Konuşma · POLİS RUHU

Ne olduğunu biliyorsun. İkiniz tanışıyor gibisiniz. Sorsana.

"Doğruyu söyle, beni bir yerlerden tanıyor musun?"

"Ah, seni kesinlikle bir yerlerden tanıyorum."

Başka bir hayattan...

"Nereden? Başka bir hayattan mı?"

"Evet. Başka bir hayattan. Farklı bir hayat. Belki de bir polis memurunun hayatı, ait olduğu yer de..." Duraksıyor.

"Sence bu alternatif ve tamamen kurgusal gerçeklikte sen hangi karakoldan olurdun?"

"Boş ver, aptallık bu."

"Aptallık demek çirkin bir küçümseme." Gözlüğünün arkasında, gözlerinin seni süzdüğünü hissediyorsun.

"41 nasıl? 41. Karakol kulağa nasıl geliyor?" Kafasını sallıyor. "Boş ver. Buna devam etmeyeceğim..."

"41?"

"Evet, evet!" Adam gerçekten heyecanlanmışa benziyor. "Olası. Tamamen olası. Şimdi bir yerlere varıyoruz..." Sana uzun ve manalı bir bakış atıp ekliyor:

"...güzel bir yerlere."

"99.999.999,9 mu?"

"Bu..." Adam oldukça şaşırmış görünüyor. "...kesinlikle doğru! Ondalık basamağa kadar."

"Gerçekten mi?"

"Hayır, gerçekten değil." Sessizliği uzatıyor.

"69."

Gözlüğünün aynalı camının arkasından seni inceliyor gibi. Yanıt yok. Belki de tekrar etmeli?

"69."

Tekrar etmek, güneş gözlüklü adamdan tepki almaya yaramıyor. Bir anda tüm dünya susuyor. Dışarıda uğuldayan rüzgâr bile biraz utanıyor sanki.

"57?"

"Bence bu kurgusal gerçeklikte bile 57. Karakol benimkisi olurdu." Teğmen, güneş gözlüklü adama doğru hafif bir işaret yapıyor.

"Maalesef." Güneş gözlüklü adam kuru bir yanıt veriyor.

"Devam et." Başını sallıyor. "Bir tahminde daha bulun."

"Güzel, çok yaklaştın." Artık, çocuğunun ilk adımlarını atmasına yardım eden bir anne gibi konuşuyor. "Tekrar denemek ister misin?"

"Alaycılığa gerek yok."

"Buna ne diyeceğimi bile bilmiyorum..." Kafasını sallıyor. "Hangi karakoldansın yahu?"

Seni ona bağlayan bir şey var. Belki bir tür giysi... Üniforma!

İtfaiyeci üniforması mı?

Aynen con vaynen!

İtfaiyeci olduğunu sanmıyorum. Bunu sormayacağım.

Tabii, mecbur değilsin. İstediğin şeyden bahsedebilirsin.

"Dümdüz soracağım: İtfaiyeci misin ya da hiç itfaiyeci oldun mu?"

"Eh, duruma göre değişir." Güneş gözlüklü adam başını yana yatırıyor. "Sana göre yangın nedir?"

"Kes şunu, Jean..." Kadın sessizce konuşuyor ve sana dönüyor. "Hayır, hiç itfaiyeci olmadı. Burada kimse itfaiyeci değil."

Hayvan kontrol görevlisi üniforması?

Hayvan polisi, evet!

Bana doğru gelmiyor. Söylemek istemiyorum.

Tabii, mecbur değilsin. İstediğin şeyden bahsedebilirsin.

"Baksana, yanlış anlama ama Hayvan Kontrol görevlisi misin?"

"Eh, gelmiş geçmiş en tehlikeli hayvan olan seninle muhatap olduğuma göre, evet. Hayvan kontrol görevlisiyim."

"Sence ben tehlikeli miyim?"

"Kendin için aşırı tehlikelisin, evet."

Kadın iç çekiyor ve gözlerinde merhamete benzer bir ifadeyle sana bakıyor. "Sana yardım edebileceğimiz bir şey var mı?"

"Benimle alay ediyorsun."

"Beni bilirsin... Hep şakacıyımdır. Her şeye iyi tarafından bakmadan edemem." Dirsekleriyle tuhaf bir dans taklidi yapıyor. "Galiba ben patolojik derecede bardağın yarısı dolu diyen adamlardanım."

"İşine nasıl geliyorsa."

"Hiçbir şey işime gelmiyor, sorun da orada kanka." Gözlerini kapatıyor ve alnını ovuşturuyor. "Neyse, umurumda değil cidden."

"Aa, hâlâ buradasın," diyerek gözlerini açıyor. "Bana diyeceğin çok önemli bir şey olmalı."

"Hani sen depresyondaydın?"

"Tam yedi yıldır, gururla!" Coşkuyla başını sallıyor. "Kafa doktorları artık buna tıbbi mucize diyor... Yo, dur, kullandıkları kelime anomaliydi."

"Ama hâlâ bana öküzün trene baktığı gibi baktığına göre... Sanırım bir şey daha diyeceksin."

Bu adam majör depresyondan muzdarip. Uzun süredir devam ediyor.

Anladım, üniforma bir metafor. Esasında mavi yakalı birini görüyorum, değil mi?

Iı... Buna cevabım... evet? Galiba.

"Benimle açık konuş... Sen mavi yakalı mısın?"

"Yine mi siktiğimin siyaseti... Daha çok ne ilgimi çekiyor, biliyor musun?"

"Asılmış adam vakasını çözmem mi?"

"Üzerinde çalıştığın vakayı çözmen." Hızlıca nefes alıyor. "O konuda çok hevesliyim. Yani, işine mi dönsen acaba?"