Konuşma · FİRARİ

"Hayır, bu koyduğumun kriptiti, şey..."

...fazmit! Gözlerini açıyorsun ve hâlâ orada, çıt bile çıkarmadan yavaşça dönüyor... Uzuvları uzun ve ince...

Artık çok geç, içmeyi çok geç bıraktın!

Sanrı! İçkinin yarattığı sanrı o!

Kafan güzel. Soluklan, sadece kafan güzel!

Hayır! Kriptit bu!

Hayır. Bu imkânsız!

Of... Belki de öylesin.

Hayır, kriptit bu!

"Kim, sen onu görüyor musun?"

"Görüyorum."

Aradığın cevap... Şükürler olsun. Eğer o görüyorsa sen deli değilsin demek oluyor.

...ama Teğmen Kitsuragi burada değil. Bacaklarını açmış oturan yaşlı adamdan başkası yok. Siyah gözleriyle sana bakıyor ve "Kim mi? Kim diye biri de yok burada," diyor.

O haklı. Sen aklını kaçırmışsın.

Sadece yaşlı adam var... ve çıt bile çıkarmadan dönen dev sopa böceği... Uzuvları uzun ve ince...

"Cuno, sen onu görüyor musun?"

"Evet, görüyorum amına koyayım!"

Oh be. Eğer o da görüyorsa belki sen deli değilsindir.

"Neyi göreyim?! Böcek mi?" Seni anlamıyor.

Bacakların titriyor ve silahını kullandığın elini, silahını almak için kılıfına götürüyorsun...

Bacakların titriyor ve silahını kullandığın elini, silahını almak için kılıfına götürüyorsun... ama silahın yok...

"Dev bir böcek, dikkat et!"

"Dev sopa böceği!"

Gözlerini kırp.

Hâlâ orada... Saza benzeyen kitinden oluşan, katlanır bir mekanizma. Olduğu yerde havada duruyor.

"Peki, öyle olsun..."

İlk olarak şunu söyle: "Üç kişi sığacak mıyız?"

"Hiç sanmıyorum." Kafasını sallıyor. "Ona iskeleye kadar eşlik edebiliriz, sonra birimiz burada beklerken birimiz onu karşıya geçirir. Ama..."

Ama o zaman da... sen geri dönerken ona kim göz kulak olacak?

"Bu bir problem değil."

Teğmen "Problem. Ben sizi almaya geri gelirken ona kim göz kulak olacak?" diyor.

"Bu maskaralık da ne ya?" Tuhaf bir çaresizlikle etrafına bakıyor. "Bu maskaralığa katlanamıyorum..."

Bir şey oluyor. Dur.

Lilienne. Belki ondan rica edebilirsin...

"Ben seni almaya gelirken orada ona kim göz kulak olacak?"

"Beni almaya gelmek mi? Ben gidip sizi alması için bir tekne yollasam nasıl olur?"

Onun farkına vardığı fakat senin anlamadığın bir şey var.

"Ama ne?"

Teğmen bezmiş şekilde kafasını sallıyor. "Ben sizi almaya gelirken orada ona kim göz kulak olacak?"

"Onu karakola götürdükten sonra beni almaya gelebilirsin."

"Hayır, olmaz, bu adada tüm gün beklersiniz. Siz tutsağı götürün, ben burada olacağım. İskeleye kadar size eşlik edebilirim."

"Belki de haklısın..."

"Hiç kibarlık taslama, ben halledeceğim."

"Belki Lilienne'den ona göz kulak olmasını isteyebilirim."

"Zararsız bir yaşlı adam değil bu." Teğmen kafasını iki yana sallıyor.

"Siktiğimin dünyası..." Tozun içinde bir şeye bakıyor... Kim bilir neye. "Bu dünya... Ne olacak bu dünya böyle?"

Şaşkınlık ve öfkesinin altında... seninki gibi bir jamais vu mu yatıyor? Düşünce geçiyor, yerini daha önemli mevzular alıyor...

Hayır, dinle! Dinlesene!

Dur biraz...

Senin kuzeyinde, yeniden... Sahile geldiğinden beri sazlık fısıldıyor, sazları birbirlerine sürtüyor. Ama sonra, sazlığın ortasında...

Ne?

Bambaşka bir şey duyuyorsun. Bir kemanın kirişleri üzerinde yavaşça çekilen bir yaya benzeyen bir ses. Sazlar ve kamışlardan yapılmış çok küçük bir keman gibi.

...ve sonra gidiyor. Teğmenin sesinde kayboluyor... "Belki tekneye üç kişi sığarız..."

"Sessiz ol, Kim! Duydun mu onu?"

"Ne?"

"Sen neden bahsediyorsun? Bu..." Yaşlı adamın sesi ani bir esintide kayboluyor. "...gerçekten biz..."

Tüylerin diken diken oluyor.

"Tamam, yani hepimiz oraya sığabiliriz mi diyorsun?"

"Önce bir denemeliyiz. Tutsak nakil protokolüne göre iki..."

Bir şey duyduğunu sanıyorsun ama sadece sazların sesi...