Konuşma · TITUS HARDIE

Meydandaki taşların üzerinde kan kaybeden Glen'i düşününce Titus'ın boğazına bir yumru oturuyor.

(Elini sık.) "Seninle yan yana çarpışmak bir şerefti."

"Bilmukabele, polisçik. Bilmukabele." Elini kavrayışı güçlü ve dostça.

(Elini sıkma.) "Bak, seninle konuşmam lazım."

"Tabii, tabii." Kabalığını önemsemiyor gibi.

(Elini sık.) "Bu yaşananlar, eli kulağında olan Alaca Karanlık'ın yanında yastık savaşı gibi kalır. Yaklaşan arınma hepimizi yok edecek."

"Pekâlâ, Muştucubaşı... Beni götümden vursalar ben de bu kadar kasvetli konuşurdum herhâlde." Elini sıkıyor ve gülümsüyor.

Elini sık ve sessizce başınla onayla.

"Şimdi, sana nasıl yardımcı olabilirim?" Elini kavrayışı güçlü ve dostane.

"Aslında ben veda etmeye geldim." (Bitir.)

"Kendine iyi bak, polisçik!"

Eli yara beri içinde ve kısmen bandajlı. Yine de bu dev adam kütlesi, hayatta olduğu için memnun.

Bu önemli bir şey. Titus Hardie'nin herhangi bir durumda bünyesinde toplayabileceği en büyük teşekkür sembolü.

"Demek istediğim şu yani, müdahale ettiğin için sağ ol, poliço. Gerçekten çok cesurcaydı." Elini uzatıyor.

"Çok manyak atıştı. Manyak atış! O sikikler hiç öylesini beklemiyordu." Mutlak bir saygıyla sana bakıyor.

"Atıcılıktan zerre çakmasan da çabanı takdirle alkışlıyorum, dedektif." Boynunu ovalıyor. "Yine de, hâlâ burada ayakta durmamızı o karambol anına borçlu olabiliriz..."

"Orada durmuş, düşünüyordum. Bu konservelere yetecek kadar büyük konserve açacağını nereden bulacağız diyordum. Sonra polinçom çıkageldi ve adamın tekini ateşe verdi."

"Etkileyiciydi lan polisçik. Aksi takdirde şu an hiçbirimiz nefes almıyor olurduk..." Duraksıyor, sonra elini uzatıyor. "Demek istediğim şu yani, sağ ol."

"Yani, toz çekmiş kör bir şaklaban gibi nişan alıyorsun ama hâlâ burada ayakta durmamızı o karambol anına borçlu olabiliriz..."

"Demek istediğim şu yani, müdahale ettiğiniz için sağ olun, dostlar. Gerçekten çok cesurcaydı." Elini uzatıyor.

"Demek istediğim şu yani, müdahale ettiğin için sağ ol, poliço. Gerçekten çok cesurcaydı." Elini uzatıyor.

"Manyak puşt..." Bir ıslık koyveriyor. "Sende öyle bir öfke olduğunu düşünmezdim ama sanırım son zamanlarda epey bir kişiyi yanlış değerlendirmişim..."

Seni fark eden yara bere içindeki adam, yanındaki ufak çanağa tükürüyor.

"Bakın, beyler." Seni işaret ediyor. "Karışmaz Adam gelmiş... Savaşma işini başkalarına bıraktığında her şey aşırı kolay, değil mi?"

"Git buradan, serseri! Görmüyor musun, yitirdiklerimizi anıyoruz."

"Kasabanın yarısı senin yüzünden öldü," diye fısıldıyor. "Unuttun mu?"

"Bak, sadece konuşmak istiyorum..."

"ŞEREFSİZ!" Kükremesi neredeyse kulak zarını yırtacak. "Cinayeti üzerimize yıkmaya çalıştın! Konuşacak başka ne kaldı sanıyorsun?"

"Taktik gereği bir hamleydi. Polis işleri. Sen anlamazsın."

"Ah, anlıyorum tabii.." Tiksintiyle yüzünü buruşturuyor. "Ne diyeceksen de, sonra locamızdan git, yavşak."

"Bak, sadece biraz daha zamanını almam lazım, sonra beni bir daha görmek zorunda kalmayacaksın."

"İyi," diyerek homurdanıyor. "Konuş."

"İyi, gidiyorum ben." (Bitir.)

"Bence artık Martinaise'den siktir olup gitmenin vakti geldi, ne dersin, polisçik?"

Son kelimenin vurgulanma şekli, şahsına yöneltilmiş örtülü bir tehdide işaret ediyor.

"Acılarınızı içki şişesine gömmeye çalışmayın. İşe yaramıyor. İnanın bana, kendim denedim."

"Yitirdiğiniz dostlarınız için taziyelerimi sunarım."

Teğmen iç çekiyor.

Yaklaştığını gören yara bere içindeki adam, birasını kaldırarak seni selamlıyor.