Odznaka MOR-u „POR-2GFR DU BOIS”

„Zaraz. Funkcjonariusze sateliccy?”

„Otrzymujesz tytuł funkcjonariusza satelickiego, jeśli twój partner szybko awansuje w strukturach, ciągnąc cię niejako za sobą. Ty raczej nie jesteś satelickim...”

„Dziękuję, że mi to wszystko wyjaśniłeś”. (Nie wspominaj o tym).

„Cała przyjemność po mojej stronie”.

„Czyli znosisz mnie dlatego, że mamy ten sam stopień?”

Tak jest napisane na odznace. Nie ma na niej żadnych innych informacji.

Powinieneś przyjrzeć się odznace, kiedy będzie z tobą porucznik Kitsuragi. Mógłby ci pomóc jakoś to wszystko zrozumieć.

Odznaka lśni ci w dłoniach odbitym światłem, kiedy ją obracasz. Widzisz na niej rzędy informacji. I połyskujący znak wodny.

Schowaj odznakę. [Odejdź].

„Komisariat 41?”

„Tak. To oznaczenie twojego komisariatu. Czterdziesty pierwszy. Tak, jak na moim napisano pięćdziesiąty siódmy. Nasz rewir to głównie Port Przemysłowy. Dużo asfaltu. A czterdziesty pierwszy...” – urywa.

„Co z nim?”

„To trudne miejsce do pracy. Macie na głowie całe Jamrock – dzielnicę, w której powinny być trzy komisariaty, ale pieniędzy jest tyle, ile jest”.

Nie dziwne, że jesteś, jaki jesteś – myśli. Ale z drugiej strony...

„Ale z drugiej strony...” – uśmiecha się lekko. „To legendarna dzielnica. I nie lada komisariat. Praca z takimi ludźmi jak Pryce, McCoy, Berdiajewa musi być zaszczytem i klątwą...”

Roberts, Feuerbach, De Mettrie... Nagle w płacie czołowym pojawiają ci się nazwiska z twojego décomptage'u.

Zna tych wszystkich ludzi, choć nie są z jego komisariatu. To pewnie niezłe szychy.

A ty? Czy praca z tobą jest zaszczytem? Nie pytaj o to jego. Spytaj siebie.

Liczba wskazuje, że odznaka ta należy do funkcjonariusza z komisariatu 41.

Spójrz na zdjęcie.

Mężczyzna puszcza ci oczko swoimi zielonoszarymi oczami. Zdjęcie jest stare – nie ma co do tego wątpliwości.

Ale odznaka jest nowa. Użyłeś starego zdjęcia do nowej odznaki.

Dobry wybór. Nowe zdjęcie wyglądałoby... inaczej.

Jak stare?

Sprzed ośmiu, może dziesięciu lat. Gość na zdjęciu jest dość przystojny. Ma porządną fryzurę i ewidentnie brakuje mu potężnych bokobrodów.

I puszcza oczko? Czemu?

A jak myślisz? Jego twarz jest już wykrzywiona przez minę. Choć wygląda z nią mniej groteskowo niż ty obecnie.

Wygląda z nią lepiej, bo nie czuje tyle bólu, kiedy ją robi, co ty teraz. Choć ewidentnie widać, że nie jest to już dla niego całkowicie bezbolesne.

Nie daj się oszukać. Złe czasy już się zaczęły.

Obudź przeszłość i powiedz jej, żeby nie zasypiała z powrotem – złe czasy już tu są i nigdzie się nie wybierają.

Wygląda na to, że miałeś wtedy całkiem czarującą twarz. Włosy masz brązowe i lekko lokowane, a twoje oczy wyglądają jakoś mniej mgliście.

Brak opuchlizny od alkoholu wiele daje. Choć widać jej już odrobinę w twoich policzkach.

Nie daj się oszukać. Złe czasy już się zaczęły.

„Data wydania: 7 listopada 50 roku...”

„Cztery miesiące temu. Podejrzewam, że to wtedy awansowano cię do stopnia porucznika podwójnego gefrajtera”.

„Nową odznakę wydaje się zwykle po nadaniu nowego stopnia. Co by oznaczało, że... dobrze sobie radziłeś”.

Ból w klatce piersiowej zdradza, że zaharowywałeś się niemal na śmierć, żeby otrzymać ten stopień.

Przez to śledztwo zgromadziłeś w sobie wiele napięcia, które musisz rozładować. Marsz śmierci – oto co nas napędza.

Jesteś raczej pewien, że nie radziłeś sobie zbyt dobrze. Ale czy lepiej niż teraz? Pewnie tak.

W cztery miesiące wiele się może zdarzyć. Zwłaszcza zimą. Zimy nigdy nie są dla ciebie łatwe – tego jesteś pewien.

„Pamiętam ten czas...” – krawat zaciska ci się nagle na szyi. „To był dobry czas. Utrzymywaliśmy równowagę między pracą a piciem. Co się stało, chłopie? Weź się w garść”.

„Cztery miesiące temu? Wygląda na to, że to w miarę nowy dokument. Wręcza się takie w ramach awansu albo... kiedy zgubisz stary”.

Odznakę wydano około czterech miesięcy temu.

Nowy dokument wręcza się w ramach awansu. Albo kiedy zgubisz stary.

„Znalazłem swoją odznakę!”

„Przynajmniej tyle dobrego z tego wynikło” – porucznik zerka na odznakę w twoich dłoniach.

Przyjrzyj się odznace.

Zamknięta w dwóch wytrzymałych arkuszach plastiku niebieskawa karta z zapisanymi informacjami. I znakiem wodnym w kształcie siatki ulic Zachodniego Revacholu.

Widzisz: zdjęcie, imię, stopień, numer dokumentu, datę wydania i – w prawym dolnym rogu – numer komisariatu.

[Odejdź].

Mężczyzna ze zdjęcia spogląda na ciebie z powagą.