Gra planszowa „Suweren”

Jest też alternatywa: możesz zrezygnować ze wszystkich dotychczasowych osiągnięć, próbując stworzyć publiczny system edukacji dla dzieci twoich robotników...

Nic nie mów.

Co za geniusz.

Co to ma wspólnego z grą?

Zignoruj tę myśl.

Zainwestuj w posiadanych już robotników.

Ku zdziwieniu porucznika spędzasz kilka tur na budowie rozmaitych ulepszeń swojej infrastruktury terytorialnej...

Niedługo później twoi robotnicy mają dostęp do czystej wody, utwardzonych dróg i podstawowych hobby. W zamian produkują... jeden żeton zasobów więcej na turę.

Popatrz na swoich robotników niczym dobrotliwy rodzic.

„Hmmm, szkoda, że inwestowanie w robotników nie jest warte zbyt wiele punktów...”

„Jak to?”

„Spójrz na tablice punktacji na końcu...” – porucznik pokazuje ci jeden z tych suplementów, które wcześniej pominąłeś...

„W tabeli 8c można odczytać, że inwestycja w infrastrukturę terytorialną zapewnia mnożnik punktacji w wysokości 1, czyli żaden, zaś budowa pomników w Revacholu zapewnia aż pięciokrotny...”

„Czyli mówisz, że to spieprzyłem?”

„Tak, dokładnie”.

Bzdura. Pamiętasz, co mówił porucznik? Jeśli punkty są arbitralne, to kogo obchodzi zwycięstwo? Powinieneś odrzucić ich system i grać tak, jak ci się podoba.

„Czyli twierdzisz, że wartości klasy rządzącej całkowicie rozmijają się z dobrobytem ludzi, którzy zapewniają jej bogactwo?”

„Czyli twierdzisz, że powinienem traktować swoich robotników jak tanią siłę roboczą?”

Spójrz na nich krzywo, niezadowolony, że nie pracują ciężej.

„Kim, co powinienem zrobić?”

„To zależy od ciebie, detektywie. Ale pamiętaj, że celem gry jest zdobywanie punktów zwycięstwa dla suwerena...”

„Powinieneś, jak sądzę, wybrać strategię i się jej trzymać. Próbowanie wszystkiego po trochu to zwykle zły pomysł”.

„Ale co z robotnikami?”

„Robotnicy są tylko po to, żeby produkować surowce. Nie powinieneś się nimi zbytnio martwić”.

Porucznik zakłada, że grasz według spisanych zasad. Ale jaki jest cel gry, jeśli nie możesz dokonywać własnych wyborów?

„A czemu nie powiedzieć »chrzanić suwerena« i nie zachować sobie wszystkiego dla siebie?”

„Bo punkty zdobywa się za przychylność suwerena, a gracz, który ma ich najwięcej, wygrywa”.

„Nudzi mnie to już. Dokończmy tę grę później”.

„Jesteś pewny?” – pyta porucznik nieco rozczarowany. „Rozstawienie wszystkiego na nowo zajmie ładną chwilę”.

Odłóż grę.

Graj dalej.

Twój ruch.

Zorganizuj zaciąg nowych robotników.

Wykorzystując swój dar „przekonywania”, „namawiasz” nowych robotników, aby do ciebie dołączyli...

Po kilku turach masz znacznie więcej żetonów robotników niż porucznik. Do twojej dyspozycji pozostaje wielka armia niewymagających szczególnej opieki robotników.

Popatrz na swoich robotników niczym surowe, lecz dumne bóstwo.

Zlituj się nad ich pożałowania godnym życiem.

Co robisz?

„Hmmm. Nie, zdaje się, że coś nie tak. Niestety, chyba musimy zacząć od nowa...”

Porucznik zaczyna. Wyciąga kartę kontraktu i przesuwa kilku swoich robotników na część planszy przedstawiającej terytorium Safre, innych zaś na Wyspy Semenine...

„No dobrze, detektywie. Twoja kolej”.

Masz kilka możliwości: spróbujesz natychmiast zrealizować jakiś kontrakt czy rozmieścisz swoich robotników tak, aby zmaksymalizować produkcję w kolejnych turach?

Pamiętaj, jak stało w zasadach! Najlepiej jest wcześnie wybrać strategię i trzymać się jej do końca.

Daj robotnikom chwilę odetchnąć.

Co? To dopiero początek gry. Twoi robotnicy nic jeszcze nie zrobili.

No dobrze, niech trochę popracują, ale nie za dużo.

Od razu lepiej. Zdobywasz nieco skarbów archeologicznych i garstkę innych zasobów.

Porucznik użytkuje w międzyczasie dwa żetony cukru i jeden żeton moreli, aby zrealizować swój kontrakt. W nagrodę otrzymuje cztery monety i okrągły drewniany żeton, który umieszcza pośrodku planszy...

„To targowisko. Jest warte dwa punkty zwycięstwa”.

Spójrz milcząco spode łba.

Porucznik odpowiada na twoje gniewne spojrzenie pełnym satysfakcji uśmiechem.

No bez żartów. To jest twoja pokerowa mina? Takim wyrazem twarzy zdradzasz porucznikowi właściwie wszystko.

„Hej, czemu ja żadnych nie dostałem?”

„Nie przejmuj się, dopisało mi szczęście. Niedługo też zdobędziesz punkty”.

Cóż to za mentorski ton? Jesteś jednym z zaufanych administratorów suwerena! Musisz chyba pokazać porucznikowi, gdzie jego miejsce...

„Nie jestem nawet pewien, czym są te punkty. To część problemu”.

„Punkty to nic takiego. Nie istnieją. Stanowią arbitralnie stworzony sposób wykorzystywany przez gry do nagradzania lub karania graczy za określone zachowania”.

Skoro punkty są tak arbitralne, jak mówi porucznik, co was powstrzymuje przed graniem w taki sposób, w jaki sobie tylko zażyczycie?

„A czy ja zdobywam teraz punkty?” (Rozejrzyj się).

Porucznik wzrusza ramionami. „Istnieją paranoicy wierzący, że Moralintern ma szczegółowy system punktacji dla każdego mieszkańca strefy reála, ale to oczywista bzdura...”