Konuşma · GASTON MARTIN

"O, René'nin ilk kız arkadaşıydı, puşt daha 16 yaşındayken." Yaşlı karabinalı askere neredeyse şefkatle bakıyor. "O büyük bir idéal için ölmeye karar verene kadar beraberlerdi, mutluluğu seç..."

"SONRA ONU BENDEN ÇALDIN!" İleri atılıyor ama sonra göğsünü tutup duruyor.

"Pardon ama ben gerçekten sadece birkaç soru sormak istemiştim."

"Önemli değil, memur bey." Beyaz bıyıklarını okşuyor. "René'yi bir kalp krizinden kurtarmış bile olabilirsiniz."

Karışma.

"Eh... teknik olarak sen onu benden çaldın, çünkü sen onun güzel sarı elbisesine mürekkep döktükten sonra bozuştuğunuzdan beri onunla aramız epey iyiydi..."

"O zamanlar çocuktuk. Bu başka. Sen..." Uzun boylu gazi sana bakıp başını sallıyor.

"Bu konuya tekrar girmenin bir anlamı yok; ne bininci defada ne de ilkinde. Özellikle de misafirimiz varken." Sana dönüyor: "Memur bey?"

"Sakin, arkadaşlar, tatsızlaşmaya gerek yok."

"Ah memur bey..." Gaston ani parlamadan etkilenmiyor. "Neredeyse 80 sene önce tatsızlaştı bile, üçümüz daha yürümeyi ve konuşmayı öğrenirken."

"Onu benden çaldın," diye tekrarlıyor René, nefesini toplamaya çalışıyor, hâlâ göğsünü tutuyor.

"Bu ikinizin arasında bir şey gibi geliyor. İlgilenmem gereken başka meseleler var."

"Elbette, memur bey," başıyla onaylıyor. "René'nin hassas kalbi için de daha iyi. Herhangi bir şey için ilaca falan ihtiyacı olduğunu kabulleneceğinden değil de..."

"Ona ne oldu?"

"İki kış önce zatürreden öldü. Sessizce göçtü gitti. Huzurla." Hafifçe gülümsüyor.

"René de ben de onun başucundaydık, o..." Duraksıyor, doğru kelimeyi arıyor.

"Öldüğünde," keskin bir şekilde sessizliği dolduruyor ve ekliyor: "Lafı dolandırmaya gerek yok. Bu onu geri getirmez, değil mi?"

"Vefat ettiğinde," arkadaşı cümleyi bitirip kıkırdıyor. "Son anına kadar aramızda tercih yapamamıştı. Tanıştığım en kararsız kadındı."

René aniden acıyla yüzünü buruşturuyor ama hemen kendini kontrol ediyor. Suratı yine hissiz bir maskeye dönüşüyor.

"Paylaştığınız için teşekkürler." (Sonuçlandır.)

Gülümseyerek "Elbette, memur bey," diyor. "Hatıralardan başka bir şeyimiz kalmadı."

"Bu oyunun kuralları ne?"

"Burada ahlak kurallarının çiğnendiğini belirtmeye kanunen yükümlüyüm." (Göz kırp ve toplara işaret et.)

"Hayır, değilsiniz. Amatör bir pétanque oyununda hakemlik yapmak RHM'nin işi değil." Gülümsüyor. "Bir önemi yok."

Önemi yok mu? Sporda dürüstlüğün önemi yok mu? Bana mukayyet olun... ULAN, önemli olan tek şey bu!!!

(Fısılda.) "Kim, sporda hile yapmak kabul edilemez. Bu iş bende."

"Haklısın, bizi ilgilendirmez."

"Neyin... Neyse, boş ver." Kurnaz bir ifadeyle gülümsüyor. "Eminim size yardımcı olabileceğim bir konu vardır, memur bey."

"Biraz daha Jeanne-Marie'den bahsedelim."

"Tatlı güzel Jeannie..." Gülümseyerek başını sallıyor. "Sorun bakalım, memur bey. Ömrüm boyu onu tanırdım."

"René'nin ölmesi kötü oldu, ona mayıs çanlarını sormayı umuyordum..." (Çiçeği göster.)

Yaşlı adam çiçeğe bakıyor ve iç geçirip konuşuyor: "René pek de bitki bilimci diyeceğiniz biri değildi, memur bey. Ayrıca inanın bana, Insulinde Zambağı'ndan hoşlanmazdı."

Elbette hoşlanmazdı, çiçekler hanım evlatları içindir. Onlarla boşa vakit harcamayı bırak.

"Bir dakika, Insulinde Zambağı mı?"

"Hıhı," diye cevap veriyor, hafifçe başını sallıyor. "Bu onların eski ismi, kralların, armaların ve o bayıldığı diğer şeylerin zamanından."

"Niye sevmezdi onları?"

"Pek çok sebebi vardı ama en büyük sebebi komüncülerdi. Onlar bu çiçeklere 'Devrim Çanları' derlerdi." Yüzüne üzgün bir gülümseme konuyor.

"Sanırım Insulinde Zambağı sonuçta eski Insulinde'nin bir başka parçasıydı, kraliyetçiler Mazovist isyancılara teslim olmak zorunda kaldılar. Artık pek bir önemi yok."

Ama elindeki kurumuş çiçeğin bir şekilde hâlâ önemli olduğunu hissediyorsun. Ancak bu üzgün yaşlı adam için değil.

"Gaston, sana yeni bir boule buldum." (Topu göster.)

Gaston'u sandviçini vermeye ikna et.

"Sandviçini yedim, Gaston."

"Ha..." Başını kaldırmıyor. "İyi. Afiyet olsun, memur bey. Ben yalnızca René hiç... Neyse. Size nasıl yardımcı olabilirim?"

"Eee, memur bey, nasıldı peki?" Neşeli adam öne doğru eğiliyor, fikrini duyacak olmaktan heyecan duyuyor.

Anlatın... ballandırarak!

"Gerçekten fena değildi."

"Polislik için tat tomurcuğuna gerçekten ihtiyaç yok demek ki." Hayal kırıklığına uğramış görünüyor. "Başka bir şey var mı, memur bey?"

"Adını 'Gaston'un Bok Sandviçi' koymanı öneriyorum, çünkü bok gibiydi."

"Sandviç (geğir) harikaydı! Hayvan gibi besleyiciydi! Bunlardan birini yiyip bütün gece takılabilirim!"

"Ih... Teşekkürler, memur bey." Sana tiksintiyle bakıyor. "Lütfen başka konuşmamız gereken bir şey yok deyin."

"Bir sandviçti, sana ne diyeyim bilmiyorum. Açtım ve artık değilim."

Sana bakıyor, dehşet içinde. "Ziyan oldu..."

"Çok besleyiciydi. Teşekkürler!"

"Evet, evet... Peki ya tadı?" Daha da öne eğiliyor. "Tadı nasıldı?"

"Tadı mı? Ben sadece yedim, tadına bakmadım ki."

"Çok hızlı bitirdim, bir fikir oluşturma fırsatı bulamadım."

"Çok besleyici gerçekten." (Karnını sıvazla.)

"Modern gastronominin gerçek bir harikası. Yoksa... GASTONomi mi demeliydim?" (Adama onaylarcasına göz kırp.)

"Bir polis memurundan bu övgüyü duymak benim için çok önemli." Hafifçe eğiliyor. "Teşekkür ederim."

"Gaston'un dilini senin kıçından ayırmak istemem, memur bey ama gerçekten bizimle konuşacağın bir polis meselesi var mı?"