Komunista

„Zdaje się, że masz to opracowane. Możesz liczyć na mój głos”.

„Co to ma niby znaczyć? Jestem bardziej po lewej niż ty”.

„Bardzo bym chciał myśleć, że rządy proletariatu, ale coś mi mówi, że jednak nie”.

(Rozejrzyj się). „Typowe, różnorodne przedmioty dla konsumpcjonistów”.

„Ma to budzić w ludziach nadzieję. Że nawet my możemy to zrobić”.

„To prawda. Istnieją w naszym systemie społecznym inherentne niegodziwości, z którymi ja – my wszyscy – musimy sobie radzić”.

„Bardzo bym chciał myśleć, że rządy proletariatu, ale coś mi mówi, że jednak nie”.

„No wie pani, tych, którzy wspierają klasę robotniczą w walce z kapitałem”.

„Nikt się tu nie zjawi. Nie będzie nic poza nędzą, dopóki nie zaczniemy zabijać agentów nieruchomości”.

„Patrz, Kim! To towarzysz Mazow!”

„A więc byli tu moi towarzysze”.

„Jesteś złodziejem. Ludzie się zaharowują, podczas kiedy ty sobie tutaj odpoczywasz”.

„Czemu tak długo tolerowaliśmy tę burżuazyjną kobietę, zanim ją zastrzeliliśmy?”

„Tamto mi się bardziej podoba”.

(Prychnij). „Na bank są naprawdę bogaci. Trzeba być bardzo wyjątkowym, żeby mieć tyle pieniędzy...”

(Pogróź chmurom palcem). „WON DO DOMU!”

„To najbardziej robotnicza śmierć, jaką można sobie wyobrazić. W całkowitej alienacji i zapomnieniu”.

„Próbuję po prostu odwdzięczyć się należycie ludziom, którzy de facto przynoszą suwerenowi bogactwo”.