Odznaka MOR-u „POR-2GFR DU BOIS”

Odznaka policyjna, na której widzisz fotografię mężczyzny – konkretniej ciebie samego. Do odwrotu przyklejone są wodorosty.

„Nazwisko: Harrier Du Bois...”

„»Harrier«. To pełna wersja imienia »Harry«. A więc jednak jesteś Harrym...” – myśli. „Evrart miał połowicznie rację. Niewiele osób zna zapewne twoje pełne imię i nazwisko. Ten, kto mu powiedział, że nazywasz się Harry Du Bois, go nie znał”.

„No dobrze, w takim razie jestem Harrier Du Bois”. (Zaakceptuj to).

„Miło mi cię poznać, Harrierze Du Bois”.

Odznaka lśni ci w dłoniach odbitym światłem, kiedy ją obracasz. Widzisz na niej rzędy informacji.

Nie będzie mówić ci „Harrier”. Wciąż będzie nazywać cię oficerem, gdy go rozzłościsz, i detektywem, gdy tego nie zrobisz.

„Dziwne. Nie jest tu napisane »Raphaël Ambrosius Costeau«”.

„Nie jest to ani trochę dziwne. Nazywasz się Harrier Du Bois. Tak, jak jest napisane na odznace”.

„Chwila. Co to w ogóle za imię »Harrier«?”

„To imię wojenne. Rewolucyjne. Takie, jakie nadają matki synom urodzonym w ciężkich czasach. Trochę jak przydomek w stylu »Nieugięty«, »Waleczny« czy »Niezłomny«”.

Ma za zadanie cię chronić.

Przed kulą, głodem, szrapnelem, porwaniem i jeszcze gorszymi rzeczami.

„Ale... ja nie chcę być Harrierem Du Boisem”. (Nie akceptuj tego).

„Czemu? To fajowe imię. Mnie się podoba” – wzrusza ramionami. „Poza tym i tak jesteś Harry. Nikt na nikogo nigdy nie mówi Harrier”.

Imię niczym pancerz.

„Harrier Du Bois...” – mierzy cię wzrokiem od stóp do głów. „Pasuje ci. Będę ci mówił Harry, bo to zdrobnienie od Harriera”.

Nie, nie będzie. Wciąż będzie nazywać cię oficerem, gdy go rozzłościsz, i detektywem, gdy tego nie zrobisz.

Dokument to potwierdza. Harrier Du Bois, czyli Harry, to naprawdę twoje imię.

To twoje imię. Jesteś Harrier Du Bois. Harry.

„Numer seryjny: REV12-62-05-JAM41...”

„To zwykły numer. Revachol, Jamrock, komisariat 41. I kilka dodanych liczb”.

Te liczby nie są ot tak dodane. Pełnią funkcję administracyjną. Która, niestety, nie jest już obecna w twojej pamięci.

Revachol, Jamrock, komisariat 41. Nie pamiętasz, co oznaczają liczby pośrodku.

„Stopień POR-2GFR?”

„Porucznik podwójny gefrajter”.

„Co to jest porucznik podwójny gefrajter?”

„Porucznik to stopień powyżej sierżanta i poniżej kapitana. Wszyscy powyżej nie zajmują się już pracą w terenie. Ja jestem porucznikiem”.

„A podwójny gefrajter?”

„Tytuł gefrajtera jest dodawany do stopnia, kiedy odmówisz awansu – w twoim przypadku na kapitana” – wyjaśnia porucznik. „Ty odmówiłeś dwukrotnie, więc jesteś podwójnym gefrajterem”.

„Odmówiłem?”

„Można to zrobić z wielu powodów. Wyższy stopień w décomptage'u twojego komisariatu mógł być zajęty. Czasem też awansowani funkcjonariusze nie chcą zastępować swoich przełożonych. Z szacunku”.

„A czasami” – ciągnie dalej – „wolą po prostu rodzaj pracy wykonywanej przez funkcjonariuszy ich obecnego stopnia – w twoim przypadku porucznika”.

Przemysłowa maszyna do rozwiązywania spraw.

Spójrz znów na dokument.

Taki mały, a jednak cenny drobiazg. Drogi ci papier zamknięty w plastiku niczym mucha w bursztynie. Napisane jest na nim:

„Myślałem, że mój stopień to pijak”.

„Tak, ewidentnie miałeś niegdyś dosyć udaną karierę i...” – przerywa, spoglądając na ciebie badawczo. „Zaczynam przez to wierzyć, że być może twoja obecna sytuacja jest tylko tymczasowa”.

„Dzięki. To mi daje nadzieję”.

„Świetnie” – odpowiada, uśmiechając się przez moment.

„Nie chcę, żeby mi się poprawiło. Chcę tylko, żeby było gorzej”.

„No... Nie wiem, jak na to odpowiedzieć, poruczniku podwójny gefrajterze”.

„Obawiam się, że nie ma czegoś takiego jak były alkoholik”.

„Ludzie przechodzili gorsze rzeczy i stawali z powrotem na nogi, poruczniku podwójny gefrajterze” – mówi z podnoszącym na duchu półuśmiechem.

„Nie zrezygnuję z picia. Uszczęśliwia mnie”.

„Rzeczywiście wygląda to, jakby łączyła was wyjątkowa relacja, poruczniku podwójny gefrajterze”.

„Co to jest décomptage?”

„Décomptage to system hierarchiczny stosowany w Milicji Obywatelskiej Revacholu. Oznacza odliczanie dwójkami”.

Odliczanie wzorowane jest na systemie podwójnego dowództwa stosowanym przez lewicę podczas rewolucji, które z kolei zostało opracowane w zeszłym stuleciu przez psychologów eksperymentalistów z Uniwersytetu w Koenigstein.

„Najniższy stopień to młodszy funkcjonariusz – zwykle posiadają go nastolatkowie. Później są funkcjonariusze patrolowi, później sierżanci, porucznicy i kapitanowie. I to właściwie tyle, pomijając kilka drobiazgów”.

„Jakich drobiazgów?”

„Takich jak funkcjonariusze sateliccy czy dodatkowe stopnie gefrajterskie, o których już mówiłem”.

Mówiąc krótko – masz od niego wyższy stopień.

„Czyli znosisz te wszystkie moje odpały dlatego, że mam wyższy stopień?”

„Niczego nie »znoszę«” – odpowiada porucznik, uśmiechając się lekko. „Naraziłeś własne życie i dzięki temu zwyciężyliśmy. To najważniejsze”.

„Ważniejsze od tego, że wjechałeś swoim powozem motorowym do morza. Dobra tego strona jest, rzecz jasna, taka, że znalazłeś swoją odznakę”.

„Nie. Znoszę cię dlatego, że mimo swoich niekonwencjonalnych metod wykonujesz dobrą policyjną robotę”.

„To ważniejsze od tego, że wjechałeś swoim powozem motorowym do morza” – uśmiecha się, żeby cię podnieść na duchu. „A teraz znaleźliśmy nawet twoją odznakę”.

Ufa ci. Przynajmniej na razie. Postaraj się tego nie zepsuć.

A jednak wciąż nie ufa ci do końca.