Konuşma · TITUS HARDIE

"Hişt, yine gelmişsin!" Gülümsüyor, şu an normalden biraz daha sarhoş. "Konuyu düşünüyordum da, dedim ki... ikimiz de polisiz. Bu şehir iki polise de yetecek kadar büyük."

"Pekâlâ..." Teğmene bakıyor. "Üç polise. Ben, sen ve ufak dostun."

"Limana girmeme yardım edebilir misin?"

"Yok, liman komple kapalı. Evrart'ın talimatı."

"Dur, siz nasıl giriyorsunuz o zaman?"

"Girmiyoruz. Patron haber gönderene kadar sabredeceğiz, sarhoş olacağız ve yitirdiğimiz yoldaşların yasını tutacağız." Bira kutusunu sallıyor. "Devir değişiyor, poliço."

"Peki, anladım."

Titus başıyla onaylıyor. "Başka?"

"Kayıplarınız için çok üzgünüm."

Yaralı suratındaki ifade sertleşiyor. "Theo yaşlıydı. Bence böyle ölmekten gayet mutlu olurdu. Onu hasta yatağında solup giderken düşünemezdim hiç."

"Fakat Angus..." Yutkunuyor. "Aptal çocuğun tekiydi. Nasıl bir belaya girdiğini fark etmedi... Bana güvendi... Yine de o çocukta ne taşak varmış! Başkasının meselesinde şişko bir bozayı gibi savaşırken öldü."

İşte geliyor. Sonuncusu en kötüsü. Bununla ancak %8 alkol oranına sahip birasından kocaman yudumlar alarak baş ediyor.

Dürüst bir taktik. Etkili de.

"Glen ise... Glen benim dostumdu. En iyi dostumdu. O manyak homoyu öz kardeşim gibi severdim." Birasından bir yudum alıyor. "O olmadan hepimiz siki tuttuk ama n'aparsın? Bu iş böyle boktan."

"Bu konu gittikçe karanlık hâle geliyor. Mutlu şeylerden konuşalım."

"Tabii, poliço. Yavru köpekler ve papatyalar falan. Dökül!"

"Görünen o ki bu dünyada ölmek için doğuyoruz. Belki burada bir tür kurtuluş söz konusudur? En azından bir gün sona eriyor."

"Birader, vurulmak senin bütün eğlenceni alıp götürmüş cidden." Adam masasından yukarı bakıyor. "Nah buraya yazıyorum, günün birinde geri dönüp baktığımızda onların ölümünü değil cesaretini anımsayacağız."

"Evet..." Bir yudum daha alıyor. "Ama o gün henüz gelmedi, değil mi?"

"Dur biraz, Kelebek nerede?"

"Dennis mi? O zavallı farecik de öldü." Kafasını iki yana sallıyor. "Hep onun topuklayacağını düşünmüştüm. Ama yo, kaldı. Aptal cesur yürek."

Onu sevmiyordu. Bu, durumu daha da kötüleştiriyor.

"İyi insanlardı. Böyle olmasına üzüldüm."

"Eh, evet... Memento mori, değil mi?"

Memento mori, yani "öleceğini unutma", insan tarihinin başlangıcından beri çeşitli mezheplerin ele aldığı bir slogan. Dünyevi yaşamın beyhudeliğini ve tüm dünyevi amaçların gelip geçiciliğini vurgular. Özünde, öteki dünyada daha iyi yaşayabilmek için bu yaşamda erdemli olunması gerektiği anlamına gelir.

"O sözün burada pek uygun olduğunu sanmıyorum..."

"Tabii ki uygun." Kendinden emin bir şekilde başını sallıyor ve viski şişesini kaldırıyor. "Her gününü son gününmüş gibi yaşa çünkü yarın ölmüş olabilirsin."

"O ne demek?"

"Şu demek, yarın ölebilirsin, o yüzden her gününü son gününmüş gibi yaşa. Değil mi, beyler?"

"Kesinlikle! Bugün ben sarhoş olacağım, güzel yemekler yiyeceğim ve hoş bir kızı yatağa atacağım çünkü yarın üzerimden bir otomobil geçebilir..."

"Ya da kalp krizinden ölebilirsin... Ya da frengiden?"

"Hop, hop... Sikeyim, mis gibi fikrin içine sıçtın!"

"Evet... ıı... aynen, tabii."

"İnandıkları bir şey uğruna savaşırken öldüler. Bu onurlu bir şey."

"Eeh, kes tıraşı." Mesque'li adam öfkeyle araya giriyor. "Bunlar çetecilerin Jamrock'taki çocukları kandırıp aralarına katmak için sıktığı laflar. Bu onur zırvalarından bıktım usandım!"

"Sakin, Al. Onun arkadaşı da fena yaralandı. Adam durumla böyle baş edebiliyor belki. Bırakalım bildiğini yapsın."

"Yiten yoldaşlarımıza!" Titus viski şişesini kaldırıyor ve öyle sert bir yudum alıyor ki gözleri sulanıyor.

"Evet." Viski şişesinden bir yudum alıyor. "Oğlunun nail olduğu onuru Angus'ın annesine ben söylemek zorunda kaldım... Senin iyimserliğin onda yoktu, polisçik. Ama neyse... Siktir et. Herkesin fikri kendine."

"Dur biraz, Kelebek'e ne oldu?"

"Dennis mi? Tüydüğünü gördün ya. Faydasız herif, ona hiç güvenmezdim." Kafasını iki yana sallıyor. "Çok hızlı kaçsa iyi olur. Aşırı hızlı."

Titus tiksintisini gizlemeye çalışmıyor. İçinde, yasla karışık öfke fokurduyor.

"Klaasje'ye ne olduğunu biliyor musun?"

"Bilmiyorum, umurumda da değil. O sikik karıyı bir daha asla görmezsem memnun olacağım."

Bütün bunlardan sonra bile kız hâlâ canını yakabiliyor.

"Aynen, birader."

Omuz silkiyor ve ilgisiz görünmeye çabalıyor.

Çenesini sıkışı aksini söylüyor. Bilakis, görülecek başka bir hesap bu. Günün birinde. Şimdilik beklemesi gerek.

"Titus, bu kadar şey yaşadık, bana samimi konuş... Kızdan cidden hoşlanıyordun, değil mi?"

"Yoo."

Hoşlanıyordu.

"Pekâlâ, anlaşıldı."

Başıyla onaylıyor ve viskisinden bir yudum daha alıyor.

"Bak, seni orada sırtınızdan bıçaklar gibi yapmam konusunda..."

"Gibi yapman mı? Cinayeti benim üzerime yıkmaya çalıştın... BİZİM üzerimize!" Bir anlığına sana vuracakmış gibi duruyor. "Neden öyle yaptın?!"

"Ne diyeyim, benim sağım solum belli olmaz, tekniğim bu."

"Tekniğin bok gibi o zaman!" Kocaman işaret parmağını suratına doğru sallıyor.

"Hep birlikte o düdüklerin eline verişimizin hatırına bunu unutacağım ama mallığı bir kenara bıraksan iyi edersin, polisçik. Yoksa bu boku asla çözemeyeceksin."

Belki de mantıklı konuşuyor?

"Panikledim, tamam mı?"

"Hayır, tamam falan değil lan!" Kocaman işaret parmağını suratına doğru sallarken derin nefesler alıyor.