Konuşma · ÇÖP KONTEYNERİ

"Tarafımdan söylenecek ne varsa söylenmiştir."

"Tarafınız envanterini kontrol edebilir mi ara sıra?" Kötü durumdaki notlara işaret ediyor. "Notlarınızın sayımını yapmalısınız, hepsi orada mı emin olmalısınız. Resmî notlar muhbirlerin isimlerini içeriyor. Eğer bazıları RHM düşmanlarının eline geçtiyse katliam başlasa yeridir."

"Bilmiyorum."

"Ben de bilmiyorum..." Kötü durumdaki notlara işaret ediyor. "Notlarınızın sayımını yapmalısınız, hepsi orada mı emin olmalısınız. Resmî notlar muhbirlerin isimlerini içeriyor. Eğer bazıları RHM düşmanlarının eline geçtiyse katliam başlasa yeridir."

"Sanırım artık polis olmak istemiyordum ve bu yüzden çöpe atmışım."

"Yani..." Ne diyeceğini bilemiyor.

Gözlerinde nadir rastlanır bir avutma ifadesi var. Sonra devam ediyor:

"Bulduğumuz için şanslıyız. Kalan notları bir saymalısınız, böylece bazılarının RHM düşmanlarının eline geçmediğinden emin olursunuz, organize suçlar ve türevleri gibi. Notlarınınız arasında polis sırları vardır belki."

"Whirling'den biri çöpe atmıştır belki? Nereden bileyim. Ben sıkıcı biriyim."

"Sıkıcı mı? Tehlikeli daha uygun olur. Onun içindekilerin komple sayımını yapıp RHM'nin düşmanlarının eline geçmediğinden emin olmalısınız. Organize suçlar ve daha kötüleri gibi... Resmî notlarda bazen muhbirlerin ve hatta gizli ajanların isimleri bile olabiliyor."

"Şu an bununla ilgili konuşmak istemiyorum."

"Anlaşıldı." Başıyla onaylıyor ve dikkatini tekrar önünde pis koku yaymaya devam eden konteynere çeviriyor.

Canını sıkma. En kötü ihtimalle artık sana daha fazla saygı duyuyor.

"Hayır. Bu imkânsız."

"Evet, baksanıza." Ona işaret ediyor. "Üstünde RHM sokak planı var. İçinde bir otopsi formu bile var..." Berbat durumda bir kâğıt parçası dosyanın üzerinde duruyor.

"Bu... benim el yazım."

"Bol bol da yazmışsınız." Başıyla onaylıyor. "Ve arka tarafında bir otopsi formunuz var. Şu açık pembe renk olan kâğıt." Berbat durumda bir kâğıt parçası dosyanın üzerinde duruyor.

"Dedektif, onlar... sizin evraklarınız mı?"

Benim mi? Çöpte ne işi var?

Bilmiyorsun. Kendin atmış olabilirsin. Öyle görünüyor. Sanki bu çöpe değil de bir yere tıkıştırmışsın gibi. Nasıl buraya geldiği hakkında hiçbir fikrin yok.

Bu çok mantıklı.

Değil mi? Öyledir belki. Belki kendin atmışsındır. Öyle görünüyor... Sanki bir yere tıkıştırmışsın gibi. Ama bu çöpe değil. Nasıl buraya geldiği hakkında hiçbir fikrin yok.

"Bu ne?"

"Bana mı soruyorsun? Öylesine bir şey işte polisçik, ne bileyim ben?"

Dedektif, onlar belki senin evraklarındır?

Dirsekler dışarı, burada başka bir şey yok.

Çöp önünde rezalet bir koku yayarak duruyor; içinde ıslak kartonlar, pis bezler ve organik atık var.

Uyku zamanı. İçeri gir...

Çöp konteynerine girerken çürümüş yemek kokusu suratına vuruyor.

Çöp konteynerine girerken teğmen gözlerini çeviriyor.

Gözleri uzaklarda bir şeye odaklanıyor. Aslında bir şeye bakmıyor.

Hayır! Böyle olmaz! (Çöpten çık.)

Çöp konteynerinden çıkıyorsun. Kapak sert bir şekilde kapanıyor. Ciğerlerine temiz hava doluyor, ama çöp kokusundan arındıramıyor.

Sanki bağcıklarını bağlamak için biraz durmuşsun gibi teğmen başını hafifçe sallayarak seni selamlıyor.

Konteyner hâlâ bir mezar kadar cazip görünüyor. İstediğin zaman orada.

"Sabah görüşürüz."

Teğmen gece kadar sessiz.

Sabah vakti hiç gelmeyecek.

"Böyle olduğu için üzgünüm."

Başını sallıyor. Aklı havada bir şekilde bir sigara için elini cebine uzatıyor, sigarayı cebinden çıkarana kadar kendine geliyor.

Sigarasını geri koyuyor ve "Ben de," diyor.

"İyi geceler, Kim."

Kendini zorlayarak sana bakıyor.

Şu an ne hissettiğini anca kendi bilir, hisleri içinde saklı.

"İyi geceler, dedektif." Daha önce ondan duymadığın kadar nazik bir şekilde söylüyor.

Karton kutuların altına bak.

Şunları görüyorsun: Süt, içinde kırılmış bir yumurta olan yumurtalık ve biraz makarna... Islak paketleri eline almanın hissi nasıl oluyorsa tanıdık geliyor.

Bunu daha önce yaptın. Hareketlerin dirseklerinin hafızasında, parmaklarınla uyguladığın yöntem... Buna alışkınsın.

Daha da derine dal...

Batiste Soleil gevreği kutusu elinde dağılıyor. Altta makarna paketleri ve Turbo noodle var. Ama önemli bir şey yok.

Neye? Çöp kutusunda yaşamaya mı?

Hayır, çöplerin içinde kanıt aramaya.

Çöp kutusunda yaşamak için güzel bir alıştırma.

Berduş Polis tarzıyla daha çok şey bulmak için içeri dal.

Vay, bir Armistice 50 kalibre çok namlulu tüfek, yarısı mendillerle kaplı. Çok parlak...

Çok namlulu tüfek ne oluyor?

Dev bir tüfek ve çok pahalı. O çürük muz kabuklarının yanındaki büyük inciler kadar pahalı değil tabii...

Yoksa o Elektra f2 lambalı bir Cordon Elektrik ön amfisi mi? Gerçekten o! O da epey pahalıdır, en az 12.000. Orijinal kalitede dinlemeyi seversin değil mi?

Onu satacağım.

Hayır, satmayacaksın, çünkü bunların hiçbiri gerçek değil. Aslında orada yoklar. Tek gördüğün şey yemek atıkları ve cips paketleri.