Konuşma · FİRARİ

"Ben onu karakola götürdükten sonra seni almaya gelebilirim."

"Eee... Cuno seni almaya gelse nasıl olur?"

"Belki de haklısın..."

"Bir çocuğun cinayet şüphelisini karakola götürmesine izin veremem."

O hapisten korkmuyor. Başka bir şeyden korkuyor...

Sevdiğin birinden ayrı kalmak gibi.

Gösterdiği bütün tuhaf hareketlerinin, oynaşmalarının ve ruh hâli değişimlerinin bir özeti...

"Ha?" Suratında tuhaf bir ifadeyle öne doğru eğiliyor.

Ağzından çıkınca fark ediyorsun ki bu kelimeler değersiz ve ağır hissettiriyor, zorla söylüyorsun. Onları şimdiye kadar beş yüz kez söyledin...

(Söyle:) "Hazırlık soruşturması için en yakın karakolda gözaltında tutulacaksın."

"Ama..." Gözleri bir anda korkuyla doluyor: "Beni oraya götüreceğini söylemiştin, şeye, eee..."

Şu anki korkusu gösterdiği bütün kontrol dışı hareketleri ve değişken ruh hâllerinin bir özeti...

Rüzgâr şiddetleniyor. Denizin sessizliği bozuldu, suyun üzerinde küçük titrek dalgalar oluşuyor...

(Söyle:) "Yolcu hakların askıya alındı. Olay yerindeki memura sunduğun bilgiler davanda sana karşı kullanılacak."

"..."

"Sana bir hafta içinde hukuk müşaviri atanacak ve 44 gün içinde mahkemeye çıkmalısın... Anladın mı?"

"Ben..." Şaşkın bir şekilde etrafına bakıyor.

"Anladın mı?"

"..."

"Korkuyorsun..."

"Ya istemiyorsam? Ya burada kalmak istiyorsam?" Korku dolu gözlerle sana bakıyor.

Bu cesur adam nasıl böyle yıkılıyor?

Bak, alnında ter damlaları oluşuyor. Ter içinde kaldı.

Göz bebekleri de büyüdü, gözleri gitgide kararıyor...

"Önce benimle tekneye gelmelisin."

"Gelemem, benim şişme botum..." Kullanılamaz hâldeki lastiğe işaret ediyor. "Lastiğim parçalandı, şişmiyor."

Durumu hızlı bir şekilde kötüye gidiyor.

Lastiği parçalandıktan sonra bu adada mahsur kaldı...

Dur. Bir şey oluyor.

"Ben ana karaya gidip sana bir araç ayarlarken burada bekleyebilir misin?"

"Bu nasıl bir maskaralık yahu? Sen neden bahsediyorsun... Ne ana karası? Bu..." Yaşlı adamın sesi ani bir esintide kayboluyor.

Doğudan soğuk geliyor.

Tüylerin diken diken oluyor.

"Hadi gidelim. Kelepçem yok, önümden yürüyeceksin."

"Bu nasıl bir maskaralık yahu? Sen neden bahsediyorsun... Ne kelepçesi? Bu..." Yaşlı adamın sesi ani bir esintide kayboluyor.

Dur biraz...

Senin kuzeyinde, yeniden... Sahile geldiğinden beri sazlık fısıldıyor, sazları birbirlerine sürtüyor. Ama sonra, sazlığın ortasında...

Ne?

Bambaşka bir şey duyuyorsun. Bir kemanın kirişleri üzerinde yavaşça çekilen bir yaya benzeyen bir ses. Sazlar ve kamışlardan yapılmış çok küçük bir keman gibi.

"Gitme vakti, Bay Dros."

"Bu dünya bir komedi... Bu... Bu biz miyiz..." Birden esen rüzgârla sesi kayboluyor.

Tüylerin diken diken oluyor.

"Bay Dros, bunu duyuyor musun?"

Bir şey duyduğunu sanıyorsun ama sadece sazların sesi. Şimdi... Bu işi nasıl yapıyoruz?

O hapisten korkmuyor. Başka bir şeyden korkuyor...

Sevdiğin birinden ayrı kalmak gibi.

"Anladın mı?"

Gösterdiği bütün tuhaf istem dışı hareketlerinin ve ruh hâli değişimlerinin bir özeti...

Bu kelimeler ağır hissettiriyor, zorla söylüyorsun gibi. Onları şimdiye kadar beş yüz kez söyledin...

Bir büyü gibi hissettiriyor.

...demeyi planlıyordun. Daha "tutuklusun" diyemeden teğmen araya giriyor:

"Dedektif... Emin miyiz?" Sesini alçaltıyor. "Belki daha fazlasını öğrenebiliriz."

(Başınla onayla.) "Eksiğimiz yok."

O da başıyla onaylıyor ve kütükte oturan adama dönüyor. "Iosef Lilianovich Dros, Krenel albayını öldürdüğünüz için tutuklusunuz. Hazırlık soruşturması için en yakın karakolda gözaltında tutulacaksınız."

(Şüpheliye dön.) "Bir şey daha var, Bay Dros..."

Yaşlı adam senin elindeki, kendi tüfeğine bakıyor... Nedense biraz korkuyor...

Onu korkuttun... Belki sessizlik yüzündendir? Çabucak kendini toparlıyor. Yine de... neden korkmuş olabilir?

Yaşlı adam kumdaki tüfeğine bakıyor, sonra sana... Nedense biraz korkuyor...

"Dedektif bey..." Tutuklusun demeden hemen önce teğmen araya giriyor. Sesi yumuşuyor. "Emin miyiz? Belki daha fazlasını öğrenebiliriz..."

...demeyi planlıyordun. Daha "tutuklusun" diyemeden çocuk araya giriyor: