Konuşma · NOYAK

"Ah, şüphelenmediğim şeyleri sıralamam daha kolay olur. Mesela sesten ve renkten şüphe etmem. Mekaniğin ve kimyanın da bir gerçekliği vardır. Bunların dışında çoğu şey insanı yanıltır, hayatını elinden almak ister."

Güzel ve tehlikeli bir sorgu hattındayız. Onu kışkırtmalısın!

"Peki en çok şüphelendiğin şeyler neler?"

"En çok şüphelendiğim şeylere dair bir 'en iyi on' listem yok. Ama olsaydı, bir numarada sol-sağ kompleksi olurdu. İki numaradaysa onların tek başarısı, yani domuz/buğday paradigması olurdu."

Bir terslik var... Bunun tam tersi olması gerektiğini düşünüyorsun.

"Şu sol-sağ meselesinden biraz daha bahset."

"Bahsetmemeyi tercih ederim. İki taraf da yanlış soruları soruyor. Birinden bir umut ışığı doğduysa bil ki kazara olmuştur. İki tarafın tek ortak niyeti herkese yetecek kadar domuz ve buğday üretmek. Al sana insanlığın büyük hedefi..."

"Yapılan ilk hata, sözlerin bedenlerden daha büyük bir ağırlığının olduğunu düşünmekti. Bizi yanlış yöne sürükleyen, gerçek hayatımızdan çok uzağa götüren bu oldu. Ama hâlâ geri dönüş yolunu bulabiliriz."

Şu gerçek hayat her neyse, bu mitolojinin en önemli parçası olduğunu düşünüyorsun.

"Domuz eti ve buğday üretiminde şüphelenecek ne var ki?"

"Yaptığımız başka bir bok yok." Omuz silkiyor. "Hayvan ya da tahıl tanesi olmayışımızdan daha iyi faydalanmalıyız."

"Hayvanların nesi var ki? Hayvanlar tatlıdır."

"Bir şeyleri yok, hayvanlar sağlamdır, onları ben de severim. Ama seviyorum diye onlardan biri gibi davranacak hâlim yok."

"Tahıl tanesinin nesi kötü ki? Yeterince yiyeceğimizin olması bizi daha büyük işlere götürebilir."

"Evet, yiyeceğe sahip olmak hedefe giden yolda bir araçtır. Ama solcular asla hedeften bahsetmiyor, sadece araçlardan bahsediyor. Kapitalistler de az salak değil tabii, endişeden gözlerine uyku girmiyor."

"Evet. Yaptığımız başka bir bok yok, üstelik bu işte çok da kötüyüz!"

Sana uzun, şüphe dolu bir bakış atıyor. "Doğru."

Bu konuda samimiyetini sorgulamadan edemiyor. Elinde değil, sonuçta sen bir polissin.

"İroni yapıyordum. Bu dünyanın sorunu çok ama sorunları sizin çözecek hâliniz de yok."

"Başkası da çözmeyecek."

Sessiz kal.

Genç adam da sessiz kalıyor. Bir süre sonra bir mıknatıs çıkarıp önündeki çivilerin üzerinden geçiriyor.

"Sırf polis olduğum için statükodan hoşlandığımı düşünme."

"Aynen öyle! Statükonun sevgiye ihtiyacı yoktur."

(Gözlerinin içine bak.) "Bok, sidik, amcık, sik, ib*eler! Böyle Dünyanın AQ!"

Genç adam biraz korkmuş görünüyor.

"Sen bir akıl hastası mısın yani?

"Akıl hastalığı, güç sahiplerinin insanları homojenleştirmek için kullandığı bir terim. Bence benim hastalığıma akıl hastalığı denemez. Bende sadece politika hastalığı var. Şüpheli bir etmen."

"Evet, bu kesinlikle ufuk açıcıydı. Şimdi sana başka bir şey sormak istiyorum."

Gözleri titriyor.

"Sol-sağ paradigması ve domuz/buğday kompleksi mi demek istiyorsun?"

"Hayır. Politika dediğin, günlük yozlaşmışlıklar ve anlamsız makalelerden oluşan durağan bir komplekstir. Gerçek paradigma ekonomiktir, tamamen domuzlar ve buğdayla ilgilidir."

"Atılım da burada ortaya çıkıyor. Bu sadece bir teori ama bence bir domuz/buğday melezi üretiliyor. Muhtemelen Graad'da."

"Anladım. Başka bir şeyden bahsedelim."

"İyi düşündün. Kendini böyle konulardan uzak tutuyorsun."

"Sebebini sorabilir miyim? Şüpheci olmanın ne yararı var ki?"

"Makul bir soru. Diyelim ki canım yandı ve bunun bir daha olmamasını istiyorum. Bunun için durumu analiz ediyorum. Önlem alıyorum. Önlemim de şüphe etmek."

"Bu kilise hakkında ne düşünüyorsun?"

"Tam bir marangozluk harikası. Bütün hâldeki şekillere ölü bedenler oyulmuş. Artık bundan daha fazlası da olabilir." Ellerini ovuşturuyor.

"Sence bu kilise kaç yıllıktır?"

"Geçiyordur. Burayı ve diğer altı benzer kiliseyi ilk yerleşimciler inşa etti. Buraya, sahile inşa ettiler. Yaptıkları ilk işlerden biriydi... Bir şey, onları çok korkutmuş olmalı. Ama anlıyorum..."

"Issız bir takımadada yapayalnızdılar ve hem kendileriyle hem de doğayla yüzleşmek zorunda kaldılar. Sanayi öncesi toplumun yaşadığı büyük yalnızlık da var. Deniz de... Hatta belki daha 'temel' mevzular."

Doğaüstü bir şeyden bahsediyor. Öyle olmalı...

"Ben de kendim ve yanımdakiler için güvenli bir yer inşa etmek isterdim..." Sesi, kilisenin ahşap oyuklarında yankılanıyor.

"'Temel' mevzular mı? Ses anomalisini mi kastediyorsun?"

"Olabilir." Çatı kirişlerinin altına bakıyor. "Belki de dünyanın doğasıyla, yok olma gerçeğiyle yüzleşememişlerdir."

"Anladım."

"İnsanlar her zaman her şeyden korkarlar. Korkmalılar da. Dünya bir tuzaktır..."

"320 yıl. Biraz geçiyor yani. Burayı ve diğer altı benzer kiliseyi ilk yerleşimciler inşa etti. Buraya, sahile inşa ettiler. Yaptıkları ilk işlerden biriydi. Bir şey, onları çok korkutmuş olmalı. Bunu anlayabiliyorum..."

"Yerleşme süreci nasıl gidiyor?"

"Bir şey demek zor, polis bey. Buradaki sinüslerin kendine has bir vahşiliği var. Her şeyin düzgünce eşlenmesi için biraz zaman gerekecek..."

"Ama yengeç adamla konuşma fırsatını yakaladım."

"Yengeç adam mı?"

"Evet, biliyorsun ya. Çatı kirişlerinde yaşayan, tavanda baş aşağı yürüyen adam. Yengeç gibi hani."

Bu tozutmuşun daha önce hiç yengeç görüp görmediğini merak ediyorsun.

"Ha, anladım. Yengeç adam. Tamamdır."

"Her neyse, bana buranın ruhani durumunu anlatıyor..."

"Herif fena şeylere tanık olmuş. Ama aslında bize çok benziyor."

"Anne'nin şefkatiyle ilgili anlattıkları sana fazla ürkütücü gelmedi mi yani?"

"Erik'in söylediklerini duymadın mı? Sevgi sert bir duygudur ve bir annenin şefkatinden daha serti yoktur..."