Przed efektami myśli; mogą obowiązywać inne warunki dialogu.
681 · Kwestie umiejętności
Olbrzymi cień wysoko nad proszącymi się o pożar budynkami Domeny – autostrada 8/81 biegnąca nad tą częścią Jamrock. Betonowe wsporniki wznoszą się spośród zaniedbanych drewnianych domów. Na horyzoncie majaczy za mgłą portowa maszyneria...
Drewno skrzypi od naporu szalejącej na zewnątrz wichury. W mroku unoszą się strzępki kurzu; opadają powoli na wypłowiałe ze starości deski podłogowe. Budynek nie wydaje się szczególnie wytrzymały.
Wiatr toczy pustym pojemnikiem po spękanych płytkach. Z północy dobiega cię złośliwy śmiech dwójki dzieci...
Gdzieś zza twoich pleców ktoś cichym, upiornym szeptem mówi: „Jacha”.
Wiatr powoli zdzierający farbę... Kiedy się rozglądasz, czujesz dreszcze.
Setki tysięcy powozów motorowych ryczy tam na 8/81, wysoko nad masą brązowych i czerwonych dachów, czyli Jamrock. Nikt z podróżnych nawet nie spogląda na miasto. Świat za szybą dla nich nie istnieje.
Wiatr hula w pustych korytarzach wspaniałego niegdyś wojskowego szpitala, dziś zaś zwykłej ruiny pośród zaniedbanego parku. Pod szpitalem wielkie tunele ścieków szumią i wibrują, pełne własnej odmiany życia...
Mimo zimna w cieniu krzątają się zakapturzone postaci – białe chmury ich oddechu zanikają w mroku. Gdzie nie spojrzysz, noc spowija ochronnym całunem swoich posłańców.
Podróżują z Godnej Domeny do Perdition i potem na Main. Nad rzeką Esperance, potem trasą 8/81 na Stare Południe. Rampa zjazdowa jest teoretycznie zamknięta, nie brakuje tam jednak ruchu.
Przecina zamieszkane przez klasę średnią osiedla w Couron, przy rzece, a potem do Stella Maris i La Delty, dzielnic pracowniczych. Tymczasem mieszkańcy i mieszkanki Jamrock niosą poniżej ciężar swojego życia.
Warkot powozów i ciężarówek motorowych jadących dawno zapomnianymi, rozświetlonymi przez lampy gazowe korytarzami.
Czujesz, że kręci ci się w głowie... Ciało pieści ci chłodny powiew.
Ani dla niej, ani dla niego, ani dla Revacholu. Ani dla Elizjum.
Sklep wokół ciebie nagle wydaje się bardzo stary, wilgotny i przesiąknięty przybrzeżnym powietrzem. Książki gniją – mieszka tu wielki chłód. I tam też – 1200 metrów stąd, na miejskim wybrzeżu. Mroczna sylweta kościoła odbija się w wodzie. Wzywa cię.
W Grand Couron nie ma życia. Nikogo nie stać na to, aby tam zamieszkać.
Olbrzymie budynki wznoszą się nad Grand Couron. Zimny wiatr wyje w pustych korytarzach domów zbudowanych na fundamentach urojeń.