Konuşma · AYNA

Şimdi gözlerini aç ve (ufak) mucizeye tanıklık et! HMS Mütevazı Şövalye gemisi rıhtımdan ayrıldı. Denizlerdeki en büyük veya en güçlü buzkıran değilsin belki ama ne isen osun.

(Başını eğ.) Evet. Kalbim her daim Revachol için atıyor; sahip olduğu tek şey ben kaldım. Vefakâr şövalye.

Evet... Kesinlikle öylesin. (Gerginlik, gaz formunda vücudundan ayrılıyor.) Sen yanında olduğun, uykusunda onu izlediğin için Revachol çok şanslı.

Dur, Kim de aerostatiğe binebilir mi?

Olur, peki... Üçünüz hep birlikte, aerostatiğe binip gün batımına doğru yola çıkacaksınız. Soru hâlâ cevapsız: Revachol'u korumak için aşkını feda edecek misin?

Unutma: Şövalye doğulmaz, olunur. Bizi olmaktan azledebilecek tek şey, güçlü durmamıza vesile olan şey zaten. O şeyi zihnimizin en derin mahzenlerinde kilitli tutuyoruz. O kadar derinde ki ne olduğunu unutuyoruz.

Azlediyor mu demeliyiz, yoksa iyileştiriyor mu?

Onu korkunç bir sır gibi gömülü tutuyoruz. Mide bulandıran bir nostalji kafasıyla, döşemelerdeki çatlakların arasından onu besliyoruz. Hayatta kalmasını sağlayacak kadar. Yine de zayıflık anlarında, utanç ve panik doğurarak davetsiz misafir gibi çıkageliyor...

Oradaki şey ne olursa olsun berbat bir alegori bu.

Günün birinde, yapman gereken o mahzene bir tabancayla inmek, orada her ne varsa onun kafasına sıkmak ve dönüp bir daha ardına bile bakmamak olacak.

Dur, neden böyle yapmam gerek?

Kalbin ya Revachol'a ya da karanlığa ait olabilir. İkisi arasında gidip geldiğin sürece kırık ve işe yaramaz bir kalp o.

Sonra bana ne olacak?

Revachol'unu kimselerin sevmediği gibi sevmek için özgür olacaksın. Onun kahramanı olacaksın; o da sana sadık olacak. Bu son fedakârlığı yapabilirsen nihayet mutluluğu tadacaksın.

Zamanı geldiğinde kendine sor: Geçmişin kafasına sıkıp, çürüyen cesedine dönüp bakmadan gidebilir misin?

Bunu yapabileceğimi sanmıyorum.

Henüz zayıflıktan tamamen sıyrılabilmiş değilsin ama başaracaksın. Başaracağını biliyoruz...

(Hayalî tabancayı çek.) Her ne gerekiyorsa. Revachol için.

Le gendarme en diamant yanlarından geçerken, tombul orospular, şizofren anarşistler ve eciş bücüş tefeciler tir tir titriyor, gözlerini korumaya çalışıyor.

Tüm külfete katlanacağım.

O zaman ben pes edeyim...

Pes etmek de nereden çıktı?

Pes etmeyeceğim. Pes edemem.

Revachol hakkında ne cüretle böyle konuşursun...

Gerçekle yüzleş, biraderr. Orayı yeni baştan kuracak irade kimsede yok. Yapılması gerekeni kimse yapmayacak.

Yanılıyorsun. Hâlâ zamanı geri döndürmenin, işleri richtig yapmanın bir yolu var.

Gerçekle yüzleş, biraderr. İşleri yoluna koyacak irade kimsede yok. Yapılması gerekeni kimse yapmayacak.

Olamaz.

Olabilir ve oldu bile. Koca bir bok yığını. Her zerresiyle.

O da neydi? Kendi yansıman karşısında irkildin mi sen?

Alt tarafı bir refleksti!

Sorun apaçık ortada: Başa çıkamıyorsun işte. Tam bir ziyansın. Bütün bunlar sana fazla geliyor.

Fazla gelen ne?

Aşk... Zaman... Revachol... Hepsi. Üzerindeki baskı sana diz çöktürüyor.

Kendine bir bak: Kuru odunla pataklanmış bir köpek gibi, turşu suratınla ortalıkta geziyorsun.

Hey! Yüzünün bu hâle gelebilmesi için küçük bir nörolojik mucize yaşandı!

Gardını düşürdün. Acı ve Bok orduları ittifakı, şehrin kapılarını kırıp geçiyor artık. Dükkânlarını yağmalıyor, gadınlarını kaçırıyor...

Dokunmayın gadınlarıma...

Ah, hepsi gitti. En kadim ve asil yeminnlerine sadık kalamadığın için ecnebi istilacılar onları aldı götürdü. En kötüsü de ne, biliyor musun? Belki böylesi işlerine bile gelebilir...

Artık her gece, sen görkemini yitiren sarayının yıkıntılarında otuzbir çekerken; onlar da testosteron düzeyleri arşa değen ve cinsel becerileri senin cılız inleme-köklemelerine kıyasla çok daha gelişmiş olan ecnebi adamlar tarafından tatmin ediliyor.

Hiçbir zaman çok geç değildir! Hâlâ geri döndürebilirim...

Hayır, epey çok geç. Sana geriye kalan, kendini kötü hissetmek. Çünkü başarısız oldun ve elinden gelen hiçbir şey yok. Bu dünyanın düzeni bu...

Meğerse gerçek yüzün buymuş zaten. Zavallı'nın yüzü. Dayanamayan Adam'ın yüzü. Şimdi, yıkıl karşından.

Bu yeni yüz sana ibret olsun. Değiştirilmesi imkânsız bir utanç izi. Zavallı'nın yüzü bu. Kendisine Baktıkça Morali Bozulan Adam'ın yüzü. Şimdi, yıkıl karşından.

Orada dur, pompacılığıma laf yok...

Ne dedin? Gadınlarının onları saz gibi çalan ecnebilerin ellerindeki inlemeleri yüzünden sesin duyulmuyor. Dikkat et, yoksa seni boncuk gibi ipe dizerler Harry oğlan.

Sessizce boyun eğip kaderine razı ol.

Kendini savunacak sözün bile yok, değil mi? Öylece put gibi duracak mısın? Bir de domal istersen. İşte bu yüzden en ufak şansın yoktu.

Of, bu kadar berbat olmak zorunda mı?

Evet. Berbat olması lazım çünkü başarısız oldun. Başarısızlık zayıflıktır, zayıflık da berbattır. Bu dünyanın düzeni bu...

Yo, dükkânlara dokunmayın...

Ah, hepsi silindi gitti. Hububat çuvalların, kurutulmuş etlerin, bira dolu fıçıların... Hepsi yok oldu. Tarlalarını ateşe verdiler. Görkemli sarayın, içi kemirilmiş bomboş bir böcek kabuğuna döndü. Mahrumsun.

Üstelik, gadınlarına yapılanların yanında bunlar hava cıva kalır.

Hay anasını...

Olamaz...

O şapşal İfade en son savunma hattındı ama artık o bile çöktü. Acı ve Bok orduları ittifakı, şehrin kapılarını kırıp geçiyor artık. Dükkânlarını yağmalıyor, gadınlarını kaçırıyor...

Ama çok uğraşıyordum! İlerleme kaydediyordum!

Yeterli olmadı. Senin hamurunda yokmuş demek.

Hayır.

Evet, irkildin. İnkâr etmek boşuna...