Konuşma · EL‑GÖZ KOORDİNASYONU

Bir tutam da korku var.

"Memurun bokunu burnundan nasıl temizleyeceksin, Gaston? Ya da kafanı onun götünden nasıl çıkaracaksın?" Büyük bir küçümsemeyle başını sallıyor.

"Havalı bir şey yapacaktım ama her zamanki gibi sıçıp batırdım..."

Üniformalı adam hiçbir şey söylemiyor. Bakışı ufka kilitlenmiş durumda.

Neşeli arkadaşı ise âdeta toprağın içini görmeye çalışıyormuş gibi yere bakıyor.

Teğmen sana bakıyor. Yüzü ifadesiz.

Her şey çok sessizleşti. Dalgalar bile kıyıya vurmayı bırakmış gibi görünüyor. Ortamda bir ağırlık var.

"Mükemmel bir atış mı? Ama ben hâlâ mağlup hissediyorum."

"Muhtemelen o horoz pantolonu kan dolaşımını engellediği içindir. Kullanışlılık çuvala mı girdi? Sağlamlık? Revachol yapımı giysiler?" Başını sallıyor. "Şimdi, senin için ne yapabilirim?"

Şu konuşana bak; o kakadu üniforması ona büyük bir avantaj sağlıyor olmalı. Sirkte dövüşürken.

"Evet, dedektif..." Teğmen sana hızlıca bir bakış atıyor. "Bu beyefendilerden ne istiyoruz?"

"Ben de anlamış değilim, memur bey. Belki de sen o hiçbir şeyden tatmin olmayan adamlardansındır?" Omuz silkiyor. "Neyse, bizden ne istiyorsun?"

"Çıplak ayaktaki bahar çamuru insana başarısızlık hissi verebilir." Çıplak ayak parmaklarına işaret ediyor. "Doğal olarak. Neyse, bizden ne istiyorsun?"

"Komiser Büyüktopçu böyledir işte; olağanüstü."

"Tabii," diyor ihtiyar asker yavaşça. "Bütün olayın gösteri miydi, yoksa bizden hâlâ bir şey istiyor musun, memur bey?"

Bir saniye, neden bu kadar tuhaf geldi?

Bu atışta tuhaf bir şeyler vardı. Bozulmuş. Kas hafızan ne yapacağını biliyordu ve yaptı ama bazı boşluklar vardı...

Evet! Düşünerek doldurmaya çalıştığın boşluklar. Biz sporda düşünmeyiz. Biz YAPARIZ!

Bir hücum yapacak veya atılacakmışsın gibi geliyordu, kesinlikle bir kısmında zıplanacaktı. Belki de bir puan aldın ama bu bir fiyasko.

"Rezalet bir atıştı ve siz de bunun farkındasınız. Benimle alay etmenize gerek yok."

"Çok daha muhteşem bir şey olacağını düşünmüştüm."