Gra planszowa „Suweren”

„Poza tym jednak – nie. Nie istnieją punkty, a jedynie twoje czyny i ich konsekwencje”.

Podobnie jak nie istnieją punkty honoru. Zupełnie ich nie ma.

„To przerażające”.

„Tak po prostu jest” – porucznik zdaje się nie znajdować wielkiego sensu w ciągnięciu tego tematu...

„Zdaje się, że teraz twoja kolej...”

„Czym jest... Moralintern?”

„To temat na dłuższą rozmowę. Musisz tylko wiedzieć, że to potężna międzynarodowa organizacja, której Koalicja, a siłą rzeczy również MOR, są tylko małym elementem”.

„To pocieszające”.

„Kto wpadł na ten koncept?”

„Podejrzewam, że twórcy gier”.

„Och. Ma to sens”.

Porucznik kiwa głową. „Zdaje się, że teraz twoja kolej...”

„Kim, mógłbym powtórzyć pierwszą turę? Chyba ją zepsułem”.

„No, detektywie, nie psuj zabawy. Będziesz miał masę czasu, żeby zdobyć swoje punkty”.

Cóż to za mentorski ton? Ktoś powinien chyba pokazać porucznikowi, gdzie jego miejsce.

Mimo to pozwól im odpocząć.

W „Suwerenie” nie istnieje koncepcja odpoczynku – robotnicy muszą pracować. Zdobywasz nieco skarbów archeologicznych i garstkę innych zasobów.

Rób po prostu to, co Kim.

Przesuwasz kilku swoich robotników na sekcję Ile Marat, pozostałych zaś na Supramundi i Saramirizę. Wkrótce masz kilka jednostek skarbów archeologicznych i kokainy.

„Agresywne otwarcie, detektywie” – mówi porucznik. Zdaje się czerpać radość z rzuconego mu wyzwania.

Porucznik użytkuje w odpowiedzi dwa żetony cukru i jeden żeton moreli, aby zrealizować swój kontrakt. W nagrodę otrzymuje cztery monety i okrągły drewniany żeton, który umieszcza pośrodku planszy...

Spróbuj zrealizować kontrakt.

Wyciągasz kartę kontraktu oferującą monety w zamian za skarby archeologiczne...

Kierujesz wszystkich swoich robotników na terytorium Ile Marat. W kolejnej turze produkujesz sześć jednostek skarbów archeologicznych i wypełniasz wart garść monet kontrakt.

„Nieźle, detektywie”.

Ale to za mało – zdaje się mówić porucznik.

W nagrodę za zrealizowanie swojej karty kontraktu porucznik otrzymuje cztery monety i okrągły drewniany żeton, który umieszcza pośrodku planszy...

[Odłóż grę].

Przyjrzyj się elementom.

Otwierasz rozmaite mieszki z drewnianymi żetonami. Widzisz też plansze z powycinanymi elementami kartonowymi, które trzeba oddzielić, żeby dało się grać.

Odłóż elementy.

Szkoda, że nie masz z kim zagrać.

Przyjrzyj się drewnianym żetonom.

Oprócz używanych przez każdego gracza znaczników pracowników i budynków jest też kilka stosików kolorowych żetonów zasobów, z których każdy reprezentuje jeden z czterech kluczowych surowców w grze...

Z cesarstwa Safre – pomarańczowe żetony moreli. Z Ile Marat (dawnej nazwy Iilmary): szare żetony marmurowych bloków. Z Wysp Semenine: białe żetony worków z cukrem. Z Supramundi i Saramirizy zaś: fuksynowe żetony nieprzetworzonych liści koki.

„Och, ależ są ładne” – porucznik podnosi żeton cukru i przygląda mu się z podziwem.

Oddziel kartonowe elementy jeden po drugim.

Każdy element wydaje z siebie przy wypychaniu z kartonu przyjemny odgłos. Wkrótce masz przed sobą stosik tekturowych monet i żetonów.

„Zaraz, nie dasz chociaż kilku z nich wypchnąć z kartonu mnie?”

Przekonaj Kima, żeby z tobą zagrał.

Czymże jest praca detektywa, jeśli nie skomplikowaną grą? Niezbędne jest logiczne wnioskowanie, dbałość o szczegóły, umiejętność analizy motywacji przeciwnika...

„No dalej, może wymyślimy w ten sposób bardziej kreatywne sposoby rozwiązania naszej sprawy”.

„Hmmm, mam w sumie wrażenie, że mój sposób myślenia staje się nieco sztywny. Może przyda mu się odrobina odmiany, żeby go trochę rozruszać...”

Widzisz? Sam odwala najcięższą robotę. Wystarczyło go tylko odpowiednio szturchnąć...

„No dobrze, przekonałeś mnie. Jak się w to gra?”

„Hmm, trzeba by chyba przeczytać zasady, co?”

„Jeśli mam ci spuścić manto, to chcę mieć pewność, że odbędzie się to zgodnie z zasadami”.

Porucznik przegląda instrukcję tak szybko, że nie jesteś w stanie nadążyć. Później każdy z was bierze swoje mieszki z żetonami i licznikami, po czym rozkładacie planszę do gry...

Pośrodku znajduje się korona Revacholu, od której rozchodzą się promieniście jej wasale – każdy z nich dostarcza jakiś pożądany przez suwerena surowiec...

Morele z Safre, archeologiczne skarby z Ile Marat, cukier z Wysp Semenine i fuksynowa kokaina z Supramundi i Saramirizy...

Jest też wygodny dzienniczek do zapisywania postępów na wypadek, gdyby konieczne okazało się przerwanie gry i wznowienie jej później...

„Przeczytałem już zasady, pokażę ci...”

Wyjaśniasz porucznikowi podstawy przygotowania gry – wydaje się szybko łapać. Każdy z was bierze swoje mieszki z żetonami i licznikami, po czym rozkładacie planszę do gry...

„Nie wiem. Improwizujmy”.

„Widzę, że stosujesz w grach planszowych tę samą nietypową metodologię, co podczas śledztwa...”

W tym momencie najlepiej będzie mu po prostu wywiercić o to dziurę w brzuchu.

„No już, Kim, prooooszę”.

Porucznik wzdycha tak ciężko, że przez moment sprawia wrażenie, jakby się miał udusić...

„No dobrze, detektywie, wygrałeś. Jak się w to gra?”

Próbowałeś go może... sprowokować?