Konuşma · AYNA

Duvarda eski bir ayna asılı. Yüzünün yansımasını görüyorsun, olduğu gibi. Alelade, temiz tıraşlı bir polis memuru.

Zamanı geldi. Kendini olduğun gibi görme vakti. Kesinlikle yıkıcı olacak ama bundan kaçınmanın yolu yok.

Suratındaki İfade'yi durdurmaya çalış.

İçinde bir şey çatlıyor sanki. Bir sinir ucu, bir düşünce, bir üzüntü. Aynadaki yüzün, kim bilir ne kadar zamandır onu bozmakta olan sırıtıştan bir anda kurtuluyor.

İşte bir anda bitti. Hayatını kaplayan trajikomik şakanın sonu geldi. Üzgün bir yaşlı adam karşıdan sana bakıyor.

İçinde bir şey çatlıyor sanki. Bir sinir ucu, bir düşünce, bir üzüntü. Aynadaki yüzün, kim bilir ne kadar zamandır onu bozmakta olan sırıtıştan bir anda kurtuluyor.

Hâlâ olmuyor. Kolay kolay gitmeyecek.

Artık çok geç. İfade bir fotoğraf karesi gibi kazınmış; birincil motor korteksine ait olmuş. Onu takınmaktan vazgeçebilmen için küçük bir nörolojik mucize gerek.

Kendinle yüzleş.

Artık gerçeği öğrenme vaktin geldi, biraderr.

Hazırım.

Aşk... Zaman... Revachol...

Hepsi bok.

Hepsi mi?

Hepsi.

Aşk bile mi?

Özellikle aşk, biraderr. Kabul et, bu zamanda hiç kimse gereken fedakârlıkları yapmaya istekli değil.

İçinin derinliklerine bak. Doğru olduğunu biliyorsun, çünkü acı veriyor.

Ne oluyor? Başardığımı sanıyordum!

Biraderr. Başardın elbet.

Olanca karanlığıyla karşıda duran gerçeklikle yüzleşebilecek iradeyi toplamak için gerçek bir şövalye olmak gerek. Karanlığın ta derinliklerine doğru bakacak ve yapılması gerekeni yapacak.

Gerçek bir şövalye olduğumu nasıl bilebilirim?

Önünde bir kol var. Onu çektiğinde, biricik Revachol'unun üzerine alevden bir battaniye serilecek. Milyonlarca insan bir anda ölecek. Fakat sen bağışlanacaksın. Bir sen, bir de ankesörlü telefondaki o ses.

O ses... Sıcacık, tatlı ses...

Yo, o ses olmaz! Durdur şunu...

Dünya küle dönerken, ikiniz bir aerostatiğe binip günbatımına doğru yola çıkacaksınız. Belki bu sefer ilişkiniz yürür? Revachol'a kıyamazsan bir daha ondan asla haber alamayacaksın. Aşktaki ikinci şansını da Revachol'u korumak için feda edecek misin?

Elinden istem dışı bir seğirti geçiyor, neredeyse refleks gibi.

Hayalî kolu çek.

Sıkı adamsın... (Gerginlik, gaz formunda vücudundan ayrılıyor.) Seni bilmesek, şehrini alevlere teslim etmekten keyif aldın diyeceğiz.

9 milyon kişi, bir anda varoluştan siliniyor. Büyük metropol bölgesini de sayarsan 16 milyon.

Yeter. Frankonegro Haysiyet Divanı, çıplak ruhunu Yedi Güneş Kerameti'ne doğru tutup ta içine baktı. Gözlerini kapat ve bilgiyi al; senin özün şu:

Hiçbir şey, ne acı, ne yorgunluk, ne açlık, ne korku, ne de arzu; hiçbiri seni yolundan ayırmayacak. Her türlü zıtlığı buzkıran gibi yarıp geçecek, ne pahasına olursa olsun kendine yol açıp ilerleyeceksin.

Şimdi gözlerini aç ve mucizeye tanıklık et! HMS Son Şövalye gemisi rıhtımdan ayrıldı. Sen dünyadaki tüm buzları kırarken dünya titriyor olacak.

