie miasto schowa go dla ciebie do swojej kieszeni. Zapomnij o nim. Dla własnego dobra.