Konuşma · RETORİK

Peki, şöyle yapıyoruz:

"Oldukça beceriklisin, şef ama bazı şeyleri ben olsam farklı yapardım."

"Ne gibi, memur bey?" Gözleri sandviçte. "Sizi temin ederim, Revachol'da bulabileceğinizin en iyisi bu."

Aklından envaiçeşit lezzetli tarifler geçiyor. Salatalar... Somon balığı... Sandviçler. Bingo!

Bu bir mühendisin bakış açısına ihtiyaç duyuyor. Yapısal sağlamlık, açıkta duran kirişler, ızgara desenleri... Bu tarz yaklaşımlar.

Izgara derken... Yemek kültüründeki ızgaraya benzetme yaptın, değil mi? Bir daha olmasın.

"Bu mucizeyi inşa ettiğin ekmek, önceden kızartılabilirdi."

"Bu gerçekten de daha iyi olurdu."

Süper, şimdi bir biberle son vuruşu yap.

"Bir adım daha ileri gidelim... Peynir ve jambonun arasındaki boşluğa bir közlenmiş kırmızı biber sığardı."

Heyecanlı bir şekilde "Ce serait délicieux!" diye bağırıyor. "O sandviçi yapabilir misiniz, memur bey?"

Hiç sorun değil, sadece önce araştırma ve geliştirme için onun sandviçine ihtiyacın var. Bir prototip olarak yani. Gecikirsen sandviç sonsuza kadar kaybolacak.

"Hayır. Kimse yapamaz." (Yavaşça başını sallayarak uzaklara bak.)

"Bir saniye... Ama ben sandım ki..." İhtiyarın hayal kırıklığı yüzünden okunuyor, sandviçi cebine koyup iç çekiyor. "Şu an gerçekten oyuna dönmek istiyorum, başka bir şey var mıydı?"

"Tabii ki ama önce prototip olarak seninki bana lazım."

"Umarım yaşlı bir adamı kandırarak elinde kalan son şeylerden birini almıyorsunuzdur." Ses tonu ciddi, sandviçi sana veriyor.

"Ben... Ben kazandım mı?"

"Eee... Evet, tabii, tabii." Seni susturuyor. "Herkes kazanır ama şu an sizin için süreci hızlandırmak adına yapabileceğim bir şey var mı?"

"İlk geliştirme süreci zaman alıyor tabii ama altı ila dokuz ay arasında 'Tanrıların Sandviçi'ni yiyeceksin."

"Veya sandviçlerin tanrısı?" Ayak uydurmaya çalışıyor. "Ama bu arada, şimdi ve burada sizin için ne yapabilirim memur bey?"

"Hiç endişelenme." (Göz kırp.)

"Iıı... Peki, tabii, endişelenmiyorum. Biz hep buradayız. Her gün. Bizi görmemeniz imkânsız, memur bey."

Endişeli görünüyor.

"Sizin için şu an yapabileceğim bir şey var mı?" diye soruyor. "Tüm süreci hızlandırmak için falan."

"Jambona çapraz bir şekilde Olduvai peyniri koyarsan içindekilerin ufalanarak dökülmesini engellersin."

"Mon dieu, bu harika bir fikir!" diye haykırıyor. "Bu malzeme kaybını neredeyse hiçe indirir."

"Sırtın nasıl, Gaston?" (Burnunun yanına dokun ve sandviçe işaret et.) "Titrek mi?"

"Eee evet, yani... Iıı. aslında hiç..." Durman için ellerini kaldırıp sana işaret ediyor. "Şu an ne olduğunu anlamıyorum, memur bey."

Ne olduğunu çok iyi biliyor.

Bir şey demeden sandviçe işaret et.

Durumu anlayarak başını sallıyor ve sandviçi sana uzatıyor. "Lütfen yavaşça yiyin. Ona hak ettiği ilgiyi gösterin."

Yaşlı adam kafasını sallayıp sana sırtını dönüyor.

Şimdi mutlu mesut herkes kendi yoluna.

"Gözlerim keskindir ve o sandviçin sırtını mahvedeceğini görüyorum."

"Ha..." Hiç bu kadar uzun süre yere bakmamıştı. "Tabii ki, haklısınız, memur bey. Benim sağlığıma iyi gelmez. Lütfen benden alın."

"Bana şu sandviçi ver de açıklamak zorunda kalmayayım."

Sessizce "Durumun farkındayım," diyor ve sandviçi sana uzatıyor. "Lütfen yavaşça yiyin. Ona hak ettiği ilgiyi gösterin."

Üzgünüm ama artık hayırlısı deyip yalvarmaktan başka seçeneğin kalmadı. Daha önce hiç yalvarmadığın kadar yalvar.

Yalvarmayacağım.

Böylesi muhtemelen daha iyi. İnsanlar sefillerden hoşlanmaz.

"Lütfen, lütfen, LÜTFEN sandviçi bana ver, Gaston!"

"Hayır, memur bey." Yemek dehası beklenmedik derece kesin bir şekilde kafasını sallıyor. "Lütfen unutun gitsin, bu konu beni gerçekten rahatsız ediyor."

Sandviçine karşı bile ilkeleri olan bir adam ilkesel yaklaşım istiyor demektir. Politik olma vakti geldi.

Zaten belime kadar siyasete batmış vaziyetteyim, bebeğim.

Gerçekten öylesin. Hadi, canavarı serbest bırak!

"Polis moduma döndüm." (Gülümse ve başınla onayla.) "Bazı sorularım var, Gaston."

"Peki." Neşeli adam gülümsüyor. "Buyurun, memur bey."

"Şehir boka batıyor. Er ya da geç yabancı anarşistler senin sandviçini çalacak. Bu bir gerçek."

"Siz neden bahsediyorsunuz yahu? Ne yabancı anarşisti?" Teğmen şaşkın bir şekilde soruyor.

Ona anlatmaya vakit yok. Sonuca odaklan, ona aldırış etme.

"Eh... Bunun olacağını sanmıyorum." Kıkırdıyor. "Neden böyle bir şey..."

"Çünkü yabancılar böyledir, Gaston. Hiçbir şeyin kalmayana kadar devam edecekler."

"Umurunda olmaz." Yaşlı gazi partnerine hızlı bir bakış atıyor. "Karnı doyduğu sürece onu tekmeleyen herkesin botunu yalar o."

Güzel, René de bizimle... Sokakları geri alma zamanı. Sağcı popülizm, biz geliyoruz!

"Revachol bizi çağırıyor... Bize ihtiyacı var. Yarın değil, yakında değil, hemen şimdi. Hadi evimizi geri alalım."

"İşte şimdi mantıklı konuşuyorsun, evlat." Gözleri parlıyor. "Üçümüz hep birlikte, grup hâlinde çabalarsak... bir şeyleri değiştirebiliriz."

Burada her ne sallıyorsan toplu toplu yutuyor.

"Aslında ben zaten görevi sokakları güvende tutmak olan bir grubun mensubuyum." Teğmen üzerine basıyor. "Siz de öylesiniz. Biz kendimize polis diyoruz."

"Beyler, hadi elimizdeki kaynaklarımızı inceleyelim ve gerekirse yeniden dağıtalım." (Devam et.)

"Ne demek istiyorsunuz, memur bey?" Gözlerinde şüphe var.