Konuşma · ÇAMAŞIRCI TEYZE

Başka bir yol olabilir aslında. Özel ve gizli bir alana gitmen gerekecek. Whirling'deki odan olabilir mesela...

"Bu anlaşmalardan asıl kim kâr ediyor biliyor musunuz? Emlakçılar, inşaat şirketleri, restoran sahipleri, Claire'in La Delta'daki muhasebecileri..."

"Biraz karakterli olun. Siz bir polis memurusunuz, şişman bir sülüğün yozlaşmış ayakçısı değil."

Alınma. Duygusallaştı. Devam et, onu yıprat.

"Evrart'tan sana para vermesini isteyebilirim..."

"Akıllı ol, satır aralarını oku, ileriyi düşün, fırsatları gör..."

"Şu an ne yaptığımı sanıyorsunuz, RHM efendi?!" Tahta fırçasını kovaya öyle bir hışımla atıyor ki, yüzüne su sıçrıyor.

Tadı sabun gibi. Şaşırtmadı.

"Ya imzalarsın ya da RHM buranın altını üstüne getirir. Emin ol, bir şeyler buluruz..."

Teğmen sana yan bir bakış atıyor ama bir şey söylemiyor.

Bu, teğmenin hoşuna gitmedi.

"Bulacağınız tek şey yoksulluk." Sırıtıyor. "Tehdidiniz bu kadar mı?"

Iıı, aklıma başka bir şey gelmiyor.

Yalvaran gözlerle baksan?

"Belki sana biraz... 'tazminat' ödesek fikrin değişir." (Göz kırp.)

"Polis, vatandaşa rüşvet veriyor, öyle mi? Normalde tam tersi olması gerekmez mi?" Yanıt vermeni beklemeden lafa giriyor.

Seni dinlemek gerçekten de onun çıkarına. Dünyanın nasıl işlediğini biliyorsun.

"Polis gelmiş." Gözlerini kısarak sana bakıyor. "Köyümüz sizin için ne yapabilir?"

Yaşlı kadın, bilmediğin o şarkıyı hâlâ mırıldanıyor. Geldiğinin farkına vardığını göstermek için gözlerini açıyor.

Zihninde o şarkının isminin olması gereken yer boş. Bunu hemen ona sormalısın!

Giysi dolu bir kovanın yanındaki kadın tuhaf bir melodi mırıldanıyor. Gözleri kapalı.

"Balıkçı köyüne hoş geldiniz." Gözlerini açıyor. "Lütfen yaklaşın. Gözlerimde katarakt var."

O zaman geldiğini nereden anladı?"

"Görüşürüz." (Bitir.)

"Ben hep buradayım." Giysi dolu kovaya şöyle bir bakış atıyor.

"Iıı, yaklaşmak istemiyorsam?"

"Cık cık. Çekingenliğe gerek yok. Bir şey olmayacak."

Öne eğil.

"Ha." Bir an için yüzü kararıyor. "Hoş geldiniz, memur bey. Buralarda sorun çıkarmayız, çıksın da istemeyiz."

"Sorun çıkarmaya gelmedik, hanımefendi."

Sorun mu? İkincisini söyle, biraderim! Tarz görünürsün.

"Biz polisiz. Ortalığı dumana katarız. Çat, çat. Pat, pat!" (Parmak tabancalarını kadına doğrult.)

"Hayır, katmazsınız. Sizi daha önce burada gördüm. 12 yıl önce. O zaman hiç ortalığı dumana katmamışsınız, hatta yardımcı olmuştunuz. Yine de Martinaise'de uğursuz görülürsünüz."

"Nasıl yani, daha önce buraya gelmiş miydim?"

"Bizzat siz değil, hayır. RHM'yi kastediyorum. Bazı adamlar kavga etti, biri diğerini öldürdü. Sonra da kendini şu odunluğa kilitledi," arkasındaki binaya işaret ediyor.

"Düşüncelere dalmıştı, kapıyı açmak için yardıma ihtiyacı vardı. Açmasına yardım ettikten sonra yaptıklarını uzun uzun düşünebilmesi için onu daha sakin, daha sessiz bir yere götürdünüz."

Sanki adam inzivaya çekilmiş gibi anlatıyor.

"Nasıl bir uğursuzluktan bahsediyoruz?"

"Ha, her zamankiler işte. Karanlık olaylar. Kara tazılar..."

Bu tam olarak sensin. Kendi topuğunu yalayan kara bir tazı.

"Ben gerçekten de uğursuzum." (Devam et.)

"Hayır, değilsiniz. Kimse bizi uğursuz görmüyor. Öyle düşünseler, bunu söylerlerdi."

"Belki korkuyorlardır."

"Neden?"

"Çünkü uğursuzsunuz. Yine de peşinizde silahlı adamlar olmadığı sürece size kapımız açık. Hatta belki o zaman bile açık çünkü burası öyle bir balıkçı köyü."

"Otomobilinizi park edebileceğiniz bir yerimiz olmadığı için üzgünüm. Pek ev de yok. İnsan da. Çocuklarım uzun süre önce gittiler... hazine arıyorlar. Başkalarının çocukları da aynı şekilde."

"Hah, yine çenem düştü." Elini sallıyor. "Sizi buraya getiren nedir?"

"Yine de size kapımız açık." Başıyla onaylıyor. "Peşinizde silahlı adamlar olmadığı sürece. Hatta belki o zaman bile açık çünkü burası öyle bir balıkçı köyü."

"Eğer insanlar uğursuz olduğumu düşünüyorsa neden kimse bana bunu söylemedi?" (Devam et.)

"Ben polisim. Ben sorun çıkarmam, sorun çözerim."

"Ha, tabii. Sizi buralarda son gördüğümüzde... 12 yıl öncesiydi. O zaman da sorun çözmek için gelmiştiniz. Çözdünüz de... ama yine de Martinaise'de uğursuz görülürsünüz."

"Aynen öyle. Biz polisiz. Biz sorun çıkarmayız, sorunları hallederiz."

"Biz polisiz. Ortalığı dumana katarız. Çat, çat. Pat, pat!"

"Göremiyorsan geldiğimi nereden anladın?"

"Kulaklarım hâlâ sağlam. Gelin, yaklaşın." Yaklaşmanı işaret ediyor.

Melodiden emin değilsin ama Güney Samara'dan, Siigay (namıdiğer Kayısı Hükümdarlığı) taraflarından olabilir.

Yaşlı kadın hâlâ sandalyesinde oturmuş işini yapıyor. Bir taraftan da sessiz sessiz bir şarkı mırıldanıyor.

Elektrikli ışıkların vızıltısı, okyanusun hafif uğultusuyla gecenin içine karışıyor.

Kadını rahatsız etme. (Bitir.)

Kadın, bilmediğin o melodiyi mırıldanarak başını ileri geri sallıyor.