Konuşma · POLİS RUHU

"Evet."

"Hayır."

Bunu sormak istemiyorum.

O hâlde sorma. Kimse seni zorlamıyor.

Hemşire üniforması mı?

Evet. Hemşire, neden olmasın...

"Gerçekten çok tuhaf gelecek ama acaba şey olabilir misin... erkek hemşire?"

"Ah, tabii..." Güneş gözlüğünün üzerinden bakıyor. "Evet, ben erkek hemşireyim, nasıl anladın?"

"Beni bir muayene edebilir misin? Son zamanlarda çok şey yaşadım."

"Ah, keşke edebilsem, keşke edebilsem..." Kollarını açıyor ve silkiniyor. "Ne yazık ki ben boyun ve çene hemşiresiyim. Sana bir kafa hemşiresi lazım. Kusura bakma kanka, yardımcı olamadım."

Şiddetli bir alaycılık türü... ve gerçekte hemşire falan değil.

"Bazen tam bir götsün, farkındasın değil mi?" Şaşırtıcıdır ki bu kelimeler sana yöneltilmişe benzemiyor.

"Iı... gerçekten mi?"

"Yo, gerçekten değil." Tanıdık sahte coşkusuyla yanıtlıyor. "Kesinlikle değil. Şimdi lütfen git de şu asılma meselesini çöz, tamam mı?"

"Ben esir maddesini gözümle görüyorum... Bazı şeyleri öyle bilebiliyorum."

"Ah, daha ziyade bazı maddelerin esiri olmuş gibisin." Kaykılıyor ve mırıldanıyor: "Bu aptalcaydı, böyle dememeliydim..."

Erkek hemşire falan değil. Bunu sormayacağım.

Tabii, mecbur değilsin. İstediğin şeyden bahsedebilirsin.