Konuşma · NOYAK

"Şöhret, sahte bir varoluştur. Kafanın içinde gerçekleşmez." Başını gizemli bir şekilde salladıktan sonra elinde tuttuğu pantolon askılarını bırakıyor ve askılar çat diye göğsüne çarpıyor.

"Evet, bundan da nefret ediyorlar." (Kendine işaret et.)

"Ama onu seviyorlardı. Bütün sevgilerini ona verdiler ve geriye kalan herkesi tamamen unuttular." Genç adam, elinde tuttuğu pantolon askılarını bırakıyor ve askılar çat diye göğsüne çarpıyor.

"Hı hım, tam bir oyuncuydu! Hepimizi oyuna getirdi! Tüm bunlar onun için bir oyundan ibaret."

"Eee, evet." Elinde tuttuğu pantolon askılarını bırakıyor ve askılar çat diye göğsüne çarpıyor.

Tozutmuş, tartışmanızda birden yükselen duygu yoğunluğunu pek anlamıyor ama yine de sana katılıyor.

"Hah!" Genç adam, âdeta pantolon askılarından oluşan göğüs kafesini esnetiyor. "Güzel bir soru, polis bey. O, bir insan gibi yaşamadı. Daha çok oyun oynayan biri gibi yaşadı. Bir operatör gibi..."

"Tamam, artık onun hakkında konuşmayacağım."

"Cam işçiliğini beğendin mi?" (Vitray cama işaret et.)

"Beğenmedim." Omzunun üstünden arkasına bakıyor. "Ters ters bakıyor şerefsiz."

"Kiliseye girmeyi kendin istemiştin, şimdi de vitray camı beğenmiyorsun."

"Burada böyle bir şey olduğunu bilmiyordum ki." Boynunu kütürdetiyor. "Ondan kurtulmalıyız. Parçalarına ayırmalıyız. Devasa bir toplu katliamcının bakışları altında dans edemeyiz. Kulüp için iyi bir imaj değil bu."

"Sakin olun ya! Sakin!" diye bağırıyor arkadaşı. "Kimse toplu katliamcı değil. Burası bir sevgi evi!"

"Dans pistinde toplu katliam!"

"O Abide Hazretleri Dolores Dei'dir, sözlerine dikkat et."

"Demek onu savunuyorsun, kanun kölesi." Boynunu kütürdetiyor. "O bir toplu katliamcıydı... Buna ne diyorsun?"

"Ben de ondan epey olumsuz enerjiler alıyorum."

"Şaşırmadım." Boynunu kütürdetiyor. "Ondan kurtulmalıyız. Devasa bir toplu katliamcının bakışları altında dans edemeyiz. Kulüp için iyi bir imaj değil bu."

"Başka bir şey konuşalım, Noyak."

"Tabii." Genç adam parmaklarını kütürdetiyor.

"Bu kilise hangi tarzda inşa edilmiş?"

"Mimari eleştirilerle ilgilenen bir polis." Bir döşeme tahtasına vuruyor. "Tamam o zaman. Buna halk Doloresçiliği deniyor. Erken dönem Doloresçi mimarinin alt koludur."

"Evet, mimari üzerine yeterince konuştuk."

Kilise, cevabını çatırtılarla veriyor. Tozutmuş, şüpheli bir ifadeyle çatırtılara odaklandığından bir cevap vermiyor.

"Peki... Doloresçi mimari nasıl bir şey?"

"Harikadır. Betondan yapılmış antik bir katedralden camdan yapılmış bir küpe kadar her şey Doloresçidir. Bu sadece onun taşralı versiyonu; seri üretimin erken dönemlerinden, halk işi bir eser. Bunun gibi binlercesini yaptılar. Bunun bir yardımı dokundu mu?"

"Doloresçi mimariyle inşa edilmiş bir bina neye benzer?"

"Şu kadına benzer." Başıyla vitray cama işaret ediyor. "Dikey, ince, beyaz ve hatalı bir ihtişam tasavvuru. Sistemin kaynağı yukarıda, sense aşağıdasın. Dikey güç dengesini pek severlerdi."

"Büyük ve girift yapılar, kemerler ve kulelerle gösteriş yapmayı severlerdi. Bu şekilde insanları küçümserlerdi. Bir de her şeyi beyaza boyamaya bayılırlardı. Saflık saçmalıkları işte, biliyorsun. Evlilik mevzuları falan. Erdem ve tiranlık."

