Konuşma · KOMÜNİST ÖĞRENCİ STEBAN

Teğmen başıyla onaylıyor.

Yine de biraz hayal kırıklığına uğradığını hissedebiliyorsun. Galiba bu kendini beğenmiş genç komüniste vurmanı az da olsa umuyordu...

Genç adam uğradığı hayal kırıklığını gizleyemiyor. Belli ki ona yumruk atmanı sabırsızlıkla bekliyordu.

"Tamam, eğer bize yardım etmeyeceksen sanırım artık konuşacağımız bir şey kalmadı. İyi akşamlar, jandarm."

"En azından bu fiyaskoyu atlattık..."

"Kim, peki ona sen vursan nasıl olur?"

"Nasıl olur diye bir soru soramayız, çünkü vurmayacağım. Bu sizin yapacağınız bir şey. Demiştim ya, hatırladınız mı?"

Elinden geldiğince sert vur.

AHHH, EVET, bu oğlanı topaç gibi döndüreceğiz!

Dur, dur, dur, öyle yapmamaya çalışıyordun!

Bu zayıf yumruğu gerçek bir rakibe atıyor olsaydın senin için utanç verici olurdu.

Neyse ki çok fazla hasar vermemeye çalışıyorsun.

"Kim, bu ne kadar kötü bir fikir?"

Teğmen önce sana, sonra genç adama bakıyor. Sorunun cevabını ciddi bir şekilde düşünüyormuş gibi görünüyor.

"Bir RHM memuru olarak diyebilirim ki sebepsiz yere bir sivile vurmak oldukça kötü bir fikir..."

"Buna karşın bir sivile vuracak olursanız, ki tekrar söyleyeyim, kesinlikle önermiyorum, en azından öldürücü olmayan vuruşlar hakkındaki RHM kılavuzuna uymalısınız."

"Kılavuzda ne yazıyor?"

"Kılavuz, fiziksel münakaşalara giren memurların ölümcül tehlike arz etmeyen durumlarda elinin tersiyle değil, açık avucuyla vurması önerisinde bulunuyor."

"Tam açıklamasını anımsayamıyorum ama dirsekte depolanan kinetik enerjiyle bir ilgisi vardı. Kısacası elin tersiyle yapılan vuruşların kontrol edilmesi daha zordur, dolayısıyla ciddi yaralanmaya sebep olma ihtimali daha yüksektir."

"Hatta örneğin zırhlı seramik eldiven giyiyorsanız ölüme de sebep olabilir."

"Aynı zamanda bu tamamen sizin yapacağınız bir iş, o yüzden nasıl istiyorsanız öyle yapın."

"Eee, jandarm? Neyi bekliyoruz?"

"Bana yumruk atmayı öğretmesi için bir kitaba ihtiyacım yok."

"İşte, bu bakış açısı tam olarak da saha kılavuzunun neden bu kadar değerli olduğunu gösteriyor..."

"Açıkçası bu oldukça kötü bir fikir. RHM'nin başı zaten sebepsiz şiddetten dertte, bu fikrinizin de bu endişeleri hafifleteceğini sanmıyorum..."

Kulağa akıllıca gelmiyor.

Evet, akılalmaz bir dâhilik.

Şimdi liman kapısında yaşadığın utancın öcünü alma imkânın var.

"Bu soruşturma benim beklediğimden daha yumruklu çıktı."

Haddini bildirdiğin ilk toy serseri olmayacak. Çenesini parça pinçik edeceksin.

"Ah, demek bu soruşturmayla uzaktan ilgili bir çocuğu daha döveceğiz. Muhteşem."

Aynısını daha önce çok daha sağlam bir rakibe karşı yaptın. Çenesini parça pinçik edeceksin.

"Sakin olun, dedektif. Bu çocuğa Kafatasçı'nın Oğlu'ymuş gibi davranmanıza gerek yok."

Beklediğin şey işte bu! Bu serseriyi yere serme vakti.

"Ah, demek şimdi de gençleri dövüyoruz. Beklenmedik bir gelişme."

"Neden sana vurayım ki?"

"Buraya kadar geldim, lütfen beni geri çevirmeyin."

Genç adam içini çekiyor. "Of, koskoca adamın yalvardığını görmek ne kadar acınası. Katlanamıyorum."

"Eleştirel çalışmalarımı ilerletmem çok önemli."

"Sanırım hepimiz öyle veya böyle çalışmalarımızı ilerletmek için buradayız..."

"Ben mükemmeliyetçiyim. Başladığım işi bitirmem gerek."

"Anlamsız gibi görünse de azmini takdir ediyorum."

"Çünkü bu plazma mevzusu kulağa çok disko geliyor. Bu mevzuyu çözmem gerek."

"Ah, gerçekten öyle, buradan sonra da gittikçe diskolaşıyor..."

(Bitir.)

"Bu okuma grubunun linç edilen adamla bir ilgisi var mı?"

"Linç mi? Hayır. Biz eylemsel bir hücre değiliz."

"Kendimizi daha çok entelektüel öncüler olarak görüyoruz."

"Martinaise'de hiç eylemsel komünist var mı?" (Devam et.)

"Ne yazık ki yok. Komüncülerin neredeyse tamamı yakalandı ve öldürüldü. Geriye kalan sadece kemikleri ve eski tüfekleri."

"Yazık olmuş."

Genç adam yavaşça "Dünya tarihinde bir kâbus," diyor. "Henüz uyanamadığımız bir kâbus."

Sen ne zaman uyanacaksın? Uyandığında ne göreceksin?

Bir anlık sessizlik. Konuşmanı bekliyorlar.

"Bu küçük adam hâlâ aramızda." (Heykelciği göster.)

"Kras Mazov'a pek de benzemiyor, ha?" Genç adam yüzünü hafifçe buruşturarak heykelciği inceliyor.

"Ne işe yarıyor?"

"Faşistleri öldürüyor."

"Doğru. Tabii ki." Hafifçe ve muzipçe gülümsüyor.

"Nasıl yani? Güzel bir heykelcik işte."