Dur, yüzüme ne oldu?

O zavallı, üzgün ifadeyi suratından silme vakti gelmişti. Yerini, yıkılmaz iradenin mükemmel bir yansıması olan asil ızdırabın aldı.

Belki bu sayede hiçbir şey seni kışkırtamaz, en azından olumlu bir sonuç çıkar?

Bu, ilk kanun adamları olan asil zorbaların yüzü. Bugün sen de aralarına katıldın...

Katla ve Vaasa'nın donuk topraklarına doğru, yoluna çıkan her bir buz tabakasını kıra kıra ilerleyeceksin. Hiçbir şey, hiçbir şey bir buzkıranın karşısında duramaz...

Ih-hm. Şu giydiğin talihsiz kaslı adam tişörtünün üzerindeki surata aşırı benziyor...

Günün birinde başka bir ifade takınabilecek miyim?

Asla. Bu senin artık sırtından atamayacağın kutsal yükünün daimî hatırlatıcısı olsun.

Sinir zedelenmesinin epey şiddetli olduğunu söylemenin türlü yollarından biri bu. Artık yüz ifadeni yalnızca parmaklarınla değiştirebileceksin...

Ih-hm. Yanında taşımakta ısrarcı olduğun şu tişörtün üzerindeki malum kaslı adamın suratına aşırı benziyor...

Ih-hm. Hjelmdallermann'ın şu kitap kapaklarında takındığı yüz ifadesine çok benziyor...

Kendine bile dehşet saçıyorsun!

O gülünç İfade'yi suratından silme vakti gelmişti. Yerini, yıkılmaz iradenin mükemmel bir yansıması olan asil ızdırabın aldı.

Yeminnlerime daima sadık kalacağım. (Sonuçlandır.)

Şimdi ciğerlerini parçalarcasına haykır: ASİL BİR IZDIRAP TİMSALİSİN.

Karşı yakadaki köhne bir barakada, orta yaşlı bir adam yumruğunu çakıyor ve buharlı bir cam parçasına bakarken bir hayvan çığlığı koyveriyor...

Revachol Koyu üzerinden yükselen soğuk rüzgâr ona karşılık veriyor. Balıkçı köyünün sakinleri, paltolarına ve battaniyelerine sıkı sıkı sarınıyor...

Aynadan uzaklaşıyorsun. Gevşek bir döşeme gıcırdıyor.

Aynadan uzaklaşıyorsun. Lavabonun altındaki borudan su damlıyor.

Duvardaki tahtaların arasındaki boşluklardan soğuk bir nem sızıyor. Yeminine tanıklık edecek hiç kimse yok...

Birçok görev arkadaşının olduğu kocaman bir aileden geldiğini sanıyordun ama neredeler şimdi? Ne kadar haykırsan da seni duyamazlar...

Martinaise kıyısındaki harap bir pansiyonda, küf yuvası bir banyoda, orta yaşlı bir adam dehşet içinde buz gibi küvetin kenarlarını kavrıyor...

Bu esnada, her gece çözdüğü bulmacanın son karelerini doldurmakta olan meslektaşı, yan odadan hayvansı bir uluma duyuyor. Gözlerini, ortak kullandıkları banyonun kapısına yöneltiyor...

Gazeteyi kenara koyup defterine çabucak tarih ve saati yazıyor ve bir not düşüyor: "HDB eskiye mi dönüyor? İlk iş tetkik et."

İç çekip bulmacasına dönüyor. Polis memuru o; bebek bakıcısı değil.

Şüphe, korku, duygusallık ve zayıflığa rağmen, buzlarla kaplı Kuzey Denizi'ni kırıp geçen bir buzkıran gibi mütemadiyen ilerliyorsun.

Yorgunsun, korkuyorsun, üzgünsün, açsın ve acı içindesin. Fakat en önemlisi, kafan karışık. Yine de hâlâ, filodaki en küçük tekne olan ufak bir buzkıran gibi mütemadiyen ilerliyorsun...