"Gördüğüm kadarıyla bu kilise beyaza boyanmamış."

"Muhtemelen dışı eskiden beyazdı." Karanlıkta küçük bir pencereden dışarı bakıyor. "Deniz esintileri bütün boyayı kaldırmadan önce yani."

Beyaz boya yıllar yılı, pul pul tamamen ortadan kalkmış ve yerini yeşil yosunlara bırakmış...

Rüzgârda yavaş yavaş dökülmüş... Etrafına göz gezdirirken hissettiklerin, tüylerini diken diken ediyor.

Muhtemelen beyaz ve altın sarısı renklerindeydi, üzerinde de açık kırmızı renkte çiçek motifleri vardı. Bir yanın (muhtemelen sinir zedelenmesine kurban giden yanın) bu tarzın Ubi Doloresçiliği olduğunu biliyor.

Sanatsal biri gibi görünmek istemiyorum.

Burada bu kadar kültürel analizin ne işi var o zaman?

"Ubi Doloresçiliği diye bir şey var mı, yoksa bunu şimdi ben mi uydurdum?"

"İyi yakaladın, Sanat Polisi." Kollarını kavuşturuyor. "Buraya ilk Ubi Sunt? adalarında yaşayan çobanlar geldi. Şu anda onların çiçekli Doloresçilik yorumunun içinde olabiliriz."

Ubi'liler sosyalizme ve koyunlara olan düşkünlükleriyle bilinirler. Ubi Sunt? isimli bir adadan çıkarak Vesper kıyıları boyunca pusta sürüklenerek buralara geldiler. Ubi Sunt?, adında soru işareti barındıran tek yer. Orası işlerin pek iyi gitmediği, sefalet çeken ve entroponolojik çöküş yaşayan bir ada.

Ubi'liler sosyalizme ve koyunlara olan düşkünlükleriyle bilinirler. Ubi Sunt? denen bir adadan çıkıp geldiler. Dünyada adında soru işareti barındıran başka bir yer yok. Ubi Sunt?'a dair hatırlayabileceğin önemli bir şey daha var ama şu anda aklına sadece koyunlar geliyor.

"Doğru." Kollarını kavuşturup başıyla onaylıyor. "Buraya ilk Ubi Sunt? adalarında yaşayan çobanlar geldi. Şu anda onların Doloresçilik yorumunun içinde olabiliriz."

"Hop, evlilik harika bir şeydir. Evlilik kutsaldır."

"Herkesin yanlış görüşleri olabilir tabii." Keskin bakışlarla yakındaki sütunlardan birini inceliyor.

"Evlilik boktan bir şey, evet."

"Doğru." Alet çantasından bir cıvata alıyor ve üzerine tükürüp onu parlatmaya başlıyor.

"Ben sıradan bir polis değilim. Ben Sanat Polisi'yim."

"Semsert kafalar..." Başını takdir edercesine sallıyor.

"Burası hakkında biraz daha konuşmak istiyorum."

"Ölü bir bedene ruh kazandırdık. Konuşacak ne var ki?"

Mega uzun dalga radyo anteni için bir yer bul.

Gözlerini kapat. Zihninde Martinaise'in haritasını aç. Sabah olmuş. Whirling‑in‑Rags'in önündeki meydandasın.

Boş bir şişe, rüzgârın etkisiyle çatlak kaldırım taşlarının üzerinde sürükleniyor. Kuzeyden iki çocuğun yaramaz kahkahaları duyuluyor...

Yüzünü koya dön.

Gözlerinle kaldırım taşlarını batıya kadar takip ediyorsun. Bir bank ve birkaç eğri büğrü, bakımsız ağaç görüyorsun. Ardında alabildiğine su...

Yine o ses, bu kez daha ısrarcı: "Nihihey!"

Bir dakika. Bu ses bir insandan gelmiyor, ayrıca "Nihihey!" de demiyor; at kişneme sesi bu!

Arkandan alçak, hayaletimsi bir ses fısıldıyor: "Nihihey!"

Yüzünü kavşağa dön.

Arkanı dönüyorsun. Sabah güneşi gözünü kör edercesine parlıyor. Elini alnına götürüyorsun ve gözünün önünde büyük bir gölge beliriyor. Havada donup kalmış, dev bir canavar...

"Atlı anıtı."